V

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Διέξοδος στο ΑΔΙΕΞΟΔΟ του νου




Η ΦΥΣΗ, η Πραγματικότητα, η Ύπαρξη, η Ζωή, Είναι Αντίληψη, Αντίληψη Ελεύθερη Απεριόριστη Αιώνια… που Εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους, τρόπους που «παράγουν» όλα τα φαινόμενα της ύπαρξης… Λειτουργεί πάντα στο επίπεδο του είναι, του συμβαίνειν. Σε αυτή την περίπτωση η Αντίληψη Είναι Ελεύθερη ή είναι περιορισμένη – αυτά είναι απλά φυσικά περιστατικά, συμβάντα…
Όταν η Αντίληψη Αντιλαμβάνεται την Φύση της και την Λειτουργία της, διαχειρίζεται όλες τις καταστάσεις – και της Ελευθερίας και των περιορισμών – με τον ίδιο τρόπο, σαν συμβάντα. Λειτουργεί Ελεύθερα, χωρίς εμπόδιο, σκέφτεται, συναισθάνεται, αισθάνεται, δρα, χωρίς εμπόδιο… μέσα στην Αντίληψη της Ελευθερίας και της Ενότητας της Ύπαρξης…
.
Όταν Αυτή η Ίδια (η Απόλυτη) Αντίληψη «γίνεται» σκέψη, τότε δημιουργείται αυτόματα ένας παρατηρητής που καθίσταται υποκείμενο διακρίνοντας τον εαυτό από το άλλο, το αντικειμενικό και παγιώνεται σε ένα εγώ μέσα και απέναντι στον κόσμο. Σε αυτή την περίπτωση η Αντίληψη είναι περιορισμένη μέσα σε αυτή την διαδικασία κι αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα μέσα από ένα «κέντρο» παρουσίας κι ερμηνεύει τον κόσμο μέσα από αυτή την οπτική.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση (είτε μιλάμε απλά για ένα ον στον χώρο της ύπαρξης, είτε για ένα ενσωματωμένο ον, έναν άνθρωπο στη γη, είναι το ίδιο) η Αντίληψη είναι εγκλωβισμένη μέσα στον παρατηρητή, μέσα στο εγώ κι αντιλαμβάνεται μέσα από την διαδικασία της σκέψης την πραγματικότητα – έχει μια εικόνα της πραγματικότητας – ή αλλιώς μεταφέρει τα υπάρχοντα, τα συμβαίνοντα, σε ένα θεωρητικό-λογικό-συμβολικό επίπεδο και γλώσσα. Δεν αντιλαμβάνεται άμεσα την Πραγματικότητα, τα συμβαίνοντα, αλλά τα «σκέφτεται».
Το Πρόβλημα λοιπόν που έχει το ον στην συγκεκριμένη περίπτωση (που είναι παρατηρητής, υποκείμενο, εγώ) δεν είναι πρόβλημα της Φύσης του (που έτσι κι αλλιώς Είναι Πάντα Αναλλοίωτη Και Παρούσα – σαν Αντίληψη), είναι πρόβλημα «λειτουργίας». Η Αντίληψη (η Παρούσα Αντίληψη) λειτουργεί μέσα από την περιοριστική και περιορισμένη διαδικασία της σκέψης κι αντιλαμβάνεται (σε θεωρητικό-λογικό-συμβολικό-λεκτικό επίπεδο) ότι είναι εγκλωβισμένη στην διαδικασία της σκέψης (στον παρατηρητή, στο υποκείμενο, στο εγώ).
Αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει ένα Πέραν, Ένας Ελεύθερος Χώρος, ο Χώρος της Πραγματικότητας, της Αλήθειας, της Φώτισης, που δεν μπορεί να προσεγγίσει μέσα από προσπάθειες. Κι αντιλαμβάνεται ακόμα ότι όντας μέσα στην διαδικασία της σκέψης, όσα προσπαθεί και κάνει οδηγούν στην δημιουργία παρατηρητή, υποκειμένου, εγώ. Ό,τι κι αν κάνει στην πραγματικότητα είναι σκέψη. Η Αντίληψη ενός Πέραν της σκέψης, είναι επίσης σκέψη. Η προσπάθεια διαφυγής είναι επίσης σκέψη, η παραίτηση είναι επίσης σκέψη, ό,τι κι αν συμβαίνει είναι σκέψη (κι εδώ «τρελαίνεσαι»…).
.
Στην πραγματικότητα, τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτό το ον (που μπορεί να είναι ο καθένας  μας); Δηλαδή τι συμβαίνει στα όντα, στους ανθρώπους; – γιατί όλα τα όντα σχεδόν είναι σε αυτή την κατάσταση.
Το πρόβλημα που έχει το ον δεν είναι Πρόβλημα Φύσης: να είναι, να γίνει κάτι, να πραγματοποιήσει κάτι.
Πρόκειται καθαρά για ένα πρόβλημα θεωρητικό, πρόβλημα της ίδιας της σκέψης που οφείλεται στην «φύση της σκέψης», η οποία είναι μια περιοριστική και περιορισμένη διαδικασία. Από την στιγμή που τίθεται το κέντρο παρατήρησης, το υποκείμενο, το εγώ, αυτό το εγώ διαχωρίζεται από το Απεριόριστο. Ο ίδιος ο παρατηρητής νοιώθει διαχωρισμένος. Αντιλαμβάνεται και τοποθετεί την Πραγματικότητα Πέραν τον ορίων του (σαν Ελευθερία, Φώτιση, κλπ.), αλλά αυτό είναι μια «σκεπτοσύλληψη». Όσες προσπάθειες κι αν κάνει να ξεπεράσει τα όριά του - επειδή ακριβώς οι προσπάθειες γίνονται από τον παρατηρητή – αποτυγχάνουν, παραμένει μέσα στα όρια του παρατηρητή.
Πως λοιπόν ο παρατηρητής μπορεί να ελευθερωθεί; Πως μπορεί να ξεπεράσει τα όριά του; τον εαυτό του; πως μπορεί να πάει Πέραν του εγώ; Πρόκειται για ένα καθαρά (όχι Φυσικό αλλά) λογικό πρόβλημα. Απλά επειδή ο παρατηρητής είναι ο περιορισμός δεν μπορεί να υπερβεί τον εαυτό του, να γίνει Απεριόριστος: Πρέπει να πάψει να υπάρχει.
Εφόσον ο παρατηρητής τοποθετεί την Πραγματικότητα, την Φώτιση, Πέραν του παρατηρητή – στο Άγνωστο , το Ελεύθερο, το Απεριόριστο – δεν μπορεί να το Φτάσει: Πρέπει να πάψει να υπάρχει.
Αλλά αυτό ακριβώς δεν μπορεί να το κάνει ο παρατηρητής. Ο παρατηρητής δεν μπορεί να αυτοκαταργηθεί, γιατί και πάλι θα είναι ο παρατηρητής που «καταργείται» - πάλι ο παρατηρητής (καταλαβαίνετε σε τι φαύλο κύκλο είμαστε «μπλεγμένοι»;).
Άρα το πρόβλημα να ελευθερωθεί ο παρατηρητής είναι ένα λογικό πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που δεν λύνεται, που δεν χρειάζεται να λυθεί: ένα ψευτοπρόβλημα: ο παρατηρητής δεν μπορεί να ελευθερωθεί γιατί αυτός ο ίδιος είναι ο περιορισμός, η μη-ελευθερία. Σε ένα ψεύτικο πρόβλημα δεν μπορείς να δώσεις λύση. Απλά αναγνωρίζεις ότι πρόκειται για ένα ψεύτικο πρόβλημα. Η λύση δεν μπορεί να δοθεί στα πλαίσια του παρατηρητή, της σκέψης, γιατί όλα είναι σκέψη – παρατηρητής.
Η Λύση που Πρέπει να Δοθεί στο Πρόβλημα του Όντος είναι Φυσική, όχι λογική (στα πλαίσια της σκέψης): Απλά πρέπει να πάψει να υπάρχει ο παρατηρητής – αλλά αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο παρατηρητής. Αυτό πρέπει να γίνει στο Φυσικό Πεδίο, όχι στο χώρο της σκέψης, της δραστηριότητας, του χρόνου.
.
Η Αντίληψη Είναι Αυτή που Είναι, Ελεύθερη Απεριόριστη Αιώνια – η Αίσθηση Παρουσίας.
Η σκέψη (η διαδικασία δημιουργίας του παρατηρητή) δεν είναι παρά μια φυσική λειτουργία όπως η συναίσθηση, η εξωτερική αίσθηση ή η σωματική δραστηριότητα. Η σκέψη ελέγχεται με την Βούληση, δημιουργείται ή αποδομείται κατά βούληση.
Και στην περίπτωση που είμαστε εγκλωβισμένοι στην σκέψη, πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν υπάρχει διέξοδος μέσα στην σκέψη. Πρέπει να «σταματήσουμε», να «απαγκιστρωθούμε» από όλο αυτό, να Παρατηρήσουμε Ήρεμα, τι συμβαίνει πραγματικά, την ίδια την διαδικασία της σκέψης, πως αναδύεται, πως οικοδομείται, πως οδηγεί στο αδιέξοδο… να πάρουμε τον έλεγχο, να μάθουμε να χειριζόμαστε την λειτουργία: Να μπορούμε κατά βούληση να παραμένουμε Ήρεμοι σε μια Αντίληψη χωρίς παρατηρητή ή να γινόμαστε σκέψη, παρατηρητής, κατά βούληση. Στην πραγματικότητα είναι – ή θα έπρεπε να είναι – τόσο εύκολο όσο το να κλείνουμε την παλάμη μας σε γροθιά ή να την ανοίγουμε και χάνεται η γροθιά. Η σκέψη είναι μια διαδικασία –μια κίνηση – όπως το σφίξιμο της γροθιάς. Η σκέψη δεν είναι μια μόνιμη ή σταθερή ή τρομερή διαδικασία που δεν μπορούμε να ελέγξουμε με φυσικό τρόπο (να δομείται ή να διαλύεται), είναι σαν την κίνηση του χεριού μας, τόσο απλά, τόσο εύκολα.
.
Η Αντίληψη (που στην πραγματικότητα τα Αγκαλιάζει Όλα) Είναι Φυσικό Γεγονός (που Βιώνουμε). Ζούμε Πραγματικά στο Χώρο του Είναι, των Αληθινών Συμβάντων. Είμαστε Ελεύθεροι (με Αντίληψη Ελεύθερη Απεριόριστη Ανοιχτή Χωρίς Εμπόδια) ή είμαστε περιορισμένοι – σκεφτόμαστε, εικονοποιούμε την Πραγματικότητα, ονειρευόμαστε.  Αυτά είναι Φυσικά Περιστατικά (και το ένα και το άλλο).
Όταν «εισερχόμαστε» στο χώρο της σκέψης φανταζόμαστε ό,τι θέλουμε, Θεούς, Φωτισμούς, σκλαβιές, προσπάθειες, θρησκευτικές δραστηριότητες – όλο αυτό το «θέατρο», το διανοητικό σκουπιδαριό. Όλα αυτά όμως είναι στο χώρο της σκέψης, είναι φαντασία κι είναι αδιέξοδα και μέσα από εκεί δεν υπάρχει διέξοδος, γιατί το περιορισμένο δεν έχει διέξοδο, δεν μπορεί να γίνει Απεριόριστο.
Πρέπει να πάψει να υπάρχει το περιορισμένο – η σκέψη, ο παρατηρητής – για να Υπάρξει το Απεριόριστο. Αυτή Είναι η Μόνη Φυσική Δράση. Διαλύεται το περιορισμένο (με φυσικό τρόπο, με την Βούληση) επειδή ακριβώς αναγνωρίζεται η «φύση» του κι Αναδύεται το Απεριόριστο, το Ελεύθερο, η Αλήθεια της Πραγματικότητας.

ΕΠΟΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ

Ποιός Ήταν Πραγματικά ο Ιησούς;

ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ

ΜΥΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

__________________________________________________________________

__________________________________________________________________
__________________________________________________________________

ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ

ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ, ΛΟΓΟΙ & ΣΧΟΛΙΑ
...

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ

ΝΑΪΤΕΣ - ΤΕΚΤΟΝΕΣ - ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΟΙ

1. ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΝΑΪΤΩΝ ΤΟΥ "ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΝΑΟΥ"
2.  ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΩΝ "ΑΡΧΑΙΩΝ" ΤΕΚΤΟΝΩΝ
3. ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΟΥ "ΛΕΥΚΟΥ ΡΟΔΟΥ"


ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

(ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ)

ΕΡΜΗΤΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΜΕΣΗ ΑΤΡΑΠΟ

(Η ΑΡΧΑΙΑ ΑΧΡΟΝΗ ΟΔΟΣ - Η ΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ)

1. ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥ «ΕΡΜΗ», ΤΟ ΦΩΣ, ΤΟ ΑΙΘΕΡΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, Η ΣΚΙΑ (ΤΟΥ ΕΡΕΒΟΥΣ)

2. Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΠΥΡΗΣ ΑΙΘΕΡΙΑΣ ΨΥΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΣΚΙΑΣ

3. Η ΑΜΕΣΗ ΑΤΡΑΠΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΣΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ (ΠΛΗΡΩΜΑ ΖΩΗΣ), ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ

4. Η ΑΝΑΒΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΤΟ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 

5. Η  ΕΚΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΦΩΣ

ΟΡΦΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΦΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

1. Η ΟΡΦΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

2. ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ (ΤΗΣ ΥΛΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ) ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ (ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ)

3. Η ΠΡΩΤΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΥΗΣΗ ΚΙ Η ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ

4. Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΥΗΣΗ ΚΙ Η ΑΝΥΨΩΣΗ ΣΤΟ ΑΡΧΙΚΟ ΟΝ

5. Η ΤΡΙΤΗ ΜΥΗΣΗ, Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ


ΑΝΤΒΑΪΤΑ ΒΕΔΑΝΤΑ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΤΒΑΪΤΑ

1. Η ΜΗ ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ

2. ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΥΠΑΣΑΝΑ

3. Η ΤΖΝΑΝΑ ΓΙΟΓΚΑ ΚΙ Η ΑΠΟΡΙΨΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (ΤΖΙΒΑ), ΣΑΡΒΙΚΑΛΠΑ ΣΑΜΑΝΤΙ

4. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ «ΧΩΡΙΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΕΑΥΤΟΥ» (ΑΤΜΑΝ), ΝΙΡΒΙΚΑΛΠΑ ΣΑΜΑΝΤΙ

5. Η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΒΙΑΤΑΜ (ΒΡΑΧΜΑΝ), ΣΑΧΑΤΖΑ ΣΑΜΑΝΤΙ

ΓΙΟΓΚΑ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ ΣΑΜΚΥΑ ΓΙΟΓΚΑ

(ΑΣΤΑΝΓΚΑ ΓΙΟΓΚΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΑΖΑΛΙ)

1. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΓΚΑ

2. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ

3. Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΜΠΡΑΤΖΝΑΤΑ ΣΑΜΑΝΤΙ

4. Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΣΑΜΠΡΑΤΖΝΑΤΑ ΣΑΜΑΝΤΙ

5. Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

ΤΑΝΤΡΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΑΝΤΡΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

1. Ο «ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ»

2. ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ «ΤΟΠΙΚΟΤΗΤΑ», ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

3. Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ «ΠΗΓΗ» ΣΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

4. Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΙ Η «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ» ΤΗΣ ΤΟΠΙΚΑ

5. Η ΤΕΛΙΚΗ ΕΝΩΣΗ (ΑΝΤΒΙΑΤΑΜ)

ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟ

1. Η ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ, Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ (ΒΙΤΖΝΑΝΑ) ΚΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ

2. Η ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ

3. ΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΤΖΑΝΑ, ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ

4.ΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΣΑΜΑΠΑΤΤΙ,ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΒΑΘΟΥΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ (ΒΙΤΖΝΑΝΑ), ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ-ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ-ΑΦΥΠΝΙΣΗ

5. Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΕΠΙΤΕΥΞΗ,ΤΟ ΝΙΡΒΑΝΑ

ΤΑΟΪΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΑΟΪΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

(ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ «ΓΟΥ ΤΑΝΓΚ ΚΟΥΝΓΚ ΦΟΥ»)

(«ΓΟΥ ΤΑΝΓΚ ΤΑΪ ΤΣΙ ΤΣΟΥΑΝ»)

1. ΤΟ ΤΖΙΝΓΚ ΖΟΥΟ (ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΤΑΪ-ΤΣΙ, ΤΑΟΪΣΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ, «ΣΙΩΠΗΛΟ ΚΑΘΙΣΜΑ»)

2. ΤΟ ΓΟΥ-ΓΟΥΕΪ, ΝΕΪ ΚΟΥΝΓΚ (ΤΣΙ ΚΟΥΝΓΚ, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΤΣΙ ΑΠΟ ΤΟ «ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ», ΣΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ)

3. ΤΟ ΤΕ, ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΤΖΙΝΓΚ (ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΣΤΟ ΣΩΜΑ) ΣΕ ΤΣΙ (ΚΑΘΑΡΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ)

4. ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΤΕ, Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΤΑΟ, «ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΗ» ΤΟΥ ΤΣΙ ΣΕ ΣΕΝ Ή ΤΑΪ-ΤΣΙ (ΜΕΓΑ ΤΕΡΜΑ)

5. Η «ΕΠΙΤΕΥΞΗ» ΤΟΥ ΤΑΟ, (Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΓΟΥ-ΤΣΙ, ΕΣΧΑΤΟ ΤΕΡΜΑ)

ΖΕΝ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ ΖΕΝ

1. ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΖΕΝ: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΖΕΝ

2. ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ ΖΕΝ: ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ, ΤΩΡΑ

3. ΑΣΚΩΝΤΑΣ ΤΟ ΖΕΝ: Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

4. ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΖΕΝ: Η ΧΩΡΙΣ ΕΜΠΟΔΙΑ ΥΠΑΡΞΗ

5. ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΖΕΝ: Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΦΩΤΙΣΗ

ΘΙΒΕΤΑΝΙΚΟΣ ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΟ ΜΠΑΡΝΤΟ

1. Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

2. ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΚΕΝΤΡΑ

3. Η ΗΡΕΜΙΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΙ Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑΣ

4. Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΣΑΜΠΧΟΓΚΑ ΚΑΓΙΑ ΚΙ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΣΟΦΙΩΝ

5. Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ (ΝΤΑΡΜΑ ΚΑΓΙΑ)

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

1. Η ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

2. ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

3. Η ΟΡΘΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ Η ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ

4. Ο ΚΑΘΑΡΟΣ ΝΟΥΣ ΚΙ Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΔΟΥ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ

5. Η ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ


ΚΑΜΠΑΛΑ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΜΠΑΛΑ

1. ΤΟ ΟΝ (ΤΟ «ΑΪΝ ΣΟΦ», Ο «ΧΩΡΟΣ», ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ, ΤΑ ΠΕΔΙΑ ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΙ Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΠΕΔΙΟΥ ΑΣΙΓΙΑ)

2. ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΝΕΦΕΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΓΙΕΤΣΙΡΑ

3. ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ «ΔΙΑΛΥΣΗ» ΤΟΥ ΝΕΣΑΜΑΧ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΜΠΕΡΙΑ

4. ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΑΤΣΙΛΟΥΤ ΚΑΙ «ΑΝΥΨΩΣΗ» ΤΟΥ ΡΟΥΑΧ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟ ΦΩΣ

5. Η «ΒΙΩΣΗ» ΤΟΥ ΑΪΝ ΣΟΦ

ΜΑΓΙΚΟΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ
ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ ΤΗΝ  ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

ΓΙΑΣΠΕΡΣ

 Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ "ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΟΣ"

1. ΤΟ «ΠΕΡΙΕΧΟΝ» (DAS UMGREIFENDE) ΣΑΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ» (BEWUSSTSEIN UBERHAUPT)

2. ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η «ΔΙΑΦΩΤΙΣΗ» (EXISTENZERHELLUNG)

3. Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ «ΕΔΩ-ΕΙΝΑΙ» (DA-SEIN) ΣΕ «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» (BEWUSSTSEIN UBERHAUPT)

4. Η ΑΝΥΨΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» (BEWUSSTSEIN UBERHAUPT) ΣΤΗΝ «ΚΑΘΑΡΗ ΥΠΑΡΞΗ» (EXISTENZ)

5. Η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ «ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΟΣ» (DAS UMGREIFENDE)

ΧΑΪΝΤΕΓΚΕΡ

 Η ΟΝΤΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ "ΜΗΔΕΝΟΣ"

1. ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ «ΕΔΩ-ΕΙΝΑΙ» (DA-SEIN) ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ «ΜΗΔΕΝΟΣ» (SEYN) ΚΑΙ ΤΟΥ “ΧΡΟΝΟΥ” (ZEIT)

2. ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ «ΥΠΕΡΒΑΣΗ» (EK-SISTENZ)

3. Η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ «ΕΔΩ-ΕΙΝΑΙ» (DA-SEIN) ΣΑΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΗΣ «ΕΜΠΕΙΡΙΚΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ» (SEINDES)

4. Η ΑΝΥΨΩΣΗ ΤΟΥ «ΕΔΩ-ΕΙΝΑΙ» (DA-SEIN) ΣΤΟ «ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ» (SEIN)

5. Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ (EK-SISTENZ) ΣΤΟ «ΜΗΔΕΝ» (SEYN)

Copyright © fftsoe 2010-2017.All Rights Reserved