__________________________________________________________________

__________________________________________________________________
***

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ & ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ


ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ & ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ



Κωνσταντίνος Προκοπίου




CIRCLE OF LIGHT





Copyright © fftsoewe 2010-2016.All Rights Reserved










ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ;

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΑΝ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΚΕΨΗΣ
Μία θρησκεία (μία οποιαδήποτε θρησκεία) αποτελεί ένα σύστημα σκέψης. Ένα σύστημα σκέψης (μία θρησκεία, μία φιλοσοφία, μία επιστήμη, ή απλά μία θεωρία) υιοθετεί ορισμένες βασικές αντιλήψεις (δόγματα, ιδέες, θεωρήματα, αντιλήψεις) με τις οποίες δομεί στην συνέχεια την ερμηνεία για την Ύπαρξη, τον κόσμο και τα επιμέρους φαινόμενα.
Έτσι, εξαρχής, ένα σύστημα, ακόμα κι αν διατυπωθεί μία ερμηνεία του κόσμου, τελείως γενική, εμπεριέχει και παράγει, ή μπορεί να δημιουργήσει όλες τις πιθανές ερμηνείες. Με αυτό τον τρόπο εξηγείται πως στα πλαίσια μίας θρησκείας, μίας φιλοσοφίας, μπορούν να εκδηλωθούν ιστορικά διάφορες σχολές σκέψης, διάφορες αντιλήψεις. Έτσι, για παράδειγμα, στα πλαίσια του βουδισμού, που στην αρχή διατυπώνονται ορισμένες βασικές αρχές του, εμφανίζονται στην συνέχεια, στην ιστορία, διάφορες ερμηνείες. Στην πραγματικότητα όλα αυτά εξάγονται συμπερασματικά από τις βασικές αρχές της θεωρίας και δεν ανήκουν στον χρόνο, στην ιστορία. Η ιστορική τους διατύπωση είναι εντελώς συμπτωματική. Με τον ίδιο τρόπο, από τις βασικές αρχές του χριστιανισμού εξάγονται όλες οι πιθανές ερμηνείες και διατυπώνονται ιστορικά οι διάφορες απόψεις που συχνά θεωρούνται στα πλαίσια κάποιας “ορθοδοξίας”, από την “όποια” επίσημη εκκλησία σαν αιρέσεις.
Έτσι λοιπόν η θρησκεία, σαν σύστημα σκέψης, σαν κοσμοθεωρία, αποτελεί μάλλον ένα τρόπο σκέψης, ένα προσανατολισμό, κι όχι μία σαφή και ακριβή (με καθορισμένα όρια) έκθεση της αντίληψής μας για τον κόσμο. Αποτελεί ένα ανοιχτό σύστημα όπου μπορούν να διατυπωθούν διάφορες και διαφορετικές απόψεις. Έτσι μία θρησκεία μπορεί να αποτελεί μία απλή ερμηνεία που σαν τρόπος σκέψης ανήκει στην πρώτη φάση της θρησκευτικής αντίληψης – που τα αντιλαμβάνεται όλα σαν ένα συγκεχυμένο όλον - αλλά σαν σύστημα σκέψης δίνει την δυνατότητα να διατυπωθούν αντιλήψεις που ανήκουν σε ανώτερες φάσεις της θρησκευτικής αντίληψης. Έτσι, για παράδειγμα, στα πλαίσια του βουδισμού, που στην αρχή εκθέτει μία τελείως απλή και γενική θεωρία για τον κόσμο, εμφανίζονται στην συνέχεια ερμηνείες που ανήκουν στις ανώτερες φάσεις της θρησκευτικής αντίληψης. Επίσης, στον χριστιανισμό (και στον ισλαμισμό) που θρησκευτικά, τυπολογικά, ανήκουν στην τέταρτη φάση της θρησκευτικής αντίληψης διατυπώνονται με τους νηπτικούς πατέρες του χριστιανισμού (και τους σούφι του ισλαμισμού) αντιλήψεις που ανήκουν στην Πέμπτη φάση της θρησκευτικής αντίληψης.
Η ΟΥΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Μελετώντας τις διάφορες θρησκείες, σε όλες τις εποχές (κι ανεξάρτητα από την φάση της θρησκευτικής αντίληψης στην οποία τοποθετούνται) παρατηρούμε ότι υπάρχουν ορισμένες βασικές αντιλήψεις που είναι ίδιες σε όλες τις θρησκείες. Όλες οι θρησκείες μιλούν για την Ίδια Πραγματικότητα. Οι διαφορές μεταξύ των θρησκειών είναι κυρίως ερμηνευτικές και γλωσσικές.
1) Σε όλες τις θρησκείες τίθεται εξ’ αρχής ότι η Ύστατη Πραγματικότητα (που θεωρείται πάντα Απροσδιόριστη, Ακατάληπτη, Άπειρη, κλπ) αποτελεί το Υπόβαθρο του Φαινομένου της Ύπαρξης κι όλων των ποικιλιών του. Το Απόλυτο, το Είναι, κλπ. Προηγείται κάθε ύπαρξης και κάθε ύπαρξη αναφέρεται σε Αυτό και μπορεί να το προσεγγίσει μόνο βιωματικά. Δεν είναι απλά μία γενική ιδέα στην οποία ανάγει η σκέψη όλα τα όντα - αυτή η γενική ιδέα είναι μία κατασκευή που έπεται της σκέψης και δεν έχει καμία σχέση με την Αντικειμενική Πραγματικότητα που τίθεται στην αρχή.
2) Κάθε είναι (κάθε συνείδηση που συναισθάνεται ότι υπάρχει) είτε ταυτίζεται, είτε αναφέρεται στην Ύστατη Πραγματικότητα. Το είναι πηγάζει, εξαρτάται και είναι σε σχέση με την Ύστατη Πραγματικότητα.
3) Εξαιτίας της ύπαρξης σχέσης μεταξύ της Ύστατης Πραγματικότητας και της οποιασδήποτε συνείδησης προκύπτει η επικοινωνία όχι μόνο σαν υπαρξιακή αναγκαιότητα αλλά και σαν ζωτική δραστηριότητα και σαν υπαρξιακός προορισμός.
4) Η Ύστατη Πραγματικότητα θεωρείται από την κάθε συνείδηση (το κάθε υποκείμενο) σαν μία Υπερ-υποκειμενική Πραγματικότητα, δηλαδή μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, την Οποία το υποκείμενο προσεγγίζει όταν υπερβαίνει όλες τις υποκειμενικές, εξωτερικές δραστηριότητες και βυθίζεται στο Βαθύτερο Αντικειμενικό Είναι του. Το Βαθύτερο Αντικειμενικό Είναι κάθε ύπαρξης ταυτίζεται με την Ύστατη Πραγματικότητα. Εδώ θεμελιώνονται όλες οι διαλογιστικές πρακτικές, οι πνευματικές ασκήσεις, κλπ.
5) Η ολοκλήρωση του όντος στα πλαίσια μίας θρησκείας σημαίνει την Βίωση της Ύστατης Πραγματικότητας (είτε την θεωρούμε σαν ταύτιση με την Ύστατη Πραγματικότητα, είτε σαν ένωση, είτε με οποιονδήποτε άλλον τρόπο). Η κατάσταση ορίζεται σαν φώτιση, θέωση, τελείωση, ολοκλήρωση, κλπ. (όλα αυτά σημαίνουν το ίδιο πράγμα).
6) Η Βίωση της Ύστατης Πραγματικότητας αποκαλύπτει στα όντα που το πετυχαίνουν αυτό ότι υπάρχει μόνο Μία Πραγματικότητα από την Οποία δεν αποχωρίζονται ποτέ. Η περιπέτεια μέσα στα σύμπαντα, αόρατα και ορατά, είναι υποκειμενική που καθίσταται λόγω της απορρόφησης και της αδυναμίας του υποκειμένου, αντικειμενική. Ο Φωτισμός αποκαλύπτει την αληθινή μας σχέση με τα φαινόμενα.
Αυτές οι γενικές αντιλήψεις υπάρχουν σε όλες τις θρησκείες κι όπου κάποια θρησκεία φαίνεται να απομακρύνεται από τον κανόνα αυτό οφείλεται μάλλον στην ερμηνεία που προωθούν οι εκπρόσωποί της κι όχι στην Αλήθεια που προσπαθεί η θρησκεία να προσεγγίσει
Ας μην ξεχνάμε πάντως ότι όλες οι θρησκείες είναι μόνο ερμηνείες, δηλαδή ενδείξεις της Αλήθειας, όχι η Αλήθεια καταγραμμένη. Πρέπει να βιώσουμε την Αλήθεια που υποδεικνύει. Η Αλήθεια δεν ανήκει στον χώρο της σκέψης, δεν είναι διατυπωμένος λόγος, λέξεις.
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η οποιαδήποτε συνείδηση) έχει μία Αντικειμενική Φύση άσχετα από το τι αντιλαμβάνεται η Συνείδηση, άσχετα δηλαδή από τις όποιες υποκειμενικές αντιλήψεις. Αυτή η Αντικειμενική Φύση, η Βαθύτερη Φύση της κάθε συνείδησης μπορεί να διερευνηθεί μόνο βιωματικά, όταν υπερβαίνουμε όλες τις ατομικές νοητικές ή άλλες δραστηριότητες. Για να γίνει αυτό ξεκινάμε από την Δεδομένη Συνείδηση σε όποια κατάσταση κι αν βρίσκεται. Απλά πρέπει να υπερβούμε τις ατομικές δραστηριότητες.
Βέβαια, στην διάρκεια της ιστορίας, η αντίληψη για την Πραγματική Φύση (την Αντικειμενική Φύση, την Ύστατη Πραγματικότητα, το Βαθύτερο Είναι μας) έχει αλλάξει. Και η Δεδομένη Συνείδηση του σύγχρονου ανθρώπου είναι πολύ πιο κοντά στην Πραγματικότητα από ό,τι ήταν η Δεδομένη Συνείδηση του πρωτόγονου ανθρώπου. Η Φιλοσοφική και Θρησκευτική εμπειρία προσέγγισε την Αλήθεια σε μεγαλύτερο βαθμό και η Αντικειμενική Φύση της Συνείδησης έγινε πιο ευδιάκριτη.
Τις δύο τελευταίες χιλιετηρίδες επικράτησαν φιλοσοφικές αντιλήψεις και θρησκείες που αντιλαμβάνονται ότι υπάρχει Μία και Μόνη Πραγματικότητα, Ένα και Μοναδικό Είναι, στο Οποίο αναφέρεται κάθε είναι.
Πριν 2500 χρόνια ο Πλάτωνας έθετε το Όντως Ον, το “τελείως είναι”, σαν την Βάση στην Οποία αναφερόταν κάθε είναι. Το “τελείως είναι” ήταν Αντικειμενική Αρχή, πέραν της νοήσεως, δεν ήταν μία γενική ιδέα που συλλαμβάνουμε με την σκέψη. Πολύ αργότερα, λίγους αιώνες πριν, ο Χέγγελ ταύτιζε ουσιαστικά το ΝΟΕΙΝ με το ΕΙΝΑΙ δίνοντας έτσι στο ΕΙΝΑΙ όχι μία ουσιαστική φύση αλλά μία δυναμική δραστηριότητα. Το ΕΙΝΑΙ δεν είναι Ουσία είναι Ενέργεια, συνειδησιακή κατάσταση. Αυτό το ΕΙΝΑΙ περιέχει τα πάντα. Σε Αυτό το ΕΙΝΑΙ αναφέρονται όλες οι συνειδησιακές καταστάσεις, όλα τα φαινόμενα. Τον περασμένο αιώνα οι υπαρξιστές φιλόσοφοι προσέγγισαν μέσα από την Δεδομένη Συνείδηση το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ σαν την Ίδια, την Πραγματική Φύση μας.
Στον ίδιο δρόμο μεγάλα θρησκευτικά κινήματα, όπως ο Βουδισμός ή το Βεδάντα, έφτασαν στην Ίδια Πραγματικότητα, την Μία και Μοναδική, μέσα στην Οποία συγχωνεύονται όλα. Ακόμα και θρησκείες που αντιλαμβάνονταν την Ύστατη Πραγματικότητα σαν κάτι Απροσδιόριστο, του Οποίου μόνο την Εικόνα, τον Παγκόσμιο Λόγο, μπορούμε να προσεγγίσουμε, όπως ο χριστιανισμός, έφτασαν μέσω ορισμένων εκπροσώπων τους, στην αντίληψη ότι Μόνο ο Θεός Υπάρχει κι ότι μπορούμε να αντιληφθούμε τον Θεό μόνο όταν ο νους κενωθεί από όλα τα ατομικά στοιχεία του. Για τους ισλαμιστές σούφι δεν υπάρχει τίποτα άλλο από τον Θεό, το εγώ αποτελεί μία βλαστήμια. Μονάχα όταν οποιαδήποτε ατομική αντίληψη εξαλειφθεί φτάνουμε σε αυτό που ορίζουν σαν φανά φι ΄λλαχ (σβήσιμο μέσα στον Θεό).
Αν πρόκειται λοιπόν να υιοθετηθεί μία φιλοσοφική άποψη, ή μία θρησκευτική αντίληψη, τον εικοστό πρώτο αιώνα, αυτή θα πρέπει να αντιλαμβάνεται την Πραγματικότητα σαν Μία και Ενιαία, Εντός της Οποίας συγχωνεύονται όλες οι άλλες πραγματικότητες. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, είτε μας αρέσει, είτε όχι, η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΣΗ μας είναι Αιώνια, Αναλλοίωτη, Πλήρης. Δεν εκπίπτει, δεν διασώζεται. Όλα αυτά είναι μόνο επιφανειακές μεταβολές. Ανήκουμε στο Απόλυτο, όποια ηλίθια δεδομένη συνείδηση κι αν βιώνουμε. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο καλύτερα.
Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
Από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποίησε την ύπαρξή του, εδώ και χιλιάδες χρόνια, προσπάθησε να κατανοήσει το “περιβάλλον” του, να αντιληφθεί την Πραγματικότητα κι έτσι δημιούργησε διάφορες κοσμοθεωρίες. Μία τέτοια αντίληψη, μία κοσμοθεωρία, όσο απλοϊκή κι αν είναι, είναι κατά βάση φιλοσοφική και κατά δεύτερο λόγο θρησκευτική.
Στην διάρκεια της ιστορίας ο άνθρωπος βελτίωσε αρκετά την αντίληψή του γιά την Πραγματικότητα. Κάποιοι εξαιρετικοί άνθρωποι μάλιστα προσέγγισαν την Πραγματικότητα με τρόπο ιδιαίτερα ευφυή και “επέβαλλαν” την αντίληψή τους στους συνανθρώπους τους, επηρεάζοντας συχνά μεγάλους πληθυσμούς. Αυτοί οι εξαιρετικοί άνθρωποι θεωρήθηκαν “Θεοί” ή ‘ενσαρκώσεις” του Θεού.
Στην πραγματικότητα αυτοί οι εξαιρετικοί άνθρωποι δεν διαφέρουν σε τίποτα από εμάς τους “κοινούς” ανθρώπους, τον κάθε άνθρωπο. Η ανθρώπινη φύση (οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή) είναι μία και λειτουργεί σε όλους το ίδιο. Από την στιγμή που μία ανθρώπινη συνείδηση (αδιάφορο αν ονομάζεται Βούδας ή Σανκάρα, Λαό Τσε ή Ιησούς, Πλάτωνας ή Χέγγελ) φτάνει στην Αντίληψη της Πραγματικότητας (αν υποθέσουμε ότι αυτή η Αντίληψη ανταποκρίνεται στην Αλήθεια) μπορεί να το κάνει ξανά και ξανά και όχι απλά μία συνείδηση αλλά κάθε συνείδηση, οποιαδήποτε συνείδηση.
Βέβαια, καλό είναι να γνωρίζουμε τις αντιλήψεις των συνανθρώπων μας (όχι μόνο της κοινωνίας που ζούμε αλλά και άλλων κοινωνιών, σε όλες τις εποχές) και να μπορούμε, αν το θέλουμε, να ακολουθήσουμε κάποια φιλοσοφική, θρησκευτική, αντίληψη γιά να “συλλάβουμε” την Πραγματικότητα, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν μπορούμε, είτε στηριζόμενοι σε κάποια στοιχεία από το κοινωνικό περιβάλλον μας, είτε όχι, να ξαναβρούμε τον Δρόμο προς την Αλήθεια (όπως τον βρήκαν και οι άλλοι) δομώντας έτσι την δική μας, την προσωπική μας αντίληψη γιά την Πραγματικότητα. Σε τελευταία ανάλυση το να αντιληφθεί κάποιος μόνος του την Αλήθεια, βασιζόμενος στον εαυτό του, είναι το πιό ορθό λογικά, φιλοσοφικά, γιατί έτσι Βιώνει πραγματικά την Αλήθεια και δεν προσπαθεί μέσα από μία ξένη αντίληψη να προσεγγίσει την Πραγματικότητα. Αν ο Βούδας ή ο Ιησούς, ο Λάο Τσε, ο Πλάτωνας ή ο Πλωτίνος, ο Έκαρτ ή ο Χάιντεγκερ, ή οποιοσδήποτε φιλόσοφος, ή άλλος άνθρωπος έφτασαν στην Αλήθεια, μπορεί οποιοσδήποτε άνθρωπος να το κάνει ξανά και ξανά στους αιώνες και να δομήσει, ενδεχομένως, μία αντίληψη περισσότερο ευφυή από την αντίληψη όλων αυτών.
Αυτός ο Προσωπικός Δρόμος προς την Αλήθεια, είναι ο Αιώνιος Δρόμος του Ανθρώπου, η Αιώνια Φιλοσοφία, η Αιώνια Θρησκεία, που διατυπώνεται ξανά και ξανά κι Αυτός ο Δρόμος είναι ο Δρόμος όλων μας, ο δικός μου, ο δικός σου, ο δικός του, ο δικός μας, ο δικός σας, ο δικός τους. Καμία συνείδηση δεν μπορεί να “συλλάβει” κάτι που είναι αδύνατο να συλλάβουν όλες οι συνειδήσεις (σε κανονικές συνθήκες βεβαια). Ας σταματήσουμε λοιπόν να τρέχουμε πίσω από “διαφωτιστές” ή “σωτήρες” ή τουλάχιστον ας απορρίψουμε την ανόητη ιδέα ότι είναι κάτι ”διαφορετικό” από εμάς. Ας βασιστούμε λίγο στον εαυτό μας, το μόνο ασφαλές θεμέλιο κι ας ανακαλύψουμε μόνοι μας την Αλήθεια. Η Πραγματικότητα είναι μέσα μας, είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Η ΑΙΩΝΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ
Όλοι οι ιδρυτές των μεγάλων θρησκειών και όλοι οι σημαντικοί φιλόσοφοι της ιστορίας, στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν την Πραγματικότητα και να “συλλάβουν” την Αλήθεια, ακολούθησαν έναν τελείως φυσικό και απλό τρόπο: Όλοι αναζήτησαν την Αλήθεια και προσπάθησαν να κατανοήσουν την Πραγματικότητα μέσα στην “Δεδομένη Συνείδηση”, στην “Παρούσα Συνείδηση”, σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόταν αυτή. Αναζήτησαν την Αληθινή Φύση της Ύπαρξης τους, την εγκυρότητα της αντίληψής τους και ενήργησαν γιά να φτάσουν στην Καθαρή Αλήθεια.
Το ίδιο μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε άνθρωπος που μπορεί να είναι εξίσου σοφός με όλους αυτούς. Να διερευνήσει την “Δεδομένη Συνείδηση” που τυχαίνει να είναι. Σε αυτή την έρευνα θα περάσει από όλα τα στάδια που πέρασε το ανθρώπινο είδος στην πολλών χιλιετηρίδων ιστορία του. Τυπολογικά υπάρχουν πέντε στάδια προς την Αλήθεια (όπως κι αν την εννοούμε αυτή), πέντε βήματα που πρέπει να κάνουμε.

1) Το πρώτο και ασφαλές θεμέλιο, η βάση από την οποία μπορούμε να ξεκινήσουμε είναι η ίδια μας η Συνείδηση (η “Δεδομένη Συνείδηση” όποια κι αν είναι αυτή). Αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχουμε και προβληματιζόμαστε κι αναζητούμε την Αλήθεια. Αν δεν υπήρχαμε (αν δεν είχαμε “συνείδηση” της ύπαρξής μας) δεν θα ετίθετο καν το πρόβλημα. Πρέπει να διερευνήσουμε λοιπόν καταρχήν τι “είναι” “συνείδηση”, τι είναι σταθερό και τι είναι δευτερεύουσα δραστηριότητα στην λειτουργία της. Ασφαλώς η “συναίσθηση” είναι το σταθερό στοιχείο, ενώ το περιεχόμενο, όλα όσα αντιλαμβανόμαστε έρχονται μετά. Καταρχήν λοιπόν αντιλαμβανόμαστε την Ύπαρξη σαν ένα όλο, συγκεχυμένο όλο.
2) Μέσα στην “Δεδομένη Συνείδηση” εκδηλώνεται συναίσθηση, νόηση, αντίληψη, διανοητικές λειτουργίες, αισθήματα (δηλαδή ερεθίσματα από κάπου έξω από το εγώ) κι ένας ολόκληρος κόσμος απέναντί μας (που θεωρείται αντικειμενικός). Έτσι θεμελιώνεται η διάκριση μεταξύ Υποκειμένου κι αντικειμενικού κόσμου και παγιώνεται η αντίληψη ότι είμαστε μέσα σε αυτό τον αντικειμενικό κόσμο. Η απορρόφηση στο υποκείμενο οδηγεί στην προανθρώπινη, παιδιάστικη αντίληψη, ότι ελέγχουμε τα πάντα (οδηγεί σε ένα συνειδησιακό αυτισμό), ενώ η απορρόφηση στο αντικειμενικό μας στερεί το ανθρώπινο χαρακτηριστικό μας που είναι η αυτεξουσιότητα και μας κάνει να τρέχουμε πίσω από τα φαινόμενα (και τελικά μας αποκτηνώνει).
3) Αντιλαμβανόμαστε ότι Υποκείμενο, αντικειμενικό, είναι διαφορετικά. Επεξεργαζόμενοι διανοητικά αυτές τις δύο αρχές μπορούμε να ακολουθήσουμε ή τον ένα δρόμο του υποκειμένου ή τον άλλο του αντικειμενικού και να θεμελιώσουμε φιλοσοφικές θεωρίες και αντιλήψεις που θα δίνουν προτεραιότητα είτε στο ένα είτε στο άλλο. Αυτός είναι ο διανοητικός δρόμος που ακολούθησαν οι πρώιμοι και ανώριμοι διανοητές κι έτσι θεμελίωσαν φιλοσοφίες, μεταφυσικές δοξασίες γιά την Πραγματικότητα που στα εγχειρίδια της φιλοσοφίας διαχωρίζονται σε ιδεαλιστικές και ρεαλιστικές. Όλα αυτά είναι διανοητικές κατασκευές, προσπάθειες να συλλάβουμε με την σκέψη την Πραγματικότητα. Είναι όμως τελείως διαφορετικό πράγμα να βιώνουμε την Πραγματικότητα από το να σκεφτόμαστε την Πραγματικότητα. Μία τέτοια στάση παραμένει ανώριμη και παιδιάστικη κι ας παίρνει την μορφή φιλοσοφικής θεωρίας.
4) Ο Δρόμος που ακολούθησαν οι ώριμοι φιλόσοφοι (συχνά μυστικιστές και αντι-διανοητικοί φιλόσοφοι) είναι άλλος, είναι ο Δρόμος του Βιώματος. Γιά να αντιληφθούμε την Αληθινή Φύση της Ύπαρξής μας, της Συνείδησης σαν Συνείδησης και της σχέσης μας με τον αντικειμενικό κόσμο θα πρέπει να υπερβούμε και την διανόηση κι όλες τις δευτερεύουσες δραστηριότητες της Συνείδησης. Στον χώρο της σκέψης (αν και φανταστικός, τεχνητός) ο άνθρωπος αισθάνεται ασφάλεια. Εδώ όμως καλείται να εγκαταλείψει όλες αυτές τις δραστηριότητες και να ξανοιχτεί στο Άπειρο της Καθαρής Συνείδησης, στον Ωκεανό της Αληθινής Ύπαρξης. Μία τέτοια ενέργεια είναι ασφαλώς προσωπική, μη ελεγχόμενη και συνεπώς αμφιλεγόμενη και αμφισβητούμενη. Βεβαίως, στην πραγματικότητα, το Υποκείμενο εγκαταλείποντας όλες αυτές τις δευτερεύουσες δραστηριότητες βυθίζεται στην Αντικειμενική Φύση Του, σε Αυτό που Είναι Πραγματικά, αλλά αυτό το Βιώνει προσωπικά, σαν Υποκείμενο. Η Αλήθεια που ανακαλύπτει λοιπόν το Υποκείμενο είναι Αντικειμενική, αλλά είναι μία προσωπική αντίληψη της Αντικειμενικής Φύσης. Στην πραγματικότητα, σε Αυτή την Κατάσταση Υποκείμενο, Αντικειμενική Φύση, “διαλύονται” και η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται σαν Μία Ενότητα, σαν Ένας Ωκεανός Ύπαρξης που συμπεριλαμβάνει τα πάντα: και το Υποκείμενο που Υπερβαίνει τον εαυτό του και ταυτίζεται με την Αντικειμενική Ύπαρξη και όλο τον φαινομενικό αντικειμενικό κόσμο. Σε Αυτή την Κατάσταση το Υποκείμενο που Ταυτίστηκε με το Σύνολο της Ύπαρξης μεταβάλλεται σε Παγκόσμιο Πνεύμα που περικλείνει την “αντικειμενική φύση”. Σε Αυτή την Κατάσταση το Υποκείμενο έχει αντιστρέψει τελείως την θέση του, δεν αισθάνεται ότι είναι μέσα στον “αντικειμενικό κόσμο”, αντιλαμβάνεται ότι Μέσα Του περικλείνεται όλος ο “αντικειμενικός κόσμος”. Συμβαίνει μία Πλήρης Πνευματική Ανατροπή κι έτσι ο “άνθρωπος” “γίνεται” “Θεός”, ό,τι ήταν πάντα.
5) Μία Συνείδηση που Πραγματοποίησε την Πλήρη Αυτογνωσία, που έφτασε στην Έλλαμψη, στην Φώτιση, στην Σωτηρία (όπως κι αν το πούμε είναι το ίδιο), Αντιλαμβάνεται ότι στην πραγματικότητα η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, η ΥΠΑΡΞΗ, η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ, ότι ποτέ δεν αποχωρίστηκε απο την ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ κι ότι όλη η πορεία της μέσα στον φαινομενικό κόσμο δεν ήταν παρά μία “συνειδησιακή παραζάλη”, που την οδήγησε στο να αντιλαμβάνεται όλα τα φαινόμενα που παράγονται μέσα της σαν ανεξάρτητα από αυτήν και ότι βρέθηκε στην παράδοξη θέση να αισθάνεται ότι ζει μέσα σε αυτό το κοσμικό όνειρο. Είναι δύσκολο να κατανοήσει Αυτή την Κατάσταση μία συνείδηση που δεν την Βίωσε.
Όπως κι αν έχει το πράγμα, καταλαβαίνουμε ότι ο Δρόμος Προς Την Αλήθεια είναι Βιωματικός. Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι Βίωμα, δεν είναι περιγραφή του Δρόμου, ούτε διανοητική θεωρία. Γιά να φτάσουμε στην ΑΛΗΘΕΙΑ πρέπει να διαβούμε τα πέντε στάδια της “συνειδησιακής εξέλιξης” που περιγράψαμε (και που ο άνθρωπος σαν είδος έκανε χιλιάδες χρόνια να διανύσει). Δηλαδή:
1) Να ξεκινήσουμε από την Δεδομένη Συνείδηση,
2) να διακρίνουμε το Υποκείμενο από το δεδομένο αντικειμενικό,
3) να ξεπεράσουμε την διανοητική παγίδα της ερμηνείας της Πραγματικότητας είτε από την ιδεαλιστική, είτε από την ρεαλιστική πλευρά,
4)να ξανοιχτούμε στον Άγνωστο Ωκεανό της Αληθινής Ύπαρξης, πέρα από την διανόηση και τις άλλες δραστηριότητες και να πραγματοποιήσουμε την πνευματική μεταστροφή, να αντιληφθούμε ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που περιλαμβάνει Μέσα Της τα φαινόμενα,
5) να συνειδητοποιήσουμε ότι ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ Η ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ κι ότι ποτέ δεν ξεπέσαμε, ούτε ποτέ φωτισθήκαμε, απλά “βγήκαμε” από το “όνειρο”.
Ασφαλώς, από την πιό πάνω περιγραφή μπορούμε να εξάγουμε μία μεταφυσική θεωρία, αλλά αυτό είναι αδιάφορο. Σημασία έχει να Διαβούμε τον Δρόμο κι όχι να έχουμε μία καλή περιγραφή του Δρόμου. Όσο κι αν σας περιγράφουμε τον δρόμο προς την Ακρόπολη των Αθηνών αυτό μένει μία διανοητική σύλληψη, ένας “χάρτης”. Πρέπει να βαδίσετε τον δρόμο γιά να δείτε την Ακρόπολη και να περπατήσετε ανάμεσα στις κολώνες του Παρθενώνα. Τότε μόνο μπορείτε να ελπίσετε ότι θα δείτε την “Αθηνά”. Μόνο δευτερεύοντα πνεύματα μένουν στην περιγραφή. Σε χειρότερη κατάσταση είναι οι άνθρωποι που προσπαθούν μέσω της διανόησης να ερμηνεύσουν την Πραγματικότητα. Όσο ωραίες θεωρίες κι αν φτιάχνουν, είτε πετούν στα “σύννεφα” του υποκειμενισμού, είτε σέρνονται στα “έλη” του ρεαλισμού. Σε ακόμη χειρότερη κατάσταση βρίσκονται οι άνθρωποι που είναι σε σύγχιση ανάμεσα στο υποκείμενο και το αντικειμενικό, είτε στρέφονται προς τον εγωιστικό υποκειμενισμό και σε ένα άρρωστο αυτισμό, είτε βυθίζονται στον “αληθινό κόσμο της καθημερινότητας” και αποκτηνώνονται τρώγοντας ο ένας τον άλλο. Υπάρχει τέλος μία πέμπτη κατηγορία ανθρώπων που βρίσκονται στην σύγχυση μίας πρωτόγονης ολικής αντίληψης της Πραγματικότητας, όπου όμως δεν υπήρξε ποτέ ούτε ανάδυση του “εγώ”, ούτε υπέρβασή του μέσα στην Αντικειμενική Φύση της Ύπαρξης. Δυστυχώς ο κόσμος είναι γεμάτος από “ηλίθιους”, “κτήνη”, “αυτιστικούς”, “διανοητές-κατσίκες” που μηρυκάζουν συνεχώς την “γνώση” της ανθρωπότητας και ανθρώπους που ζουν την αλήθεια από “δεύτερο χέρι”.
Εμείς πιστεύουμε ότι κάθε Συνείδηση μπορεί να βαδίσει τον Δρόμο της Αλήθειας, τον Δρόμο που βάδισε ο Βούδας, ο Ιησούς από την Ναζαρέτ, ο Λάο Τσε, ο Πλάτωνας, ο Έκαρτ, ο Χέγγελ και τόσοι άλλοι. Δηλαδή, σε τι ήταν καλύτεροι αυτοί; Η φυσική δυνατότητα υπάρχει, άλλο αν την χρησιμοποιούμε ή όχι. Πάντως είναι καλύτερα να “χαθούμε” στον Ωκεανό του Αγνώστου προσπαθώντας να ζήσουμε γνήσια, πρωτότυπα, κατακτώντας την Αλήθεια με δικά μας μέσα, παρα να μένουμε μέσα στο “μαντρί” μαζί με τα υπόλοιπα “ζώα”. Η Αλήθεια κι η Ελευθερία είναι εκεί “έξω”.
Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (η Απόλυτη Πραγματικότητα) κι όχι απλά “αυτό που αντιλαμβανόμαστε σαν πραγματικότητα”, δεν μπορεί να είναι ούτε υποκειμενική αντίληψη μόνο, ούτε αντικειμενική πραγματικότητα μόνο:
1) Δεν μπορεί να είναι μία υποκειμενική αντίληψη μόνο γιατί αυτή η αντίληψη μπορεί (πιθανόν) να είναι μία αυθαίρετη κατασκευή που δεν ανταποκρίνεται στα “πράγματα” και δεύτερον αποκλείει τα άλλα υποκείμενα να την βιώσουν.
2) Δεν μπορεί να είναι μία αντικειμενική πραγματικότητα μόνο, (ανεξάρτητη του υποκειμένου), γιατί αν δεν υπάρχει υποκείμενο να την βιώσει δεν έχει νόημα (είτε υπάρχει, είτε όχι).

Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι Αυτό που το Yποκείμενο  (κάθε υποκείμενο) Αντιλαμβάνεται, βασιζόμενο σε κάποια σταθερά πράγματα (δεδομένα, δραστηριότητες, αντιλήψεις), όταν ξεπερνά όλα τα “υποκειμενικά” στοιχεία, βιώνοντας έτσι μονάχα την ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΣΗ του. Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, δηλαδή, βιώνεται από το Υποκείμενο σαν προσωπική εμπειρία αλλά όταν υπερβαίνει τον εαυτό του γίνεται Αντικειμενική Αντίληψη: Είναι δηλαδή και υποκειμενική αντίληψη και αντικειμενική πραγματικότητα ταυτόχρονα. Αυτή είναι Μία Κατάσταση που βιώνουν όλα τα υποκείμενα, αλλά είναι Κοινή, δηλαδή Αντικειμενική, δηλαδή Αληθινή. Εδώ συγχωνεύονται όλα τα υποκείμενα μέσα στην ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που βρίσκει το Υποκείμενο στο Βάθος του, όταν υπερβαίνει τον εαυτό του, σαν το Εσώτερο Είναι είναι ΚΟΙΝΗ γιά όλα τα υποκείμενα. Όλα Είναι Ένα, Όλα συγχωνεύονται σε Αυτό. Είναι το Όλον που Περικλείνει τα πάντα.
Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι η Αρχή, η Βάση των πάντων, το Θεμέλιο όλων των υποκειμενικών αντιλήψεων και όλων των αντικειμενικών καταστάσεων. Από εδώ πηγάζει η προσωπική ύπαρξη, το υποκείμενο που νομίζει ότι αποσπάται από το Όλον, κι από εδώ πηγάζει επίσης η δραστηριότητα που δημιουργεί τους δήθεν αντικειμενικούς κόσμους. Ταυτόχρονα όμως η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι η Κοινή Βάση που μπορούν να βιώσουν όλα τα υποκείμενα σαν την ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΦΥΣΗ τους.
Το Υποκείμενο μπορεί να βιώσει Αυτήν την ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ μόνο ξεπερνώντας τον εαυτό του. Συνεπώς το “εγώ είμαι θεός” είναι ηλίθια έπαρση. Εξάλλου το να θεωρεί την Πραγματικότητα σαν κάτι έξω από τον εαυτό του, απέναντι, σαν αντικείμενο, το “ο Θεός είναι Αλήθεια”, ανυψώνοντας μία ιδέα σε πραγματικότητα κι αυτή είναι ηλίθια ειδωλολατρία.
Αυτή η ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που βρίσκει το Υποκείμενο, μέσα του, σαν ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ, είναι Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό. Ο Θεός λοιπόν σαν Πραγματικότητα, είναι η Βίωση από το Υποκείμενο της ΚΟΙΝΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Δεν είναι ούτε σκέτο το υποκείμενο, ούτε σκέτη μία αντικειμενική πραγματικότητα. Με άλλα λόγια Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΧΑΤΗ ΒΑΘΜΙΔΑ ΣΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.




ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ;

Η ΟΥΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Σαν Αλήθεια, θα πρέπει να ορίσουμε την Εντός της Συνείδησης κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας (της Ύστατης Πραγματικότητας).
Σαν αντικειμενική Πραγματικότητα (Αντικειμενικό) θα πρέπει να Ορίσουμε Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά, ανεξάρτητα από την ανθρώπινη συνείδηση... (Όσο ασαφές κι αν διαβάζεται αυτό θα διευκρινισθεί στην συνέχεια...)...
Η Αντικειμενική Πραγματικότητα πρέπει να θεωρείται Ενιαία (να περιλαμβάνει δηλαδή όλα τα φαινόμενα – πνευματικά, υλικά, αόρατα, ορατά, κλπ... ακόμα κι αν υπάρχουν διάφορες τάξεις φαινομένων θα πρέπει να αποτελούν συνέχεια ή να έχουν σχέση...)... Η Ύστατη Ουσία, Κατάσταση, κλπ, της Πραγματικότητας, θα πρέπει να ερμηνεύει τα φαινόμενα όλων των τάξεων – φαινόμενα όπως η συνείδηση, η νόηση, η ύλη, κλπ...
 Η Βασική Αντίληψη όλων των θρησκειών και πολλών φιλοσοφικών θεωρήσεων, ότι Υπάρχει Μία Ύστατη Πραγματικότητα, Ουσία, Κατάσταση, κλπ., στην Οποία εδράζεται το παν, όλα τα φαινόμενα, αν και τίθεται αξιωματικά, χωρίς αποδείξεις, αποδεικνύεται αληθινή (με βιωματικό τρόπο) εκ των υστέρων, και φαίνεται να ερμηνεύει τα φαινόμενα καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη πρόταση (στον χώρο της θρησκείας και της φιλοσοφίας), γιά την Ερμηνεία της Αντικειμενικής Πραγματικότητας.
Αν Αυτή η ΎστατηΠραγματικότητα Είναι Κατάσταση, μπορούμε να Την βιώσουμε, αν Είναι Απρόσωπη Δύναμη μπορούμε να συντονιστούμε μαζί Της, αν Είναι Προσωπική Ύπαρξη (Θεός), μπορούμε να Επικοινωνήσουμε μαζί Της... Αυτό μονάχα η εμπειρία μπορεί να το αποδείξει, και με αυτή την έννοια και ως προς αυτό το σημείο θα πρέπει να ελέγξουμε τις διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις, τις πνευματικές προσπάθειες που εντάσσονται στα πλαίσια των διαφόρων παραδόσεων, και τις διαλογιστικές ή άλλες πρακτικές... κατά πόσο δηλαδή μπορούν οδηγήσουν στην βίωση της Υπερβατικής Πραγματικότητας...
Η Σχέση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, όπως αποκαλύπτεται με αυτό τον τρόπο, και της συνείδησης (της δεδομένης συνείδησης), είναι το σημαντικότερο, το μεγαλύτερο και το ουσιαστικότερο πρόβλημα της θρησκείας (με την γενική έννοια) και της μεταφυσικής και πρακτικά είναι άλυτο... Μόνο βιωματικά μπορούν να δοθούν κάποιες απαντήσεις... Άλλες θρησκείες και φιλοσοφικές θεωρήσεις ταυτίζουν το Αντικειμενικό με την συνείδηση... κι άλλες απλά τα συσχετίζουν...
Η Συνείδηση (είτε θεωρήσουμε ότι «ταυτίζεται» με την Αντικειμενική Πραγματικότητα, είτε θεωρήσουμε ότι «έχει σχέση» με την Αντικειμενική Πραγματικότητα) έχει σαν Βάση το Αντικειμενικό (υπάρχει, έχει αντικειμενική ύπαρξη)... Η Συνείδηση είναι ένα καθολικό όργανο αντίληψης, γνώσης, με πολλές λειτουργίες: Είναι, Αντιλαμβάνεται την ύπαρξή της, Διανοείται, Αισθάνεται, έχει ένα σωματικό φορέα...
Η Συνείδηση μπορεί να «δει» να κατακτήσει την Αντικειμενική Πραγματικότητα, σαν το Είναι (το Είναι που βρίσκεται στην Βάση των πάντων) και να φτάσει, μαζί με άλλα υποκείμενα στην διυποκειμενική και αντικειμενική γνώση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας (στην επαληθεύσιμη με την εμπειρία γνώση)... Σαν Αλήθεια, θα πρέπει να ορίσουμε την Εντός της Συνείδησης κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας (της Ύστατης Πραγματικότητας). Σ’ αυτό το Βίωμα όπου πολλές συνειδήσεις συμμετέχουν σε Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, το «κυρίαρχο στοιχείο» Είναι το Αντικειμενικό, ενώ συνείδηση γίνεται αντιληπτή σαν «μετοχή στο Αντικειμενικό».
 Όλες οι θρησκείες κι οι φιλοσοφικές θεωρήσεις που μιλούν γιά Μία Ύστατη Πραγματικότητα στην Οποία εδράζεται το παν προτείνουν και την Οδό γιά να Προσεγγίσουμε Αυτή την Πραγματικότητα. Κι εδώ (από αυτό το γεγονός) θεμελιώνονται κι αποκτούν νόημα και σκοπό όλες οι πνευματικές προσπάθειες... Όλες οι θρησκείες μιλούν γιά Πραγματοποίηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας... Και καθώς Αυτή η Αντικειμενική Πραγματικότητα είναι απογυμνωμένη από κάθε προσωπικό στοιχείο και πέρα από κάθε σχετική (νοητική) περιγραφή, μιλάμε ουσιαστικά γιά την Ίδια Αντικειμενική Πραγματικότητα, μέσα σε όλες τις θρησκείες και μεταφυσικές θεωρήσεις...
Μπορούμε λοιπόν να δούμε κατά πόσο μία θεώρηση μπορεί να «σταθεί», να κρίνουμε και να συγκρίνουμε βιώματα. Η Οδός της έρευνας...  η Οδός προς την Αλήθεια (παρά τις όποιες αστοχίες) είναι ανοιχτή... Σε μας μένει η Πράξη (δηλαδή η Ζωή...)...




ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΟΛΟΥ ΜΕ ΤΟ ΕΓΩ;

ΤΟ ΟΛΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΕΓΩ
Η Συνείδηση πρέπει να υπερβεί την (περιορισμένη) υποκειμενική θεώρηση, την νοητική διαδικασία... και να ανυψωθεί σαν Καθαρή Συνείδηση του Είναι, να απελευθερωθεί από τον περιοριστικό δεσμό της με το σώμα, να απλωθεί στον Άπειρο Χώρο της Αντικειμενικής Ύπαρξης...
Η Συνείδηση μπορεί να λειτουργεί είτε σαν Καθαρή Συνείδηση, είτε μέσα από το εγώ…
Η Καθαρή Συνείδηση λειτουργεί σαν Μία Ενοποιημένη Αντίληψη, Ένας «Ενιαίος Ανοιχτός Χώρος», Εντός του Οποίου είναι δυνατές όλες, οι αντιληπτικές καταστάσεις... Κατάσταση στην Οποία καταλήγει η Συνείδηση στο τέλος μίας πνευματικής ολοκλήρωσης...
Το εγώ είναι ένα συνειδησιακό κέντρο, μία λειτουργία, μία διαδικασία που αναδύεται από την συσχέτιση της Συνείδησης με τον φορέα της (το βιολογικό οργανισμό, τον εγκέφαλο...), δομείται από τις πληροφορίες που προέρχονται από αυτή την συσχέτιση (ή εξαιτίας αυτής της συσχέτισης), κι έχει σαν «περιεχόμενο» την προσωπική μας ύπαρξη (ψυχολογικά συμπλέγματα, διανοήματα, αντιλήψεις...), μέσα σε ένα αντικειμενικό κόσμο...
Συνείδηση, εγώ, νόηση, αντίληψη (και αίσθηση), είναι διαφορετικές λειτουργίες... αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων....
Στην πρώτη περίπτωση που λειτουργούμε σαν Καθαρή Συνείδηση (Απελευθερωμένη Συνείδηση, Διευρυμένη Συνείδηση, Ανώτερη Επίγνωση...) λαβαίνουμε γνώση της Ενότητας της Πραγματικότητας, Βιώνουμε την Ύπαρξη σαν Μία, με διάφορες διαβαθμίσεις... μέσα από ένα «ανώτερο συνειδησιακό κέντρο» (δεν υπάρχει πιά υποκείμενο-αντικείμενο...)... Στην δεύτερη περίπτωση, που λειτουργούμε μέσα από το συνειδησιακό κέντρο (που δημιουργείται από την συσχέτισή μας με το σώμα), μέσα από ένα εγώ υπάρχει μία διάσταση ανάμεσα στην υπαρξή μας και τον αντικειμενικό κόσμο... Συλλαμβάνουμε τον κόσμο μέσα από αυτή την προσωπική οπτική (που μας διαχωρίζει από τον κόσμο), μέσα απο νοητικές διεργασίες, αντιλήψεις (αισθήσεις)...
Η Συνείδηση πρέπει να υπερβεί την (περιορισμένη) υποκειμενική θεώρηση, την νοητική διαδικασία... και να ανυψωθεί σαν Καθαρή Συνείδηση του Είναι, να απελευθερωθεί από τον περιοριστικό δεσμό της με το σώμα, να απλωθεί στον Άπειρο Χώρο της Αντικειμενικής Ύπαρξης... Σε Αυτή την Κατάσταση καταργείται κάθε διάκριση υποκειμένου-αντικειμένου, αντιλαμβανόμαστε την Ενότητα που περιλαμβάνει τα πάντα. Αυτή η Κατάσταση Είναι η Πηγή των πάντων, το Βάθος της Ύπαρξης των πάντων, ο Θεός του Βιώματος, κι όχι απλά μία ιδέα περί του Θεού...
Το να λειτουργεί η Συνείδηση μέσα από την περιοριστική σχέση της μέ το σώμα, μέσα από την υποκειμενική θεώρηση, σε νοητικό επίπεδο (και αντιληπτικό, αισθητηριακό επίπεδο...)... και να θεωρούμε την Πραγματικότητα σαν μία νοητική αντίληψη, να θεωρούμε τον Θεό σαν Αντικείμενο, δεν είναι απλά μία λανθασμένη στάση, αλλά μία καταστροφική τοποθέτηση, απέναντι στο ζήτημα της αντίληψης της Πραγματικότητας...




ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ;

ΤΟ «ΕΙΝΑΙ» ΣΑΝ ΥΠΕΡΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι για Πάντα Αυτό που Είναι. Δεν αλλοιώνεται, δεν αυξάνεται, δεν μειώνεται. Δεν υπάρχει παρά μία συγκέντρωση σε μία δραστηριότητα, σε ένα σύνολο από αντιλήψεις και συμπεριφορές που μας “βάζει” σε ένα κύκλο ζωής, μέσα στα σύμπαντα, αόρατα και ορατά. Όλα αυτά όμως συμβαίνουν σε ένα φαντασιακό χώρο (που μόνο από την ατελή συνείδηση θεωρείται πραγματικότητα). Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε πτώση, ούτε λύτρωση, ούτε τίποτα. Όλα συμβαίνουν στον φαντασιακό χώρο και οι δραστηριότητες όλες και οι διαλογιστικές πρακτικές συμβαίνουν στον φαντασιακό χώρο. Το μόνο που υφίσταται είναι η συνειδητοποίηση ότι όλα αυτά είναι ψεύτικα. Διαλογισμός είναι το σταμάτημα όλης αυτής της μάταιης δραστηριότητας.
Η διατύπωση μίας απορίας, μίας ερώτησης, προϋποθέτει ήδη μία κοσμοαντίληψη, ένα λογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αρθρώνεται ο λόγος, η ερώτηση. Πολλές φορές οι απορίες που διατυπώνονται από τον άνθρωπο είναι λανθασμένες, οδηγούν σε λανθασμένα συμπεράσματα και θεμελιώνουν την ζωή και την δράση σε όχι στέρεες βάσεις. Γιατί όμως διατυπώνονται απορίες με λάθος τρόπο; Επειδή το κοσμοθεωρητικό πλαίσιο είναι εσφαλμένο ο λόγος είναι αδύναμος και η λογική συνέπεια είναι όχι πραγματική αλλά τυπολογική. Απορία, ερώτηση που κάνουν οι άνθρωποι χιλιάδες χρόνια: Υπάρχει Θεός; Τι Είναι Θεός; Πως Τον γνωρίζουμε; πως Τον προσεγγίζουμε; Με αφετηρία αυτή την απορία έχουν δημιουργηθεί θρησκείες, συστήματα, φιλοσοφίες κι έχουν γραφτεί εκατοντάδες χιλιάδες τόμοι. Κι όμως είναι μία λανθασμένη ερώτηση που ξεκινά από μία λανθασμένη αντίληψη, τοποθέτηση. Έτσι όλα είναι στον αέρα, ιστορία, θρησκείες, φιλοσοφίες, δραστηριότητες, είναι όλα διανοητικά σκουπίδια. Γιατί; Ιδού γιατί: Ξεκινάμε από την λανθασμένη αντίληψη ότι ο Θεός Είναι Κάτι, Κάτι έξω από εμάς, ένα Αντικείμενο που μπορούμε να γνωρίσουμε, ίσως με την διαίσθηση, τις διανοητικές ενέργειες, ή ενδεχομένως με την αίσθηση. Αλλά όμως ο Θεός δεν είναι Κάτι. Ο Θεός Είναι το ΕΙΝΑΙ, η Πηγή του Είναι. Εμείς οι ίδιοι (σαν Συνείδηση, Συνείδηση της Ύπαρξης, του “Είναι”) ανήκουμε στο ΕΙΝΑΙ. Για να προσεγγίσουμε λοιπόν το ΕΙΝΑΙ πρέπει να το κάνουμε μέσα από την Βίωση του ΕΙΝΑΙ κι όχι θεωρώντας το ΕΙΝΑΙ απέναντί μας, ένα Αντικείμενο. Η θεώρηση του Θεού σαν Κάτι έξω από εμάς, από το Είναι μας, από το ΕΙΝΑΙ, είναι η χειρότερη ειδωλολατρία.
Για να προσεγγίσουμε το ΕΙΝΑΙ πρέπει να το κάνουμε λοιπόν μέσω του ΕΙΝΑΙ που Είμαστε. Το ΕΙΝΑΙ, η Συνείδηση του Είναι, η Συνείδηση, πρέπει να καθαρισθεί από όλες τις διανοητικές παρερμηνείες, από όλες τις διανοητικές δραστηριότητες, για να Αποκαλυφθεί το ΕΙΝΑΙ. Μία τέτοια τοποθέτηση που θεωρεί το ΕΙΝΑΙ σαν το Υπερσύνολο του “όποιου είναι” είμαστε και το προσεγγίζουμε μέσα από την Βίωση του ΕΙΝΑΙ, είναι τελείως διαφορετική από την άλλη αντίληψη, από την αντίληψη που θεωρεί ότι το ΕΙΝΑΙ Είναι έξω από εμάς κι οδηγεί σε άλλα συμπεράσματα και θεμελιώνει την ζωή και την δραστηριότητα σε άλλες βάσεις. Μας κατευθύνει στην Βίωση του ΕΙΝΑΙ, της Ύπαρξης, σε μία εσωτερική αντίληψη κι όχι σε μία εξωτερική δραστηριότητα. Θέτει εξαρχής την Σχέση μας με το ΕΙΝΑΙ, τον Προορισμό μας, την Ολοκλήρωσή μας.
Περισσότερο λοιπόν χρήσιμο από το να διατυπώνουμε απορίες και να δίνουμε απαντήσεις πάνω στις οποίες θεμελιώνουμε την Ύπαρξή μας είναι να δούμε από ποιά θεωρητική βάση ξεκινάμε. Η αντίληψη που συνδέει το Είναι μας με το ΕΙΝΑΙ και μας κατευθύνει στην εσωτερική ζωή είναι σαφώς πιο ισχυρή λογικά. Ενώ η αντίληψη που ξεκινά από μία μικρή, αδύναμη, αμαθή, συνείδηση που τα αντιλαμβάνεται όλα έξω από τον εαυτό της είναι ανώριμη κι ανήκει σε παρωχημένες εποχές. Δυστυχώς όμως η ανθρωπότητα αντιλαμβάνεται την Ύπαρξη εντελώς επιπόλαια.
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΕΟ
Ο ΘΕΟΣ, αν και ΕΙΝΑΙ Αρχή, Βάση και Όριο του Αντικειμενικού, εντούτοις δεν γίνεται άμεσα Αντιληπτός από την ανθρώπινη συνείδηση. Παραμένει Αόρατος, Αθέατος, σε όλες τις προσπάθειες διερεύνησης: ο Θεός δεν μπορεί να συλληφθεί ούτε με την σκέψη (γιατί γίνεται "έννοια"), ούτε σαν το άμεσα αντικειμενικό (γιατί δεν είναι αντικείμενο).
ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ σαν Πηγή Ύπαρξης, Βάση και Όριο της Ύπαρξης γίνεται έτσι αντιληπτό σαν ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ. Μόνο με την Υπέρβαση της συνηθισμένης λειτουργίας της συνείδησης Αποκαλύπτεται η Βάση της Ύπαρξης, ο Θεός.
Συνεπώς το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει Θεός, τι είναι Θεός, κλπ, (ερωτήματα που θέτει η σκέψη και δεν έχουν ή δεν δέχονται λογικές απαντήσεις). Το ερώτημα είναι "που ψάχνουμε" ή "πως ψάχνουμε" και "τι ψάχνουμε": Αναζητούμε Αυτό που Υπάρχει, το Αντικειμενικό, την Πηγή της Ύπαρξης, την Βάση των πάντων, το Όριο της Εξέλιξης; Αναζητούμε τον Ζώντα Θεό, τον Παρόντα (σε όσους γνωρίζουν πως να Τον Αναζητήσουν); Θέλουμε να Τον Προσεγγίσουμε, να Ενωθούμε Μαζί Του, να "Ζήσουμε" Μαζί Του; Ή απλά περιπλανιόμαστε στον χώρο της σκέψης, ανακατεύουμε "έννοιες" και υψώνουμε "είδωλα";
Αν θέλουμε να βρούμε Κάτι πρέπει να ψάξουμε στο σωστό μέρος κι όχι απλά εκεί που υπάρχει φως...
Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΘΕΟΣ
Αν ο Θεός Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, πως μπορούμε να τον Προσεγγίσουμε; Ας μην Τον Ονομάσουμε, ας μην Τον Αναζητήσουμε, ούτε μέσω κάποιας θρησκείας, ούτε μέσω της φιλοσοφίας... Ας πούμε μόνο πως Είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Υπάρχει, ο Άγνωστος Θεός.
Το Αντικειμενικό μπορεί να γίνει Αντιληπτό μόνο σαν Είναι (Αυτό που υπάρχει ανεξάρτητα από την δική μας αντίληψη). Αυτό το Είναι, είναι η Βάση για κάθε ύπαρξη, το Θεμέλιο, κάθε Οντολογίας. Σαν υπάρξεις (συνειδήσεις) ανήκουμε στο Είναι (ανεξάρτητα το τι αντιλαμβανόμαστε). Πως μπορούμε λοιπόν να Αντιληφθούμε το Είναι;
Αν ο Θεός Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, πρέπει να Τον Προσεγγίσουμε σαν το Αντικειμενικό, το Αληθινά Αντικειμενικό που στηρίζει τα πάντα. Αυτό δεν μπορούμε να Το συλλάβουμε με την νόηση, γιατί τότε καθίσταται «έννοια», ούτε με την αισθητήρια δραστηριότητα, γιατί δεν είναι εξωτερικό αντικείμενο. Το Αντικειμενικό μπορεί να συλληφθεί Εντός της Συνείδησης σαν Είναι, όταν εγκαταλειφθούν όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες, νόηση, αίσθηση... σαν Αυτό που Μένει, σαν Καθαρό Είναι (σαν το Πραγματικό Είναι μας, που είναι το Είναι των πάντων). Σαν Είναι, δεν μπορεί λοιπόν να ταυτιστεί με κανένα περιεχόμενο της συνείδησης, καμία αντίληψη. Είναι το Άπειρο, το Απροσδιόριστο, το Αιώνιο (το Μηδέν, από την άποψη της περιορισμένης ανθρώπινης συνείδησης). Αυτό το Αληθινά Αντικειμενικό δεν είναι μία υποκειμενική αντίληψη, γιατί συλλαμβάνεται σαν το Είναι, σαν Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα. Αλλά δεν είναι και το άμεσα αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό, γιατί συλλαμβάνεται μόνο Εντός της Συνείδησης (σαν το Είναι).
Η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Είναι, που Στηρίζει τα πάντα, Είναι Εδώ. Ζωντανή Πραγματικότητα, κι είμαστε σε σχέση μαζί Της. Πρόκειται για Πρόσωπο; Πως το Ορίζουμε; Είναι Άπειρη Αντίληψη, άρα Είναι Πρόσωπο, το Κατ’ εξοχήν Πρόσωπο. Αλλά δεν είναι ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων, άρα δεν είναι «πρόσωπο». Τι σχέση έχουμε με Αυτή την Πραγματικότητα; Αποκαλύπτεται σαν Αντικειμενική Πραγματικότητα, σαν Αντικειμενικό Είναι, έξω από εμάς (την περιορισμένη συνείδηση), άρα είμαστε διαφορετικοί... Αλλά ταυτόχρονα Αποκαλύπτεται Εντός της Συνείδησης, σαν Είναι, άρα Είμαστε της Ίδιας Ουσίας. Σε όλα τα ερωτήματα μπορούν να δοθούν διπλές απαντήσεις. Η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται ταυτόχρονα και Υποκειμενική και Αντικειμενική. Δεν έχει νόημα λοιπόν να χρονοτριβούμε εδώ.
Το αληθινό ζήτημα είναι Πως να Βιώσουμε Αυτή την Πραγματικότητα, όχι να την περιγράψουμε. Όλες οι θρησκείες μιλούν για Αυτή την Ίδια Πραγματικότητα. Μόνο οι επιφανειακοί γνώστες μίας θρησκείας νομίζουν ότι οι θρησκείες τους μόνο κατέχουν την αλήθεια. Ας έρθει ένας αληθινός πιστός που ακολουθεί την θρησκεία του κι έχει βιώσει την Πραγματικότητα όπως την Ορίζει η παράδοσή του, να μας αποδείξει ότι Βίωσε κάτι διαφορετικό από την Πραγματικότητα όπως την περιγράψαμε.
Αγαπητοί φίλοι, ο Άγνωστος Θεός Είναι ο Θεός που λατρεύουμε, που λατρεύουν όλοι. Αλλά όπως κι αν Τον Ονομάζουμε ας Τον Προσεγγίσουμε αληθινά... Δεν χρειάζεται να μαλώνουμε για λέξεις...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ;

ΘΕΟΣ
Αν ο Θεός Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, πως μπορούμε να τον Προσεγγίσουμε; Ας μην Τον Ονομάσουμε, ας μην Τον Αναζητήσουμε, ούτε μέσω κάποιας θρησκείας, ούτε μέσω της φιλοσοφίας... Ας πούμε μόνο πως Είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Υπάρχει, ο Άγνωστος Θεός.
Το Αντικειμενικό μπορεί να γίνει Αντιληπτό μόνο σαν Είναι (Αυτό που υπάρχει ανεξάρτητα από την δική μας αντίληψη). Αυτό το Είναι, είναι η Βάση για κάθε ύπαρξη, το Θεμέλιο, κάθε Οντολογίας. Σαν υπάρξεις (συνειδήσεις) ανήκουμε στο Είναι (ανεξάρτητα το τι αντιλαμβανόμαστε). Πως μπορούμε λοιπόν να Αντιληφθούμε το Είναι;
Αν ο Θεός Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, πρέπει να Τον Προσεγγίσουμε σαν το Αντικειμενικό, το Αληθινά Αντικειμενικό που στηρίζει τα πάντα. Αυτό δεν μπορούμε να Το συλλάβουμε με την νόηση, γιατί τότε καθίσταται «έννοια», ούτε με την αισθητήρια δραστηριότητα, γιατί δεν είναι εξωτερικό αντικείμενο. Το Αντικειμενικό μπορεί να συλληφθεί Εντός της Συνείδησης σαν Είναι, όταν εγκαταλειφθούν όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες, νόηση, αίσθηση... σαν Αυτό που Μένει, σαν Καθαρό Είναι (σαν το Πραγματικό Είναι μας, που είναι το Είναι των πάντων). Σαν Είναι, δεν μπορεί λοιπόν να ταυτιστεί με κανένα περιεχόμενο της συνείδησης, καμία αντίληψη. Είναι το Άπειρο, το Απροσδιόριστο, το Αιώνιο (το Μηδέν, από την άποψη της περιορισμένης ανθρώπινης συνείδησης). Αυτό το Αληθινά Αντικειμενικό δεν είναι μία υποκειμενική αντίληψη, γιατί συλλαμβάνεται σαν το Είναι, σαν Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα. Αλλά δεν είναι και το άμεσα αντικειμενικό, το εξωτερικό, το υλικό, γιατί συλλαμβάνεται μόνο Εντός της Συνείδησης (σαν το Είναι).
Η Αντικειμενική Πραγματικότητα, Αυτό που Είναι, που Στηρίζει τα πάντα, Είναι Εδώ. Ζωντανή Πραγματικότητα, κι είμαστε σε σχέση μαζί Της. Πρόκειται για Πρόσωπο; Πως το Ορίζουμε; Είναι Άπειρη Αντίληψη, άρα Είναι Πρόσωπο, το Κατ’ εξοχήν Πρόσωπο. Αλλά δεν είναι ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων, άρα δεν είναι «πρόσωπο». Τι σχέση έχουμε με Αυτή την Πραγματικότητα; Αποκαλύπτεται σαν Αντικειμενική Πραγματικότητα, σαν Αντικειμενικό Είναι, έξω από εμάς (την περιορισμένη συνείδηση), άρα είμαστε διαφορετικοί... Αλλά ταυτόχρονα Αποκαλύπτεται Εντός της Συνείδησης, σαν Είναι, άρα Είμαστε της Ίδιας Ουσίας. Σε όλα τα ερωτήματα μπορούν να δοθούν διπλές απαντήσεις. Η Πραγματικότητα Αποκαλύπτεται ταυτόχρονα και Υποκειμενική και Αντικειμενική. Δεν έχει νόημα λοιπόν να χρονοτριβούμε εδώ.
Το αληθινό ζήτημα είναι Πως να Βιώσουμε Αυτή την Πραγματικότητα, όχι να την περιγράψουμε. Όλες οι θρησκείες μιλούν για Αυτή την Ίδια Πραγματικότητα. Μόνο οι επιφανειακοί γνώστες μίας θρησκείας νομίζουν ότι οι θρησκείες τους μόνο κατέχουν την αλήθεια. Ας έρθει ένας αληθινός πιστός που ακολουθεί την θρησκεία του κι έχει βιώσει την Πραγματικότητα όπως την Ορίζει η παράδοσή του, να μας αποδείξει ότι Βίωσε κάτι διαφορετικό από την Πραγματικότητα όπως την περιγράψαμε.
Αγαπητοί φίλοι, ο Άγνωστος Θεός Είναι ο Θεός που λατρεύουμε, που λατρεύουν όλοι. Αλλά όπως κι αν Τον Ονομάζουμε ας Τον Προσεγγίσουμε αληθινά... Δεν χρειάζεται να μαλώνουμε για λέξεις...





ΠΩΣ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΤΟ ΘΕΟ;

ΦΩΤΙΣΗ ΚΑΙ «ΦΩΤΙΣΗ»
Αν θέλεις να Βρεις τον Θεό, θα Τον Βρεις με την Επίγνωση της Αιώνιας Σχέσης σου με Αυτόν, με το Άπειρο, κι όχι με κάποια διανοητική δραστηριότητα, ή με κάποια εξωτερική ενέργεια... Μην ψάχνεις για την Αλήθεια μακριά, επειδή νομίζεις ότι είναι εκεί, ή επειδή σου είπαν ότι είναι εκεί...
Όταν η Συνείδηση έχει επίγνωση της Αληθινής Φύσης της, μέσα στη σιωπή του νου, βρίσκει μέσα σε αυτή την επίγνωση το Άπειρο, το Αιώνιο, το Μυστικό Φως... Όταν η Συνείδηση έχει σύγχυση, νομίζει ότι είναι κάτι άλλο, ένα μικρό εγώ, χαμένο μέσα στο χώρο της ύπαρξης... Αυτός ο χώρος είναι φανταστικός... και τα προβλήματα που αναδύονται είναι μέρος της φαντασίας... κι οι λύσεις που δίνονται είναι κι αυτές μέρος της φαντασίας... Οι άνθρωποι, μέσα στην φαντασία τους είναι «δεσμευμένοι» και μέσα στην φαντασία τους απελευθερώνονται, «φωτίζονται»... κι αυτή η «φώτιση» είναι μέρος της φαντασίας τους...
Η λύση του προβλήματος της ύπαρξης δεν είναι μία διέξοδος, μία απάντηση σε φανταστικές καταστάσεις, αλλά στην συνειδητοποίηση ότι το πρόβλημα τίθεται από το «παραλήρημα» της φαντασίας... Όταν σταματήσει το διανοητικό «παραλήρημα»... όταν ο νους ησυχάσει... Αποκαλύπτεται η Ύπαρξη Αιώνια, Άπειρη, Ελεύθερη... όπως ήταν πάντα...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η Συνείδηση Είναι Μία, Ένας "Ενιαίος Χώρος" Εντός του Οποίου είναι δυνατές όλες οι "υποκειμενικές" και "αντικειμενικές" διαφοροποιήσεις. Η άμεσα δοσμένη συνείδηση (όλοι εμείς) είναι κατ' ουσία η Μία Συνείδηση: Η διαφοροποίηση από την Ενότητα, η δημιουργία ενός υποκειμένου, ενός εγώ, ενός συμπλέγματος αντιλήψεων, είναι κατά βάση απατηλή. Η Πραγματικότητα (η Αντίληψη της Πραγματικότητας) είναι πάντα δυνατή για την συνείδηση (είναι μία δυνατότητα) αλλά συνήθως η συνείδηση απορροφιέται στην ψυχονοητική ροή, ζώντας ένα συνειδητό όνειρο. Η Απόσπαση της συνείδησης από όλη αυτή την μάταιη δραστηριότητα οδηγεί στην Αποκάλυψη της Πραγματικότητας, στην Ενότητα, στο Ενιαίο Της Συνείδησης, (αυτό που η θρησκείες ονομάζουν νιρβάνα, μόκσα, καϊβαλγία, σατόρι, φανά φι' Λαχ, θέωση, κλπ). Όλα αυτά δεν είναι θεωρίες κι ούτε μπορούν να αποδειχτούν σε διανοητικό επίπεδο. Ο μόνος δρόμος είναι να το βιώσεις: ή το βιώνεις ή δεν το βιώνεις, όλα τα άλλα είναι φλυαρία του νου.
Υπήρξαν άνθρωποι που το έκαναν, ο Βούδας, ο Σανκάρα, ο Ιησούς, ο Πλάτων, ο Πλωτίνος και πολλοί άλλοι κι ο μόνος δρόμος που υπέδειξαν όλοι αυτοί είναι ο δρόμος του βιώματος. Αφού έστω κι ένας άνθρωπος το πραγματοποίησε αυτό σημαίνει ότι είναι στην "ανθρώπινη φύση", μία δυνατότητα. Είναι σαν το βιολογικό ωρίμασμα: ο άνθρωπος ξεκινά από έμβρυο, γεννιέται, μεγαλώνει, ωριμάζει και "τελειώνει". Το ίδιο συμβαίνει και σε πνευματικό επίπεδο: Η συνείδηση ξεκινά από την προγεννητική σύγχυση, αυυτοσυνειδητοποιείται, εξελίσσεται, ωριμάζει και κάποια στιγμή κουράζεται από όλη αυτή την μάταιη δραστηριότητα της σκέψης και τα απορρίπτει όλα αυτά και φτάνει φυσιολογικά στην Φώτιση. Σε κάθε χρονική στιγμή δεν βρίσκονται όλοι στο ίδιο στάδιο ωρίμανσης. Υπάρχουν και έμβρυα και νέοι και ώριμοι και φωτισμένοι.
Είτε το θέλουμε είτε όχι είμαστε αυτό που είμαστε, το Είναι, ανήκουμε στο Είναι (έχουμε συνείδηση του Είναι, έστω και σε εμβρυώδη κατάσταση). Αυτή η Αντίληψη (η άμεσα δοσμένη συνείδηση που είμαστε), είτε το θέλουμε, είτε όχι, θα Διευρυνθεί κάποτε και θα φτάσουμε στην Πλήρη Αντίληψη της Πραγματικότητας. Αν κάποιος προβληματίζεται για αυτά τα θέματα σημαίνει ότι είναι ώριμος να ανοίξει ένα δρόμο, να σπάσει το τσόφλι της αυταπάτης και να βγει στο φως της Πραγματικότητας. Μπορεί να βοηθηθεί από διδασκάλους ή άτομα (χωρίς να αφήνει να τον εξαπατούν) ή να στραφεί Εντός και να δεχτεί το Φως της Εσωτερικής Πραγματικότητας, του Είναι, του Είναι που βρίσκεται στην βάση κάθε ύπαρξης. Μπορεί κάποιος να επιταχύνει την φυσιολογική πνευματική ωρίμανση με τον Διαλογισμό: Διαλογισμός δεν είναι τεχνική, διαδικασία κι όλα αυτά - όλα αυτά είναι διανοητικές δραστηριότητες. Διαλογισμός είναι να πας πέρα από την μάταιη δραστηριότητα του νου. Έτσι το ορίζει ο Πανταζάλι στο Γιόγκα σούτρα, έτσι το αντιλαμβάνεται ο Κρισναμούρτι που μιλά γιά τον "ήσυχο νου", έτσι το προσδιορίζουν, αιώνες τώρα, οι δάσκαλοι του Ζεν που μιλούν γιά το γου-σιν, τον μη-νου, την σιωπή του νου...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η ανθρώπινη νοημοσύνη μπορεί να Ορίσει την Αντικειμενική Πραγματικότητα σαν «Αυτό που Υπάρχει Πραγματικά», ανεξάρτητα από την ανθρώπινη αντίληψη (όσο ασαφές κι αν είναι αυτό)...
Όλες οι θρησκείες, και πολλές φιλοσοφικές θεωρήσεις, που διερευνούν ακριβώς την Αντικειμενική Πραγματικότητα στην Ύστατη Ουσία Της («ουσία», τρόπος του λέγειν), υποστηρίζουν (αξιωματικά – και το δεχόμαστε) ότι Υπάρχει Μία Ύστατη Πραγματικότητα, στην Οποία περιέχονται τα πάντα, ή Μία Ύστατη Πραγματικότητα στην Οποία εδράζεται το παν, κλπ.... (Το ονομάζουν Βράχμαν, Νιρβάνα, Ταό, Αγαθόν, Εν, JHWH, Τριαδικό Θεό, Αλλάχ, Καθαρό Είναι, Απόλυτο, Πραγματικότητα, κλπ.)...
Αυτή η Ύστατη Πραγματικότητα είναι Ανεξάρτητη από το υποκείμενο (ανθρώπινη συνείδηση, ψυχή, νους, κλπ.), δηλαδή θα υπήρχε ακόμα κι αν δεν υπήρχε, το συγκεκριμένο υποκείμενο (οποιοδήποτε υποκείμενο)...
Αυτή η Ύστατη Πραγματικότητα είτε «ταυτίζεται» με το υποκείμενο (π.χ. Αντβάιτα Βεδάντα... Μόνον το Βράχμαν υπάρχει...), είτε είναι σε σχέση με το υποκείμενο (π.χ. Χριστιανισμός... Ο Τριαδικός Θεός είναι σε «σχέση» με την ψυχή...)...
Σε όλες τις θρησκείες, και φιλοσοφικές θεωρήσεις, το υποκείμενο βρίσκεται απέναντι σε Αυτή την Αντικειμενική Πραγματικότητα.. Η Εντός του υποκειμένου προσέγγιση, σύλληψη, κατάκτηση, (όπως κι αν το πούμε), της Αντικειμενικής Πραγματικότητας είναι η Αλήθεια... Η Αλήθεια είναι Βίωμα (και μετά ακολουθεί η περιγραφή του Βιώματος...)...
Έτσι η Αντικειμενική Πραγματικότητα «αναδύεται», θεμελιώνεται», κι «εξηγείται», πρακτικά, μέσα από την Εμπειρία, ενώ το υποκείμενο, σαν «ύπαρξη», «υφίσταται», «εξελίσσεται», και «διασώζεται» μόνο σε σχέση και Εντός της Αντικειμενικής Πραγματικότητας...
Συνεπώς, αφού η Αντικειμενική Πραγματικότητα, η Ύστατη Πραγματικότητα, Υπάρχει ανεξάρτητα από εμάς (το τυχαίο, συγκεκριμένο, υποκείμενο), από την δική μας προσέγγιση (θρησκεία, φιλοσοφική θεώρηση, κλπ), κι αφού η εντός του υποκειμένου σύλληψη Αυτής της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, συνιστά την Αλήθεια (ανεξάρτητα από την προσέγγιση που ακολουθούμε), τότε, κάθε θρησκεία, ή φιλοσοφική θεώρηση, που μας οδηγεί στην σύλληψη της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, στην Αλήθεια (στο Βίωμα), ισχύει, είναι έγκυρη)... κι όχι μόνο οι θρησκείες ή οι φιλοσοφικές θεωρήσεις, που υπάρχουν ήδη, αλλά κάθε θρησκεία ή φιλοσοφική θεώρηση, που μπορεί να δημιουργηθεί στο μέλλον, και τηρεί τους πιό πάνω όρους...
Αν ο Βούδας λέει «Είμαι το Ντάρμα», κι αν ο Χριστός λέει «Είμαι η Αλήθεια», ταυτίζονται με την Αντικειμενική Πραγματικότητα, με την Βίωση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, όχι με την προσέγγιση, με την περιγραφή, με την κοσμοθεωρία... Αλλά οποιοσδήποτε Βιώσει την Αντικειμενική Πραγματικότητα, την Αλήθεια, Μετέχει της Αλήθειας, Γίνεται Αλήθεια... Με άλλα λόγια οι ισχυρισμοί του Βούδα, του Χριστού, του οποιουδήποτε, δεν εμποδίζουν κανέναν να προσεγγίσει κι αυτός την Αντικειμενική Πραγματικότητα, μέσα από ένα άλλο δρόμο, ακόμα κι ένα προσωπικό δρόμο, ή την απάρνηση όλων των δρόμων... Αν η Αντικειμενική Πραγματικότητα είναι Ανεξάρτητη από εμάς (και την προσεγγίσουμε), κι αν έστω κι ένα υποκείμενο (δηλαδή άνθρωπος, ανθρώπινη φύση), μπορεί να προσεγγίσει εντός του, την Αντικειμενική Πραγματικότητα, τότε, κάθε άνθρωπος (οποιοσδήποτε άνθρωπος) μπορεί, φτάνει να το επιδιώξει... Κι ακόμα η Αλήθεια είναι η εντός του υποκειμένου κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, της Ύστατης Πραγματικότητας, είναι Μετοχή του υποκειμένου στο Αντικειμενικό. Είναι μία Κατάσταση που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο αντικειμενική, ή μόνο υποκειμενική... Όπως κι αν έχει όμως η Αντικειμενική Πραγματικότητα Υφίσταται ακόμα κι αν δεν υπάρχει υποκείμενο να την Βιώσει... ενώ το υποκείμενο «διασώζεται» μόνον όταν αναδύεται στο Αντικειμενικό, στους Κόλπους του Αιώνιου... με κανένα άλλο τρόπο...
Όλες λοιπόν οι θρησκείες, κι οι φιλοσοφικές θεωρήσεις (κι όσες πρόκειται να δημιουργηθούν), εφ’ όσον οδηγούν το υποκείμενο στην κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, ισχύουν, είναι έγκυρες... αν όχι, δεν ισχύουν... Το σημαντικό όμως δεν είναι οι θρησκείες, οι φιλοσοφικές θεωρήσεις, οι περιγραφές, τα λόγια, αλλά η Κατάκτηση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, δηλαδή το Βίωμα, η Αλήθεια... Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι, όχι ο Βούδας, ο Λαό Τσε, ο Πλάτωνας ή ο Πλωτίνος, ο Χριστός, ή κάποιος άλλος Δάσκαλος (ποιός είναι φορέας της Αλήθειας, ποιόν πρέπει να ακολουθήσουμε...), όχι οι θρησκείες κι οι φιλοσοφίες, αλλά αν εμείς (ο καθένας) Προσεγγίζει την Αντικειμενική Πραγματικότητα, αν Βιώνουμε την Αντικειμενική Πραγματικότητα, αν Ζούμε την Αλήθεια, αν είμαστε αυθεντικοί στο Βίωμά μας, και συνεπώς και στον λόγο μας, στους ισχυρισμούς μας... Μόνο ένας βουδιστής που έφτασε στο Νιρβάνα (στην εξάλειψη της προσωπικής ύπαρξης), μιλά αυθεντικά... Μόνο ένας χριστιανός που Ενώθηκε με τον Τριαδικό Θεό και Βιώνει την Αλήθεια, την βασιλεία των ουρανών, μιλά αυθεντικά...
Μπορούμε να μιλήσουμε, να συζητήσουμε σε ένα αντικειμενικό, λογικό, επίπεδο, μόνο αν μιλάμε αυθεντικά. Να μιλήσουμε γιά το Βίωμα, μέσα από μία συγκεκριμένη προσέγγιση και να κρίνουμε την αυθεντικότητα όλων των παροικούντων μέσα στην συγκεκριμένη κοσμοθεωρία... Να συγκρίνουμε βιώματα μέσα από διάφορες προσεγγίσεις, να βρούμε ομοιότητες και διαφορές... Να καταλήξουμε τέλος πάντων σε μία αντικειμενική θεώρηση του θρησκευτικού (φιλοσοφικού) φαινομένου... Συζητήσεις επί θεωριών και δογμάτων, βιβλιογραφίες, επιχειρήματα (που δεν πηγάζουν από το Βίωμα), δεν έχουν να κάνουν με την Αντικειμενική Πραγματικότητα, με την Βίωση της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, με την Αλήθεια... είναι μόνο λόγια... Τέλος να σημειώσουμε ότι η Αντικειμενική Πραγματικότητα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός... αν και όλοι μπορούν να ταυτιστούν μαζί Της. Αποκλειστικοί Δρόμοι δεν υπάρχουν, ο καθένας μπορεί να χαράξει ένα δρόμο προς την Αντικειμενική Πραγματικότητα. Η Αλήθεια δεν είναι προνόμιο κανενός. Η Αλήθεια Ανήκει μόνο στην Αλήθεια... εκπρόσωποι, θεματοφύλακες, ιδιοκτήτες, εκβιαστές της πραγματικότητας, της ιστορίας και των ανθρώπων, πορεύονται στην απώλεια... Όσοι έχουν εμπειρία της Αντικειμενικής Πραγματικότητας είναι ταπεινοί, αφού εγκατέλειψαν το εγώ γιά να αναδυθούν στο Παγκόσμιο... επομένως τίποτα δεν τους ανήκει... Αυτοί (όσοι έχουν εμπειρία της Αντικειμενικής Πραγματικότητας) μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους... όσοι δεν έχουν εμπειρία έχουν αλήθειες, δόγματα, ισχυρισμούς, διαμάχη, βία, (αλλά όχι Αλήθεια)...
Ακόμα, έχουμε την εντύπωση ότι αυτοί που έχουν πραγματικά Βιώσει την Αλήθεια (μέσα από οποιαδήποτε προσέγγιση) αντιλαμβάνονται ότι τελικά Προσεγγίζουν την Ίδια Πραγματικότητα... Αυτό δεν είναι βλασφημία... είναι ένα θαυμαστό γεγονός... κι ευτυχώς που είναι έτσι... αυτό μας «διασώζει» από τους ιδιοκτήτες της Αλήθειας....




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΛΗΘΕΙΑ
Η Έσχατη Πραγματικότητα (η Απόλυτη Πραγματικότητα) κι όχι απλά «αυτό που αντιλαμβάνεται μία περιορισμένη συνείδηση σαν πραγματικότητα», δεν μπορεί να είναι ούτε υποκειμενική αντίληψη, ούτε αντικειμενική πραγματικότητα απροσπέλαστη από το υποκείμενο...
1.      Η Έσχατη Πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι μία υποκειμενική αντίληψη. Γιατί αυτή η αντίληψη μπορεί (πιθανόν) να είναι μία αυθαίρετη κατασκευή που δεν ανταποκρίνεται στα «πράγματα», και δεύτερον αποκλείει τα άλλα υποκείμενα να την βιώσουν...
2.      Η Έσχατη Πραγματικότητα δεν μπορεί να είναι μία αντικειμενική πραγματικότητα (ανεξάρτητη του υποκειμένου), γιατί αν δεν υπάρχει «υποκείμενο» να την βιώσει δεν έχει νόημα (είτε υπάρχει, είτε όχι)...
3.      Η Έσχατη Πραγματικότητα είναι Αυτό που το υποκείμενο (κι όλα τα υποκείμενα) αντιλαμβάνεται βασιζόμενο σε κάποια σταθερά πράγματα (δεδομένα, δραστηριότητες, αντιλήψεις, κοινά σε όλα τα υποκείμενα, και άμεσα επαληθεύσιμα), όταν ξεπερνά όλες τις «προσωπικές» δραστηριότητες (αφήνοντας έτσι να εκδηλωθεί η αντικειμενική φύση του)...
Η Έσχατη Πραγματικότητα είναι με άλλα λόγια και υποκειμενική και αντικειμενική ταυτόχρονα... ή αλλιώς η Έσχατη Πραγματικότητα είναι Μία Κατάσταση του Πραγματικού, όπου οι παλιές αντιλήψεις του «υποκειμενικού» και του «αντικειμενικού», αυτοαναιρούνται, ξεπερνιόνται στο φως μίας ανώτερης αντίληψης που είναι το Πραγματικό, το Πραγματικά Αντικειμενικό, το Αληθινό... κι όχι αντίληψη μίας περιορισμένης συνείδησης... Γιά να φτάσει το υποκείμενο να αντιληφθεί το Πραγματικό (που είναι Προσιτό σε όλα τα υποκείμενα), θα πρέπει να υπερβεί τον «διαμορφωμένο εαυτό» του, όλα τα «αυστηρά υποκειμενικά» στοιχεία και να αφήσει την «αντικειμενική φύση» του να λειτουργήσει...
Είναι φανερό, από τα παραπάνω, ότι αυτές οι αντιλήψεις θεμελιώνουν μιά διαφορετική οντολογία, από αυτήν που επικρατεί στην δύση χιλιάδες χρόνια τώρα (με εξαίρεση κάποιους μυστικούς κύκλους, ή κάποιους μοναχικούς φιλοσόφους...)... Η Συνείδηση, έχει ένα αντικειμενικό υπόστρωμα (που ταυτίζεται με το Καθαρό Είναι), και δεν ταυτίζεται με τις «λειτουργίες», τις «αντιλήψεις», το «περιεχόμενο»... δεν ταυτίζεται ούτε με το εγώ, ούτε με την διανόηση, ούτε με την αντίληψη, ή το υλικό σώμα... Μιλάμε λοιπόν γιά μία Συνείδηση που υπερβαίνει τα όρια του απλού υποκειμένου... ή αλλιώς γιά ένα Δυναμικό Υποκείμενο που εξελίσσεται ξεπερνώντας τα «προσωπικά» στοιχεία... η αλλιώς γιά Δυνατότητα να υπερβεί το υποκείμενο τον εαυτό του και να αναδυθεί σε μία Ευρύτερη Αντικειμενική Πραγματικότητα, που αποτελεί την Βάση, την Βαθύτερη Φύση της ύπαρξης... Μιλάμε γιά μία εξέλιξη της ύπαρξης προς μία Βαθύτερη Πραγματικότητα, που αποτελεί στην πραγματικότητα την Ουσία της.. Μιλάμε γιά μία ανώτερη επίγνωση, που είναι το ζητούμενο όλων των θρησκειών και κάθε σοβαρής μεταφυσικής...
Η Έσχατη Πραγματικότητα είναι μία Κατάσταση που βιώνουν όλα τα υποκείμενα... είναι «Κοινή», δηλαδή Αντικειμενική, δηλαδή Αληθινή... Η Έσχατη Πραγματικότητα βιώνεται από το υποκείμενο σαν προσωπική εμπειρία, όταν υπερβαίνει τον εαυτό του... οπότε ξεπερνά πιά τα όρια του «προσωπικού» και φτάνει στην Αντικειμενική Αντίληψη, στην Αντικειμενική Πραγματικότητα, που αποτελεί την Αντικειμενική Βαθύτερη Φύση όλων... Εδώ συγχωνεύονται όλα τα υποκείμενα μέσα στην Αντικειμενική Πραγματικότητα...
Αυτή η Έσχατη Πραγματικότητα που βρίσκει το Υποκείμενο (το Δυναμικό Υποκείμενο, όχι το περιορισμένο υποκείμενο) στο Βάθος του, όταν υπερβαίνει τον εαυτό του (και λειτουργεί η «αντικειμενική φύση» του), σαν το Ευρύτερο Είναι, Είναι Κοινό γιά όλα τα υποκείμενα... Όλα Είναι Ένα. Όλα Συγχωνεύονται σε Αυτό. Είναι το Όλον που περικλείνει τα πάντα...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ;

ΑΛΗΘΕΙΑ
Η Οντολογία μπορεί να θεμελιωθεί μόνο μέσω της Συνείδησης – Αναφέρεται στο Είναι, στην Αντικειμενική Πραγματικότητα, κάθε ύπαρξης. Η Μεταφυσική (σαν Εφαρμοσμένη Οντολογία) είναι Αναζήτηση του Είναι μέσα στην Συνείδηση, πέραν του εγώ, της νόησης, των αισθήσεων...
Η Θρησκεία είναι Βίωση του Είναι, της Αντικειμενικής Πραγματικότητας της Ύπαρξης κι όχι θεωρίες ή απλοϊκές δραστηριότητες...
Η Αλήθεια Είναι «Εδώ», μέσα μας, όχι εκεί, στην νόηση, ή στον κόσμο...
Κάθε θρησκεία αναζητά την Αντικειμενική Πραγματικότητα, που περιγράψαμε πιό πάνω... Όλες οι ιστορικές θρησκείες προσπαθούν να προσεγγίσουν Αυτή Την Αντικειμενική Πραγματικότητα που περιγράψαμε... Μπορούμε να το αποδείξουμε...
Οι θρησκείες είναι ιστορικά φαινόμενα με πολλές διαστάσεις... Αυτοί που δικαιούνται όμως να μιλούν εξ’ ονόματος μίας θρησκείας, είναι αυτοί που γνωρίζουν σε βάθος και σε πλάτος την διδασκαλία, που Βιώνουν την Αλήθεια της, που προσεγγίζουν το «αντικείμενό» της, που τελειώνονται μέσω της διαδικασίας της, που φτάνουν σε Αυτό που η θρησκεία τους αντιλαμβάνεται σαν Ύστατη Πραγματικότητα... όχι οι κάθε είδους επαγγελματίες, ιερείς, ιεροκήρυκες, ιεραπόστολοι, οι κατ’ όνομα πιστοί, και το πλήθος που ακολουθεί... Όλοι λοιπόν οι «αληθινοί πιστοί», όλων των θρησκειών, προσανατολίζονται προς την Αντικειμενική Πραγματικότητα, που περιγράψαμε... Ας το αποδείξουμε...
Ο «αληθινός βουδιστής» φτάνει (τρόπος του λέγειν)... αφού έχει εξαλείψει διαδοχικά, μέσω των ρούπα-ντυάνα, τα σάμτζνα, σαμσκάρα, βιτζνάνα (τρεις βαθμίδες), κι αφού έχει ξεπεράσει διαδοχικά, μέσω των αρούπα-ντυάνα (σαμαπάττι), τις περιοχές του «παγκόσμιου, εσωτερικού, διαστήματος» (τρεις βαθμίδες)... στο Νιρβάνα, την τελική βαθμίδα, που είναι εξάλειψη της προσωπικής ύπαρξης, το Μπούντι, η Πλήρης Αντίληψη... Αυτό που αποκαλύπτεται είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα που στηρίζει όλα τα φαινόμενα... (Αυτό είναι το Σουνυάτα της σχολής Σουνιαβάντα, το Ταθάτα της σχολής Γιογκακάρα, το Ντάρμαντάτου της σχολής Αβαταμσάκα, το Μπούντι (το Γου-σιν) της σχολής Ζεν, το Ντάρμα Κάγια του Θιβετανικού Βουδισμού, )...
Ο «αληθινός οπαδός της Αντβάιτα Βεδάντα», αντιλαμβάνεται, μέσω της Τζνάνα Γιόγκα (ντυάνα), κι αφού εξαντλήσει της λειτουργίες των μάνας, μπούντι, αχαμκάρα, ότι πέρα από τον παγκόσμιο χαρακτήρα του άτμαν (τρεις βαθμίδες) βρίσκεται η Αχανής Ουσία του Βράχμαν, η Απόλυτη Ενότητα του Είναι... Αυτό που αποκαλύπτεται είναι η Αντικειμενική Πραγματικότητα που στηρίζει τα πάντα...
Ο «αληθινός μύστης» της ελληνικής θρησκείας «ανυψώνεται» μέσω της κυριαρχίας των δυνάμεων μέσα του, που αντιστοιχούν και σχετίζονται με τις κοσμικές λειτουργίες του Είναι (τους «θεούς»), στα επίπεδα του κόσμου, ως την Αρχή των πάντων (την Γαία, που είναι η κατανοητή όψη του Χάους)... Σε αυτή την πορεία θα πρέπει να βιώσει την απεραντοσύνη του Παγκόσμιου Πνεύματος (Ουρανός, Κρόνος Ζεύς)... αφού έχει ξεπεράσει τις νοητικές διαδικασίες (Αθηνά, Απόλλων-Άρτεμις, Ερμής)... έχοντας εξαγνίσει προηγουμένως τις ζωογόνες δυνάμεις (Αφροδίτη, Ήφαιστος, Άρης)... και το σώμα (Δήμητρα, Περσεφόνη)... Η «Αρχέγονη Γαία» αποκαλύπτεται μέσα στο ον σαν η Αντικειμενική Πραγματικότητα από την Οποία πηγάζουν όλα (Αυτό είναι το Αγαθόν του Πλάτωνα, το «τελείως είναι», που είναι επέκεινα της παγκόσμιας ουσίας. Το Ένα του Πλωτίνου)...
Ο «αληθινός χριστιανός» (από την ορθόδοξη άποψη), που γνωρίζει την χριστιανική κοσμοθεωρία και βιώνει την χριστιανική αλήθεια, ακολουθεί την παράδοση των ιερών νηπτικών... Μέσω της καθαράς προσευχής φτάνει στην τέλεια αμορφία του νου (ο νους καθίσταται «ανείδεος», «ασχημάτιστος», «άμορφος»)... ενώ τα τρία είδη λογισμών, έχουν ξεπεραστεί σε ένα κατώτερο επίπεδο της πνευματικής άσκησης... Αυτή η κατάσταση της αμορφίας του νου, είναι προϋπόθεση της άμεσης βίωσης, της άμεσης γνώσης του Θεού (αυτή η γνώση είναι «υπέρ νουν»)... Ο Θεός Αποκαλύπτεται Εντός του νου σαν η Αντικειμενική Πραγματικότητα (που Υπερβαίνει, λόγω της Φύσης Της, τον νου), που στηρίζει τα πάντα...
Ο «αληθινός ισλαμιστής» (που ακολουθεί την παράδοση των Σούφι), φτάνει μέσω του Φανά, φώτισης των λατάιφ (που είναι, μιλώντας απλά, η διευθέτηση-μεταμόρφωση των λειτουργιών του Είναι, του ανθρώπινου είναι) στο Φανά φι ‘λλαχ... Ο Αλλάχ, αποκαλύπτεται σαν η Αντικειμενική Πραγματικότητα που στηρίζει τα πάντα...
Σε τελευταία ανάλυση, όλες οι θρησκείες (όπως βιώνονται από τους αληθινούς πιστούς τους), μιλούν γιά την Ίδια Αντικειμενική Πραγματικότητα... Οι περιγραφές αλλάζουν, οι τρόποι προσέγγισης περιγράφονται διαφορετικά, αλλά τελικά μιλάμε πάντα γιά το ίδιο πράγμα...
Η Αντικειμενική Πραγματικότητα Είναι Μία. Η «ανθρώπινη φύση» λειτουργεί σε όλους το ίδιο. Μπορούμε να Βιώσουμε την Αντικειμενική Πραγματικότητα από παράλληλους δρόμους (που έχουν ομοιότητες και διαφορές), αλλά τελικά φτάνουμε στο ίδιο αντικειμενικό αποτέλεσμα...
Είτε χαράξουμε δικό μας δρόμο (κι αυτό μπορεί να γίνει αμέτρητες φορές, από αμέτρητους ανθρώπους), είτ ακολουθήσουμε κάποια παραδοσιακή θρησκεία, ή φιλοσοφία, φτάνουμε πάντα στην Ίδια Πραγματικότητα, στην Βίωση του Είναι (ή του Μη-Είναι), Εντός της Συνείδησης, σαν Αντικειμενικής Πραγματικότητας...
Αυτή η Εμπειρία, είναι απλά μία Διαπλάτυνση της Συνείδησης, πέρα από το περιορισμένο εγώ, είναι Πλήρης Αντίληψη... Έτσι λειτουργούμε με πλήρη συνειδητότητα μέσα στους χώρους ύπαρξης, στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας, στο φυσικό περιβάλλον...
Αυτή είναι η ζωή που μας αρμόζει... Ας την ζήσουμε με την βοήθεια του Θεού (όποιου Θεού κι αν λατρεύουμε...)...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

ΠΝΕΥΜΑ Ή ΥΛΗ;
Στην πραγματικότητα, σαν «πνευματικές οντότητες» υπάρχουμε ήδη αυτόνομα μέσα στην Θεία Πραγματικότητα, στον Υπερβατικό Χώρο, στον Χώρο της Αιωνιότητας...
Όταν διερευνούμε ένα φαινόμενο, θα πρέπει να εξετάζουμε το φαινόμενο, σε όλες τις λειτουργίες του... διαφορετικά η «αντίληψη» που αποκομίζουμε είναι περιορισμένη, αποσπασματική, και σε τελευταία ανάλυση μη-αληθής...
Πως θα «ορίσουμε» τον άνθρωπο; Συνείδηση, οργανισμός (ύλη)... Τι είναι αυτά; Πως συσχετίζονται;... Όλοι οι μεγάλοι στοχαστές διερεύνησαν βιωματικά τα φαινόμενα αυτά και μετά «διατύπωσαν» θεωρίες... Οι άλλοι υιοθέτησαν ή διατύπωσαν θεωρίες, γιά να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα...
Ποιά είναι όμως η αλήθεια; (η λογική αλήθεια;)... Έτσι καταλήγουμε σε τρία πολύ βασικά συμπεράσματα (κατ’ αρχήν)...
1.      Πρέπει να διερευνούμε το φαινόμενο άνθρωπος σε όλη την «έκτασή» του...
2.      Πρέπει να διερευνούμε σε μία «πραγματική βάση» τα φαινόμενα κι όχι μέσα από θεωρίες...
3.      Η αλήθεια είναι προσωπική κατάκτηση, πράξη, του καθενός... στην οποία καλούμαστε να κατακτήσουμε την ίδια την ύπαρξή μας, την ζωή, την δραστηριότητά μας...
4.      Τι είναι τελικά ο άνθρωπος; Μήπως θα έπρεπε να ορίσουμε τον άνθρωπο σαν μία «Δυναμική Ύπαρξη», «Εξελισσόμενη Ύπαρξη», που μπορεί να «είναι» και να «βιώνει» πολλές καταστάσεις;
Ο άνθρωπος είναι:
1.      Καθαρή Συνείδηση (πνεύμα) και μπορεί να επιβιώνει σαν καθαρά συνείδηση, αυτόνομα, (στο τέλος μίας πνευματικής εξέλιξης, ολοκλήρωσης...)...
2.      Συνείδηση σε «σύνδεση» με ένα βιολογικό οργανισμό... οπότε έχει εμπειρία ένός «ψυχοβιολογικού όλου»...
3.      Συνείδηση που μπορεί να «απορροφιέται» μέσα στην υλική δραστηριότητα... και να αντιλαμβάνεται («ψευδώς») ότι «είναι» επιφαινόμενο της ύλης, που την κυβερνά και την παρασέρνει μέσα στην «υλική ύπαρξη».
Ο άνθρωπος είναι και μπορεί να είναι όλα αυτά, και ταυτόχρονα και ξεχωριστά... ανάλογα με το «που» στρέφεται κι αποροφιέται η συνειδητότητα (ανάλογα δηλαδή από το από «που» παίρνει η Συνείδηση πληροφορίες...)...
Η πνευματική άνοδος, η πνευματική γέννηση στους Κόλπους της Θείας Πραγματικότητας, οδηγεί στην «αντίληψη μίας νέας πνευματικής ύπαρξης»... Όσο «πλαταίνει η συνειδητότητα», τόσο αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξή μας σαν «πνευματική οντότητα» (χωρίς να αποκοβόμαστε από την σύνδεσή μας με το σώμα, με την αντίληψη του ψυχοβιολογικού όλου και της υλικής ύπαρξης... που όμως «υποβαθμίζονται σαν πηγές βιώματος και πληροφόρησης... αφού «ζούμε σαν «πνεύμα» μέσα στο σώμα, κι όχι σαν «ψυχοβιολογικό όλο» μέσα από τις ψυχονοητικές λειτουργίες και τις αισθήσεις...)... Στην πραγματικότητα, σαν «πνευματικές οντότητες» υπάρχουμε ήδη αυτόνομα μέσα στην Θεία Πραγματικότητα, στον Υπερβατικό Χώρο, στον Χώρο της Αιωνιότητας... Η «ύπαρξή» μας έχει μετατεθεί στην Συνείδηση και δεν στηρίζεται πιά στην «σύνδεσή» μας με το σώμα (Αυτή είναι η «πνευματική μεταμόρφωση», η «πνευματοποίηση» του ανθρώπου)...
Η «πνευματική ύπαρξη», στην οποία αναδυόμαστε όταν ανυψωνόμαστε ως την Καθαρή Συνείδηση, είναι «ύπαρξη μέσα στην Θεία Πραγματικότητα». Η πνευματική οντότητα είναι «ο άνθρωπος Εντός του Θεού», στους Κόλπους του Θεού... Αυτή η Κατάσταση Είναι η Αληθινή Ζωή, η Αιώνια Ζωή... Θα πρέπει κάποιος, μόνος του, να βιώσει αυτή την Κατάσταση, γιά να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του... κι όχι να βασίζεται είτε σε ιδέες που παρουσιάζονται εδώ, είτε σε θεωρίες κι απόψεις...
Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να φτάσει στην Αληθινή Αυτογνωσία, «της Ύπαρξής του, σαν πνευματικής οντότητας μέσα στους Κόλπους του Θεού», αν δεν «ανυψωθεί» ως την Καθαρή Ουσία του. Η πνευματική ύπαρξη, η πνευματική ζωή μέσα στην Θεία Πραγματικότητα, η αντίληψη ότι ζούμε αυτόνομα μέσα στον πνευματικό χώρο κι ότι θα ζούμε γιά πάντα (ακόμα κι όταν πάψει να υπάρχει το σώμα) δεν είναι απλά το πέρασμα στην Αληθινή Ζωή, στην Αιώνια Ζωή ενόσω είμαστε ζωντανοί (πέρα από την ζωή και τον θάνατο του σώματος)... είναι και η μόνη αληθινή «σωτηρία» που υποσχέθηκε ο Ιησούς στους μαθητές του (και σε όσους θα γίνονταν μαθητές του)...
Τι Είναι Ζωή; Το να Γνωρίσουμε τον Θεό, να Ανυψωθούμε ως τον Θεό... κι αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο «εν πνεύματι», όταν μεταμορφωθούμε πνευματικά, όταν γίνουμε πνευματικές οντότητες, όταν αρχίσουμε να υπάρχουμε σαν πνευματικές οντότητες στους Κόλπους του Θεού (πνευματική μεταμόρφωση, που εξαγιάζει και τις κατώτερες ψυχονοητικές λειτουργίες και το σώμα)... Διαφορετικά (χωρίς πνευματική γέννηση μέσα στη Θεία Πραγματικότητα) ο Θεός «Μένει» Μακριά και Ξένος...
Μέσα στον χριστιανισμό δεν ακολουθούν όλοι την γραμμή του Ιησού, των μαθητών, των μυστικών πατέρων... Κάποιοι, ανήμποροι να ανυψωθούν ως το Πνεύμα, ως την πνευματική γέννηση, υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να είναι «παρά μόνο ψυχοβιολογικό όλο»... Αυτό δεν το είπε ποτέ ο Ιησούς, οι μαθητές του, οι μυστικοί πατέρες, η αληθινή ορθοδοξία... Αυτοί λοιπόν οι κάποιοι (που θέλουν να ονομάζονται χριστιανοί, και αυτοπροσδιορίζονται σαν οι μόνοι εκφραστές της «ορθοδοξίας») υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να διασωθεί μόνο σαν ψυχοβιολογικό όλο... Έτσι πιστεύουν, ότι μέσω της «πίστης» τους και της εσχατολογικής ανάστασης (οπότε θα λάβουν άφθαρτα σώματα), θα διασωθούν... Γι’ αυτούς, αυτή είναι η αληθινή σωτηρία... Αλλά η «εσχατολογική μεταμόρφωση» του κόσμου, πέρα από τις όποιες ερμηνείες της, είναι κάτι που Γνωρίζει μόνο ο Θεός, και γιά μας τους ανθρώπους, έχει ελάχιστη πρακτική σημασία...
Αν κάποιος δεν Γνωρίσει Αληθινά τον Θεό, εν ζωή... αν μένει «πνευματικά» ξένος... πως θα Τον γνωρίσει σε μία εσχατολογική ανάσταση;... Η «πνευματική ένωση με τον Θεό», η «πνευματική μεταμόρφωση του ανθρώπου», πρέπει να γίνει Τώρα, Εδώ, ενόσω ζούμε... Αλλιώς;




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «ΕΙΝΑΙ»;

ΤΟ ΕΙΝΑΙ
Το Είναι (Αυτό που Υποστηρίζει κάθε ύπαρξη, η Βαθύτερη Ουσία κάθε ύπαρξης) Είναι Μία Αντικειμενική Πραγματικότητα, Υφίσταται δηλαδή ανεξάρτητα από την αντίληψη του όντος (της συνείδησης).
Κάθε ον (συνείδηση) εμπεριέχει το Είναι (που του δίνει ύπαρξη και συνέχεια μέσα στην ύπαρξη) ενώ ταυτόχρονα εκδηλώνεται σαν υποκείμενο, σαν εγώ, που είναι ένα σύμπλεγμα αντιλήψεων και αντιδράσεων.
Η Συνείδηση λοιπόν δεν μπορεί να περιορισθεί μόνο στο υποκείμενο, είναι Κάτι «πλατύτερο»...
Η Συνείδηση μπορεί να Αναζητήσει και να Βιώσει Εντός, την Βαθύτερη Ουσία της, το Είναι, την Αντικειμενική Πραγματικότητα... Αυτό μπορεί να γίνει με το ξεπέρασμα όλων των νοητικών λειτουργιών, μέχρι να φτάσουμε στ Καθαρό Είναι... με την εγκατάλειψη όλων των εξωτερικών δραστηριοτήτων, της νόησης, της αίσθησης... Όταν περιοριζόμαστε μέσα στο εγώ, μέσα στην νόηση, συλλαμβάνουμε μόνο έννοιες, ενώ μέσα από τις αισθήσεις αντιλαμβανόμαστε «αντικείμενα»..
Η Βίωση του Είναι, της Αντικειμενικής Πραγματικότητας, δεν είναι κάτι υποκειμενικό (γιατί αποκαλύπτεται σαν το Είναι, Κάτι Αντικειμενικό, ανεξάρτητο από εμάς, μέσα στην Συνείδηση), αλλά ούτε άμεσα αντικειμενικό, με την έννοια του εξωτερικού (γιατί αποκαλύπτεται «μέσα» στην Συνείδηση, σαν το Είναι)...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (CONSCIOUSNESS)
Η Συνείδηση (CONSCIOUSNESS) είναι Καθαρή Αντίληψη, η Δυνατότητα Αντίληψης, το Συμβάν της Αντίληψης, το Αποτέλεσμα της Αντίληψης, Ανεξάρτητα από «περιεχόμενο». Υπάρχει «Συνείδηση χωρίς περιεχόμενο»; Σαν Βιωματική εμπειρία (μέσα από την «μυστική διαδικασία») Ναι, Υπάρχει! Είναι η «Συνείδηση της Κενότητας», που προσδιορίζεται, μέσα σε όλες τις θρησκείες, σαν η Υπέρτατη Κατάσταση του Όντος, η Βίωση της Απόλυτης Πραγματικότητας, η Υπέρτατη Φώτιση, η Θέωση, κλπ.
Όταν όμως ο αφώτιστος νους ορίζει την Συνείδηση σαν «συνείδηση του κάτι» (όταν εξαρτά το φαινόμενο της Συνείδησης από το «περιεχόμενο» και μόνο), τότε η έννοια της Συνείδησης που αντιλαμβάνεται αποκλείει εξ’ αρχής την περίπτωση να υπάρχει Συνείδηση που δεν είναι «συνείδηση του κάτι». Εδώ όμως διαπράττεται ένα «λογικό σφάλμα». Ο αφώτιστος νους ταυτίζει την Πραγματικότητα με την αντίληψή του (νομίζει ότι η αντίληψή του είναι η Πραγματικότητα). Αλλά όλες οι περιορισμένες αντιλήψεις (του αφώτιστου νου) δεν αφορούν την Φυσική Συνείδηση, (την Συνείδηση σαν Γεγονός και Εμπειρία, την Πραγματικότητα, Αυτό που Συμβαίνει στην πραγματικότητα), αλλά μόνο την αφώτιστη συνείδηση (στην παρούσα κατάστασή της), τον αφώτιστο νου, και την περιορισμένη αντίληψη που έχει ο αφώτιστος νους για την Συνείδηση. Με άλλα λόγια το Πρόβλημα της Συνείδησης (τι «Είναι η Συνείδηση») δεν είναι ένα Πρόβλημα της Πραγματικότητας (ένα πραγματικό πρόβλημα), αλλά μόνο ένα πρόβλημα που εγείρεται μέσα στον αφώτιστο νου (εξ’ αιτίας ακριβώς της μη διαφώτισής του), ένα πρόβλημα των δικών του περιορισμένων αντιληπτικών δυνατοτήτων…
Η Συνείδηση λοιπόν είναι η Συνείδηση σαν Καθαρή Αντίληψη, χωρίς περιεχόμενο, χωρίς περιορισμούς, χωρίς ιδιότητες, πέρα από τον χρόνο και το χώρο, (η «Σιωπή της ύπαρξης»).
Το Ρεύμα Συνείδησης (Stream of Consciousness)
Από την άλλη μεριά η Συνείδηση μπορεί να έχει περιεχόμενο, να είναι «συνείδηση του κάτι». Αυτή η Δευτερογενής Συνείδηση είναι διαφορετική από την Καθαρή Συνείδηση για την οποία μιλήσαμε προηγουμένως, είναι η «Συγκεκριμένη Συνείδηση». Αυτή η «Συγκεκριμένη Συνείδηση» (η Δευτερογενής Συνείδηση) είναι Αληθινή; Τι ιδιότητες έχει; Είναι η Αληθινή Ύπαρξή μας;
Κατ’ αρχήν η Συγκεκριμένη Συνείδηση (του κάτι) Προϋποθέτει την Πρωταρχική Συνείδηση (που Είναι Απεριόριστη) για να «υπάρξει». Δεύτερον δεν Ταυτίζεται μαζί Της (και οντολογικά και λειτουργικά), αφού είναι περιορισμένη. Τρίτον είναι «συγκεκριμένη». Η Συνείδηση του κάτι δεν είναι ένα «πράγμα», ένα «σταθερό αντικείμενο», (μία ουσία), αλλά μάλλον ένα «Ρεύμα Συνείδησης» που συγκρατείται σε μία πορεία (που ανανεώνεται και διαρκεί και εξελίσσεται). Αυτή η Δευτερογενής Συνείδηση (το «Ρεύμα Συνείδησης») είναι η Σχετική Ύπαρξη από την Οποία προκύπτουν όλοι οι εσωτερικοί και εξωτερικοί κόσμοι.
Στην Εσωτερική Παράδοση το «Ρεύμα Συνείδησης» Δημιουργεί το Κοσμικό Πνεύμα (SPIRIT) που σε μία Προοδευτική Εξέλιξη Διαφοροποιείται σε Υποκείμενο-Αντικείμενο, δημιουργώντας τον Αντικειμενικό Πνευματικό Κόσμο (μεταβαίνοντας από την «Αρχική Ενότητα του Υποκειμένου» στην «Οντολογική Ενότητα όλων των όντων» του Πνευματικού κόσμου, δηλαδή στην Οντολογική Ενότητα μέσα στην πολλαπλότητα των «φαινομένων»… στην «φαινομενική πολλαπλότητα»). Το ατομικό πνεύμα (spirit), είναι ο πραγματικός οντολογικός πυρήνας του όντος μέσα στην δημιουργία… Από το «Ρεύμα Συνείδησης» (που εκδηλώνεται σε πιο σύνθετες καταστάσεις (κατώτερα πεδία) δημιουργείται ο Κόσμος του Νου (MIND) και τα όντα εκδηλώνονται σε αυτό το πεδίο με το νου (mind), ο Κόσμος της Ψυχής (SOUL) και τα όντα εκδηλώνονται σε αυτό το πεδίο με την ψυχή (soul), και τέλος ο Κόσμος της Ενέργειας-ύλης (ENERGY-MATTER) και τα όντα εκδηλώνονται εδώ με ένα υλικό φορέα (body).
Αυτό το «Ρεύμα Συνείδησης» (που Είναι «Ένα», και «Ένα μέσα στα πολλά», και η «Βαθύτερη Ουσία κάθε ύπαρξης») είναι η Πραγματική Ουσία μας, το Υπόβαθρο της «παρούσας συνείδησής» μας.
Το πνεύμα (που πηγάζει από το Παγκόσμιο Πνεύμα) είναι το «Κοσμικό Ασυνείδητό» μας
Ο νους (που πηγάζει από τον Παγκόσμιο Νου) είναι το «συλλογικό ασυνείδητό» μας.
 Η ψυχή (που πηγάζει από την Παγκόσμια Ψυχή) είναι το «ατομικό ασυνείδητό» μας.
Όλα αυτά λειτουργούν σαν «εσωτερικές διαστάσεις» («ασυνείδητες διαστάσεις») της «παρούσας συνείδησης».
Συνείδηση (Consciousness)
Τι είναι η «παρούσα συνείδηση»; Καθώς το «Ρεύμα Συνείδησης» που ενοικεί σε ένα ατομικό πνεύμα, σε ένα ατομικό νου, σε μία ατομική ψυχή, «συνδέεται» με το σώμα (την ύλη) δημιουργείται (εξ’ αιτίας ακριβώς της «σύνδεσης»), μία πνευματοϋλική ψυχή, μία «υλική ψυχή» που είναι ακριβώς η «παρούσα συνείδησή» μας που εκδηλώνεται μέσα στον εγκέφαλο και το νευρικό σύστημα. Αυτή η «παρούσα συνείδηση» επειδή ακριβώς είναι αποτέλεσμα της σύνδεσης της Αόρατης Οντότητας με το υλικό σώμα δεν είναι κάτι σταθερό (και διαλύεται με τον θάνατο). Αυτή όμως ή «υλική ψυχή» δεν είναι η αληθινή ψυχή (η αληθινή ψυχή είναι κάτι διαφορετικό και εκδηλώνεται όπως είπαμε σαν «ατομικό ασυνείδητο»). Ούτε εξ’ άλλου η «παρούσα συνείδηση» (η «υλική ψυχή») μπορεί να θεωρηθεί σαν αποτέλεσμα της εγκεφαλικής (νευρικής) δραστηριότητας… Εδώ συμβαίνουν ένα σωρό παρεξηγήσεις επειδή ακριβώς συγχέονται λειτουργίες και όροι… Στην πραγματικότητα υπάρχει μια «αθάνατη ψυχή» (η αληθινή ψυχή), μία «θνητή ψυχή» (το αποτέλεσμα της «σύνδεσης» της Αόρατης Οντότητας με το σώμα), μία «εγκεφαλική δραστηριότητα»… Έτσι η «παρούσα συνείδηση» μπορεί να «ερμηνεύσει» την ύπαρξή της σαν «αθάνατη ψυχή», σαν «θνητή ψυχή», σαν «εγκεφαλική δραστηριότητα». Όλες οι απόψεις μπορούν να υποστηριχθούν και να δικαιολογηθούν…
Η Εξέλιξη της Συνείδησης (The Evolution of the Consciousness)
Τελικά, αυτό το «Ρεύμα Συνείδησης», που, πέρα από τις όποιες «εσωτερικές διαστάσεις» του, εκδηλώνεται σήμερα, τώρα, εδώ, σαν «παρούσα συνείδηση», σε ένα συγκεκριμένο σώμα (σε μένα, σε σένα, σε όλους μας) και μας πληροφορεί για την ύπαρξή μας, την ύπαρξή μας γενικά, την εσωτερική (ασυνείδητη), αλλά και την συγκεκριμένη ψυχοσωματική υπόσταση και λειτουργία και ζωή, μας πληροφορεί σωστά; Αυτό που ζούμε (η ψυχοσωματική πραγματικότητα) είναι η αληθινή ύπαρξη;
Πως το «Ρεύμα Συνείδησης» (spirit), με εσωτερικές ασυνείδητες διαστάσεις (mind, soul), και εξωτερική συγκεκριμένη ψυχοσωματική λειτουργία και ζωή (mind-body), δηλαδή η «παρούσα συνείδηση» μπορεί να μας οδηγήσει στην Αληθινή Αντίληψη της Ύπαρξης; στην Αληθινή Ζωή;
Πειθαρχία του σώματος και Ορθή δράση
«Επίτευξη» της πλήρους κυριαρχίας του σώματος και της δράσης με την ελάχιστη προσπάθεια, για την πραγματοποίηση των αναγκαίων πράξεων.
Ψυχική διαχείριση και Ηθική πειθαρχία
Ορθή διαχείριση της «ψυχικής ενέργειας» (συναισθημάτων, τάσεων, επιθυμιών, προσανατολισμών, και πράξεων), και ηθική κάθαρση («απάθεια» της ψυχής).
Η Υπέρβαση του Νου μέσω του Διαλογισμού
Εξωτερικός διαλογισμός και υπέρβαση των νοητικών δράσεων, και Ανάδυση στην Κατάσταση της Εγρήγορσης.
Εγρήγορση (AWARENESS)
Εγρήγορση (AWARENESS) δεν είναι απλά η δυνατότητα (η ικανότητα) να αντιλαμβανόμαστε, να αισθανόμαστε, να είμαστε συνειδητοί σε γεγονότα, αντικείμενα, ή αισθητά πράγματα…
Η συνηθισμένη εγρήγορση βασίζεται και λειτουργεί σύμφωνα με προσωπικά δεδομένα (νοητικά εντυπώματα που προέρχονται από την κοινωνικοποίηση του προσώπου, από συνήθειες, προσωπικές επιλογές, κλπ…). Αυτό δεν είναι Εγρήγορση, (AWARENESS)  Αληθινή Επίγνωση, αλλά μία ενστικτώδης αντίδραση αντίληψης, και τακτοποίησης των αντιληπτικών δεδομένων (βάσει των αποθηκευμένων αντιληπτικών δεδομένων), ένας «μισο-συνειδητός ύπνος». Η Αληθινή Εγρήγορση (PURE AWARENESS), η Αληθινή Επίγνωση, λειτουργεί σε «μηδενική βάση», με πρόσληψη και αντίληψη όλων των δεδομένων, χωρίς «προκαταλήψεις», χωρίς «κριτική», ανοιχτή σε όλα τα «ενδεχόμενα». Με αυτή την έννοια η Εγρήγορση ταυτίζεται με την έννοια της Προσοχής, της Πλήρους Εγρήγορσης (MIND FULLNESS) σε αυτό που συμβαίνει Εδώ, Τώρα, όχι μόνο σε επιφανειακό επίπεδο (υλικών αντικειμένων, γεγονότων, καταστάσεων) αλλά και σε βαθύτερο επίπεδο (απωθημένες σκέψεις, εντυπώματα, κλπ…).
Διαφώτιση (ENLIGHTENMENT)
Η αντίληψη αυτού που συμβαίνει Εδώ, Τώρα, είναι όχι μία στατική κατάσταση, αλλά μία ροή ζωής. Σε αυτή την Ροή, σιγά-σιγά απομακρύνονται όλα τα ασήμαντα, περιορισμένα, περιστατικά, κι ό,τι Αποκαλύπτεται είναι η Ίδια η Ροή της Συνείδησης.  Κι έτσι η Αληθινή Εγρήγορση Οδηγεί στην Διαφώτιση (ENLIGHTENMENT), στον Καθαρισμό της Συνείδησης, στην Διαύγεια και στην Πλήρη Ηρέμηση.
Αφύπνιση (AWAKENING)
Η «Διαδικασία» της Διαφώτισης (που δεν είναι διαδικασία αλλά ξεπέρασμα όλων των διαδικασιών) Οδηγεί προοδευτικά και χωρίς προσπάθεια ή επιδίωξη στην Πλήρη Αφύπνιση (AWAKENING), μία Κατάσταση Συνείδησης όπου Αντιλαμβανόμαστε ότι Είμαστε ο Θεατής όλων αυτών που συμβαίνουν… Σε αυτή την «Δράση» Ζωής είμαστε Καθρέφτης της Απόλυτης Πραγματικότητας, Αντιλαμβανόμαστε Αυτό που Είναι.
Απελευθέρωση (COSMIC CONSCIOUSNESS)
Όλη αυτή η «Διαδικασία» (η Πνευματική Εξέλιξη) που ξεκινά από την Αληθινή Εγρήγορση (PURE AWARENESS), Διαπλατύνεται με την Διαφώτιση (ENLIGHTENMENT), κι Ολοκληρώνεται στην Πλήρη Αφύπνιση  (AWAKENING), Οδηγεί Τελικά στην Παγκόσμια Συνείδηση (COSMIC CONSCIOUSNESS), στο ΕΙΝΑΙ.
Διαλογισμός (MEDITATION)
Η Πνευματική Εξέλιξη που περιγράψαμε είναι αυτό που ονομάζουμε Διαλογισμό (MEDITATION). Στην πραγματικότητα ο Διαλογισμός (MEDITATION) μόνο καταχρηστικά χαρακτηρίζεται σαν «διαδικασία» γιατί είναι ακριβώς το αντίθετο μίας διαδικασίας, είναι επιβράδυνση του συνειδησιακού ρεύματος, καθάρισμα, και ηρέμηση, είναι το τέλος όλων των διαδικασιών.
Στην πραγματικότητα, η Πνευματική Εξέλιξη (EVOLUTION OF THE CONSCIOUSNESS), ο Διαλογισμός (MEDITATION), η Εγρήγορση (AWARENESS), η Διαφώτιση (ENLIGHTENMENT), η Αφύπνιση (AWAKENING), είναι έννοιες αλληλοεπικαλυπτόμενες και στην πραγματικότητα υποδηλώνουν την Αφυπνισμένη Ροή Ζωής, κι όχι μία διαδικασία, μία τεχνική, μία δραστηριότητα εντός του χρόνου και του χώρου… Η Αφυπνισμένη Συνείδηση Υπερβαίνει την υλική ύπαρξη, μολονότι την «περιλαμβάνει» μέσα της…
Η Αληθινή Πραγμάτωση, η Αφύπνιση, Αποκαλύπτει Τελικά την Αληθινή Ουσία μας. Η Αληθινή Ουσία, η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (COSMIC CONSCIOUSNESS) που Βλέπει, Είναι η Καθαρή Λειτουργία της Αντίληψης χωρίς «περιεχόμενο». ΕΙΝΑΙ… δεν εξελίσσεται. ΕΙΝΑΙ Ελεύθερη εξ’ αρχής… δεν απελευθερώνεται. ΕΙΝΑΙ Πλήρως Συνειδητή σε ό,τι συμβαίνει, όταν υπερβαίνονται όλες οι διαδικασίες… δεν «αφυπνίζεται μέσω μίας διαδικασίας»…
Οι όροι Evolution of the Consciousness, Meditation, Awareness, Enlightenment, Awakening, Cosmic Consciousness, είναι τεχνικοί όροι που μπορούν να εφαρμοσθούν σε διάφορα επίπεδα ύπαρξης. Στο παρόν άρθρο αναφερόμαστε στα διάφορα επίπεδα στο υλικό πεδίο ύπαρξης (στα διάφορα εξωτερικά και εσωτερικά επίπεδα). Οι ίδιοι τεχνικοί όροι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουμε την Πνευματική Εξέλιξη και στα Ανώτερα Πεδία Ύπαρξης, αλλά το περιεχόμενο και η περιγραφή των όρων και της «διαδικασίας» είναι τελείως διαφορετικά στα Ανώτερα Πεδία Ύπαρξης




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Η ανώτερη επίγνωση, σαν κέντρο επίγνωσης του Παγκόσμιου, είναι μία συμμετοχή του ατομικού, στο Παγκόσμιο, είναι μία νέα ατομικότητα, που δεν έχει σχέση με το υποκείμενο της σκέψης...



Υπάρχει μία «ανώτερη επίγνωση», μία άμεση, υπερνοητική, εξωδιανοητική, αντίληψη, της Πραγματικότητας... Είναι μία διευρυμένη επίγνωση, που υπερβαίνει, αλλά συμπεριλαμβάνει τις κατώτερες αντιληπτικές λειτουργίες, της νόησης, που βρίσκονται όμως υπό έλεγχο, είναι διευθετημένες και λειτουργούν μόνο γιά να αφήσουν την ανώτερη επίγνωση να αντιλαμβάνεται στα κατώτερα επίπεδα αντίληψης.

Αυτή η ανώτερη επίγνωση λειτουργεί σαν κέντρο επίγνωσης του Παγκόσμιου Είναι: Αντιλαμβάνεται το Είναι (που υπερβαίνει και συμπεριλαμβάνει τον φυσικό κόσμο). Είναι μία αντίληψη Ενότητας της Πραγματικότητας (όπου υποκείμενο-αντικείμενο έχουν ξεπερασθεί). Είναι μία Παγκόσμια Συνείδηση, μία Κοσμική Συνείδηση.

Η ανώτερη επίγνωση καθώς υφίσταται και λειτουργεί πέραν της νοητικότητας, δεν μπορεί να γίνει εμπειρία ενός υποκειμένου, δεν μπορεί να περιγραφεί από την σκέψη, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή με φυσικά μέσα.

Όταν λοιπόν η ανώτερη επίγνωση πρέπει να εκφρασθεί στην περιορισμένη νοητικότητα με τον λόγο, χρησιμοποιεί τον λόγο συμβατικά: Μόνο γιά να δώσει κάποιες ενδείξεις της ανώτερης κατάστασης, μόνο γιά να υποδείξουμε την βίωση αυτής της κατάστασης. Αναγκαστικά εκφέρεται σαν μονόλογος κι αποτελεί υλικό γιά προσωπικό στοχασμό κι εφαρμογή των λεγομένων που μπορεί να οδηγήσει στην Πραγματοποίηση...

Όταν ο λόγος γίνεται αντιληπτός από την νοητικότητα, στο επίπεδό της και γίνεται αντικείμενο σχολιασμού και επεξεργασίας, χάνει την ουσία του, καθίσταται μόνο άδεια λόγια.

Εφ’ όσον η Πραγματικότητα, η επίγνωση της Πραγματικότητας, η ανώτερη επίγνωση, υφίσταται και λειτουργεί πέραν της νοητικότητας, όλη η σκέψη, ό,τι έχει σκεφθεί ο άνθρωπος (κι έχει καταγράψει), κι ό,τι μπορεί να σκεφθεί, είναι όλα άχρηστα, διανοητικά σκουπίδια

Ο άνθρωπος πρέπει να εγκαταλείψει όλη την εξωτερική δραστηριότητα, την νοητικότητα, γιά να έχει επίγνωση, αληθινή επίγνωση της Πραγματικότητας... Όλες οι άλλες αντιλήψεις ανήκουν στο περιορισμένο, το υποκειμενικό, το φανταστικό...

Αληθινός Διαλογισμός είναι η ανώτερη επίγνωση που αναδύεται όταν πάψουν όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες της νόησης (ή πιό σωστά, όταν «διευθετηθούν» ώστε να αφήσουν την επίγνωση να ελευθερωθεί, να διευρυνθεί, να λειτουργήσει ολοκληρωμένα και να έχει αντίληψη της Πραγματικότητας, του Είναι.

Αληθινός Διαλογισμός, ανώτερη επίγνωση, δεν μπορεί να υπάρχει, όσο υπάρχει αντίληψη διαλογιζόμενου, προσπάθεια, δραστηριότητα... όλα πρέπει να εγκαταλειφθούν. Τότε ανατέλει το Φως της Ανώτερης Επίγνωσης, το Φως της Πραγματικότητας, τότε περνάμε από το γίγνεσθαι, στο Είναι, στο Αιώνιο, στο Άχρονο, στο Απέραντο, στο Υπερβατικό.

Η ανώτερη επίγνωση αποκαλύπτει ένα κόσμο, στον οποίο όλοι συμμετέχουν σε μία κοινή συνείδηση, ένα κόσμο σιωπής της νόησης, που υπερβαίνει τον κόσμο της σκέψης των ανθρώπων, της φλυαρίας και της ανοησίας... όλα αυτά γίνονται αντιληπτά σαν «θόρυβος»....

Η ανώτερη επίγνωση λειτουργεί έξω από τον χρόνο του γίγνεσθαι, της σκέψης, της φαντασίας, της μνήμης... σε ένα αιώνιο τώρα που ρέει συνεχώς, χωρίς να «αλλάζει».

Η ανώτερη επίγνωση είναι ένας κόσμος αθανασίας. Βιώνουμε το Είναι, κι Αυτό το Είναι, Είναι γιά πάντα, έξω από τον χρόνο και το γίγνεσθαι.

Η ανώτερη επίγνωση, σαν κέντρο επίγνωσης του Παγκόσμιου, είναι μία συμμετοχή του ατομικού, στο Παγκόσμιο, είναι μία νέα ατομικότητα, που δεν έχει σχέση με το υποκείμενο της σκέψης... Όσο η νέα ατομικότητα (ο πραγματικός εαυτός) «εξελίσσεται», σπάζοντας όλους τους περιοριστικούς παράγοντες, «συγχωνεύεται» με το Παγκόσμιο... (Κι αυτή είναι η Εξωτερική Όψη του Άπειρου Θείου... που απλώνεται πέραν...)...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΙΣΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ;

ΔΙΕΥΡΥΜΕΝΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ
Σκοπός όλων των διαλογιστικών πρακτικών (ανεξάρτητα από την ένταξή τους σε κάποια παράδοση, και την ερμηνεία τους, σύμφωνα με αυτή την παράδοση), είναι να διευρύνουμε την «συνειδητότητά» μας, να αντιληφθούμε πέρα από την «περιορισμένη αντίληψη» που έχουμε συνήθως.
Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι πρέπει να απελευθερωθούμε από όλες τις δραστηριότητες της συνειδητότητας, να ξεπεράσουμε και την «επιλεκτική αντίληψη», να ξεπεράσουμε και την ίδια την νόηση, όχι μόνο τις λειτουργικές δομές της νόησης, (την κατασκευή και την λειτουργία απολιθωμένων αντιλήψεων της πραγματικότητας), αλλά και τις βαθύτερες οργανωτικές δομές της νόησης (που δίνουν υπόσταση στο «εγώ»)... να μείνουμε «ανοιχτοί στην πραγματικότητα», «κενοί»... Μόνο τότε μπορούμε να είμαστε ευαίσθητοι απέναντι στην πραγματικότητα, να την συλλαμβάνουμε σε όλο το βάθος και σε όλο το πλάτος της (όσο είναι δυνατόν στην ανθρώπινη συνειδητότητα)...
Αυτή η κατάσταση της «Διευρυμένης Συνειδητότητας», της «Συνειδητότητας χωρίς περιεχόμενο», που έχει άμεση αντίληψη (εξωδιανοητική) του Συνόλου της Πραγματικότητας, χαρακτηρίζεται σαν Αφύπνιση, Φώτιση, Αντικειμενική Συνείδηση, Ολοκληρωμένη Αντίληψη... Από την άποψη της ψυχολογίας είναι απλά «ενεργός προσοχή χωρίς περιεχόμενο», «αποαυτοματοποιημένη συνειδητότητα», δηλαδή «ελεύθερη συνειδητότητα», χωρίς όλους τους περιοριστικούς μηχανισμούς...
Αν όλοι οι άνθρωποι, επειδή έχουν νοημοσύνη (ικανότητα δηλαδή να αυτοματοποιούν τις διαδικασίες της σκέψης και της αντίληψης), ιδέες σταθερές (δήθεν «αλήθεια»), και προορισμό στην ζωή (που είναι απλά περιστροφή γύρω από τον εαυτό χωρίς κατεύθυνση), νομίζουν, ότι έχουν φτάσει στο τέρμα της εξέλιξής τους, απλά βρίσκονται σε πλάνη...
Πέρα από την περιορισμένη συνειδητότητα, απλώνεται ο «Άπειρος Χώρος της Ελευθερίας», η «Αληθινή Αντίληψη της Πραγματικότητας», το «Βασίλειο της Αλήθειας», η «Αληθινή Ζωή»...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΥΣ;

ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟΥ ΝΟΥ
Η Πραγματικότητα, η Αντικειμενική Πραγματικότητα, ο Θεός, η Αλήθεια, το Απόλυτο, κλπ., (όροι που δείχνουν την Μία Μόνη Πραγματικότητα…), τα Περιλαμβάνει όλα Μέσα Της… και την Αιωνιότητα, και τις κάθε είδους δραστηριότητες. Επεκτείνεται Παντού κι έχει Πραγματοποιήσει τα πάντα, πριν καν εκδηλωθούν. Η Πραγματικότητα Είναι Ακίνητη Αιωνιότητα που Υπερβαίνει και Ξεπερνά την κίνηση, Ολοκληρωμένη Πληρότητα που Υπερβαίνει κάθε κατάσταση…
Ο αφώτιστος νους όμως, που είναι από την φύση του περιορισμένος, χρειάζεται συνεχώς να επεκτείνεται, να αυξάνεται, να προσλαμβάνει και να απορρίπτει, να αλλάζει, για να «φτάσει» κάπου, να «πραγματοποιήσει» κάτι, να «ολοκληρωθεί»… Βρίσκεται σε μία διαρκή κίνηση, που δεν έχει τέλος…
Είναι τελείως ανόητη η αντίληψη ότι μπορείς μέσω της κίνησης του νου, της επέκτασής του (ή της «μείωσής» του), να οδηγηθείς στην Αλήθεια… Αυτός ο δρόμος (αυτή η δραστηριότητα) εξακολουθεί να είναι νους, να έχει τη «φύση» του νου, να λειτουργεί στα πλαίσια, και στο επίπεδο του νου…
Ο νους υπήρξε ένα χρήσιμο όργανο στην πορεία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους αλλά είναι εντελώς αδύνατο, και εσφαλμένο να ισχυριζόμαστε, ότι μπορεί να μας οδηγήσει πέραν του εαυτού του, πέρα από την σχετική κίνηση, προς την Αιώνια Πραγματικότητα και την Αιώνια Ζωή…
Όλες οι γνώσεις που έχουν συσσωρευτεί (συμπεριλαμβανομένης και της θρησκευτικής εμπειρίας της ανθρωπότητας και της θρησκευτικής παράδοσης των λαών και όλων των θεωριών και των πρακτικών…), είναι χρήσιμες για την εντός του χρόνου δραστηριότητα ή από ιστορική άποψη, αλλά εντελώς άχρηστες όταν «επιθυμούμε» να υπερβούμε τον χρόνο, να Βρούμε Διέξοδο προς την Αιωνιότητα… Όλες οι γνώσεις, όλες οι διδασκαλίες, όλες οι πρακτικές, όλες οι δραστηριότητες (ιερές και μη), είναι τελείως άχρηστες, ούτε προσθέτουν, ούτε αφαιρούν τίποτα…
Η Συνείδηση πρέπει να Βγει Τελείως Έξω από όλη αυτή την μάταιη δραστηριότητα για να αντικρύσει το Φως της Αλήθειας, να Βιώσει την Πραγματικότητα… «Γκρέμισε» όλα τα αγάλματα του Βούδα, «πέτα» όλε τις εικόνες του Παντοκράτορα, «ρίξε» στα σκουπίδια όλα τα «ιερά» και «όσια»… καθάρισε του νου από όλα… μόνο τότε ο νους γίνεται ήσυχος, κενός, διαυγής, διαλύεται στο τίποτα… τότε μόνο Ανατέλλει το Φως… τότε μόνο Γεννιέσαι, τότε Αρχίζεις να Ζεις…
Μονάχα η Κατανόηση, η Αντίληψη αυτού που συμβαίνει, μπορεί να σε Ελευθερώσει… Αν Κατανοείς, Γνωρίζεις Πως Γίνεται… Αν δεν κατανοείς, αναρωτιέσαι ακόμα «πως γίνεται» αυτό… Αν Κατανοείς, υπάρχει απόλυτη σιγή του νου… είναι από την έλλειψη κατανόησης που αναδύονται ακόμα απορίες… Η Αλήθεια Φανερώνεται στην Απόλυτη Σιγή… Δεν υπάρχει μονοπάτι, δεν υπάρχει προσπάθεια, δεν υπάρχει πραγματοποίηση… όλα αυτά ανήκουν στη σφαίρα του νου… Η Ελευθερία Υπάρχει Εξ’ Αρχής, η Αληθινή Ουσία μας Είναι Ελεύθερη Εξ’ Αρχής… δεν απελευθερώνεται… μονάχα οι αυταπάτες διαλύονται… κι Ανατέλλει το Φως…




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΥΧΗ;

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΨΥΧΗ
Η «α-μεταφυσική» μεταφυσική
Εδώ και μισό αιώνα, τουλάχιστον, συζητείται από τα πιο φωτισμένα πνεύματα στο δυτικό κόσμο, ένα γεγονός, που αγνοείται από τις εξουσίες επίτηδες, κι από το μεγάλο πλήθος λόγω έλλειψης πληροφόρησης...
Οι θρησκευτικές αντιλήψεις, η μεταφυσική σκέψη, κι ολόκληρη η ψυχολογική επιστήμη, στο δυτικό κόσμο, στηρίζονται σε ανεδαφικές μεταφυσικές προϋποθέσεις και η θεωρία τους θεμελιώνεται πάνω σε ανθρωπολογικές αντιλήψεις του 19ου αιώνα...
Η Ψυχή δεν είναι ούτε οντότητα, ούτε ουσία, που δημιουργείται από Κάποιο Δημιουργό... Έτσι η αντίληψη ότι είμαστε δημιουργήματα απέναντι σε ένα Δημιουργό, ή η αντίληψη ότι η ψυχή είναι κάτι προσδιορίσιμο, που μπορεί να γίνει αντικείμενο μελέτης (στην «ουσία» της ή στις «λειτουργίες» της), όπως ένα φαινόμενο ή ένα κομμάτι ύλης, ή μία διαδικασία της φύσης... είναι τελείως λανθασμένες... ακόμα και το να προσπαθούμε να αναγάγουμε την «συνείδηση» σε λειτουργίες του εγκεφάλου και την «ψυχή» στο νευρικό σύστημα, είναι «χονδροειδής» και γελοία... η συνείδηση είναι κάτι πολύ περισσότερο...
Αν η Ψυχή δεν είναι παρά μία λειτουργία (ή ένα φαινόμενο) Μίας Ευρύτερης Παγκόσμιας Βάσης... όπως π.χ. υποστηρίζουν οι «μυστικοί» όλων των εποχών... τότε θα πρέπει να αναθεωρήσουμε πολλά από αυτά που πιστεύουμε (και που διδάσκονται σαν «αλήθεια» στα δυτικά πανεπιστήμια του μεσαίωνα...)... Κι αν ακόμα υποθέσουμε (στην πραγματικότητα είμαστε βέβαιοι γι’ αυτό) ότι ό,τι ονομάζουμε ψυχή, δεν είναι καν μία λειτουργία ή ένα μεταφυσικό φαινόμενο (που θεμελιώνεται φυσικά και λογικά...), λίγο πολύ «σταθερό», αλλά ένα «φαινόμενο άγνοιας, παραζάλης», τότε δεν καταρρέουν απλά οι αντιλήψεις μας, αλλά ολόκληρος ο «δυτικός πολιτισμός»...
Το φαινόμενο «Ψυχή»
Στην πραγματικότητα, ό,τι ονομάζουμε ανθρώπινη ψυχή είναι (μέσα στην μεταφυσική σκέψη) ένα «πολυσύνθετο φαινόμενο»... Συνειδητότητα, Ρεύμα Συνειδητότητας, που μπορεί να εκδηλώνεται σε πολλές καταστάσεις και σαν «ελεύθερη» ή «απελευθερωμένη συνειδητότητα», και σαν «συνείδηση με φορέα» (είτε μεταφυσικό φορέα σε μεταφυσικούς κόσμους, είτε υλικό φορέα στον υλικό κόσμο), οπότε προκύπτουν νέα δεδομένα και «δομείται» άλλου είδους «συνειδητότητα» (σαν ψυχονοητικό, ή ψυχοδυναμικό, ή ψυχοβιολογικό όλο), κλπ., κλπ....
Επομένως; Πως θα ορίσουμε την Ψυχή;
Όταν λέμε ότι η Ψυχή Είναι Μία, Άπειρη, Αιώνια, κλπ., αυτό είναι αλήθεια, επειδή μπορεί να βιωθεί, (είτε από κάποιες Ελεύθερες Ψυχές, είτε από απελευθερωμένες ψυχές, στο τέλος μίας πνευματικής αναζήτησης και προσπάθειας...)...
Όταν λέμε ότι η Ψυχή είναι κάτι ανεξάρτητο από το σώμα και μπορεί να «επιβιώσει» «έξω» του σώματος, ή χωρίς σώμα, πάλι είναι αλήθεια, επειδή είναι εμπειρία για κάποιους που είναι εν ζωή...
Όταν λέμε ότι η Ψυχή αποτελεί ένα «ψυχοβιολογικό όλο» μαζί με ένα βιολογικό οργανισμό, πάλι είναι αλήθεια επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα...
Όταν λέμε ότι η Ψυχή λειτουργεί σαν επιφαινόμενο της ύλης, κι αυτό είναι αλήθεια, επειδή κάποιοι «απορροφιούνται» τελείως από τις λειτουργίες της ύλης...
Συνεπώς η αλήθεια έχει πολλές εκφάνσεις. Μπορούν να ισχύουν όλα... Για κάποιους μπορεί να ισχύει το ένα ή το άλλο... Άρα, σε μία σοβαρή μεταφυσική σκέψη, πρέπει να λαβαίνουμε υπόψη μας όλες τις ποικιλίες ενός φαινομένου, και να μην βλέπουμε αποσπασματικά την πραγματικότητα... Κι όταν κάποιος «βεβαιώνει» κάτι, οφείλουμε πρώτα να εξετάσουμε τις μεταφυσικές προϋποθέσεις της «βεβαίωσής» του και μετά να ερευνούμε βιωματικά, πειραματικά, κατά πόσο μπορεί να επαληθευθεί. Η «ερμηνεία» αποτελεί απλώς «μετασκέψη»... Μόνο έτσι προχωρά η αληθινή μεταφυσική, η αληθινή λογική, η αληθινή γνώση...
Μία Ψυχή ή πολλές ψυχές;
Τελικά... Υπάρχει Μία Κοσμική Ψυχή που «Φαίνεται» (μέσα στον Χώρο της Κοσμικής Άγνοιας) να λειτουργεί σε πολλά είδωλα, Μία Ψυχή, που Αποτελεί το Βάθος της Ύπαρξης όλων αυτών των «όντων»... ή υπάρχουν πραγματικά πολλές ψυχές;
Εξαρτάται από ποιά «θέση» το βλέπουμε...
Αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι γιατί οι άνθρωποι προσπαθούν να το σκεφτούν αυτό και δεν το βιώνουν... Τι πιο απλό από το να «Ανυψωθούν» πάνω από τις ψυχονοητικές λειτουργίες (το εγώ, την διανοητική διαδικασία, την αντίληψη, τον εξωτερικό κόσμο...)... και να Αναδυθούν στο Άγνωστο Βάθος της Ψυχής τους και να «Δουν» μόνοι τους, αν Υπάρχει Ένα ή πολλά;
Όλα τα άλλα είναι ανοησίες...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΛΗ;

ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΥΛΗ

Πνεύμα και ύλη είναι το ίδιο πράγμα, αν και διαφορετικής μορφής. Το πνεύμα προηγείται της ύλης και ποιοτικά και στην εξέλιξη της δημιουργίας. Η επίγνωση που αναδύεται από την ύλη (τον ανθρώπινο εγκέφαλο), είναι η νοητική ενέργεια που απελευθερώνεται.



Το πρόβλημα της σχέσης του Πνεύματος, της επίγνωσης, με την ύλη...

Αγαπητοί φίλοι...

Δεν θα λυθεί, επιστημονικά, όταν θα μάθουμε τι είναι το Πνεύμα, η επίγνωση... αλλά όταν θα μάθουμε τι είναι η ύλη!

Οι επιστήμονες σήμερα το υποψιάζονται... Ο Αϊνστάιν με την «γενική θεωρία της σχετικότητας» (που απέχει πολύ ακόμα από μία γενική θεωρία που ερμηνεύει όλα τα φαινόμενα...), προσπάθησε να δώσει μία ερμηνεία, τουλάχιστον σε μακροσκοπικό επίπεδο... Αυτό που διαπιστώνουμε να υπάρχει, είναι ένα, μαθηματικό, παγκόσμιο, ενεργειακό, πεδίο...Οι συμπυκνώσεις, οι παραμορφώσεις, οι εντοπισμένες εντάσεις, μέσα στο πεδίο, κάνουν να εμφανίζεται η μάζα, η ύλη – που είναι ο τετραδιάστατος σχετικός χωροχρόνος -... Αυτό που υπάρχει λοιπόν, είναι το ενεργειακό πεδίο, παραμορφώσεις, μάζα, χωροχρόνος, απτά πράγματα (προϊόντα μακράς εξέλιξης...)... Αυτά που βλέπουμε με τα μάτια, ο κόσμος των υλικών πραγμάτων, είναι απλά αυτό που εμείς βλέπουμε...

...

Πως προχωρά, αγαπητοί φίλοι, η επιστήμη; Από τις ενδείξεις διατυπώνει μία θεωρία και μετά προσπαθεί να την επιβεβαιώσει με το πείραμα...

Με τις ενδείξεις λοιπόν, (Ενδείξεις, που μπορεί να μην αντιλαμβάνεται ο συνηθισμένος άνθρωπος ή ο επιπόλαιος νους...) ακούστε μία «όμορφη» θεωρία. Και μην βιαστείτε να πείτε θεωρίες!, πριν διαβάσετε όλο το κείμενο...

Αν το μαθηματικό, παγκόσμιο, ενεργειακό, πεδίο, των επιστημόνων, δεν είναι αυθύπαρκτο, αλλά μετασχηματισμός κάποιου άλλου είδος ενέργειας; Τότε; Γιατί η εξέλιξη να περιορίζεται μόνο στα πλαίσια του αντιληπτού κόσμου;

Αν από αυτή την άλλη ενέργεια (ας την ονομάσουμε νοητική ενέργεια), καθώς επιβραδύνεται και «παγώνει», προέρχεται το παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο (ο κόσμος των απτών πραγμάτων), τι θα σήμαινε αυτό;

Η νοητική ενέργεια, επιβραδύνεται, «παγώνει» και μετασχηματίζεται (κατά ένα μέρος μόνο) στο παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο (μάζα, χωροχρόνος, απτά πράγματα...)... Στην συνέχεια η νοητική ενέργεια, απελευθερώνεται από την ύλη (την παγωμένη νοητική ενέργεια) κι αναδύεται σαν πνεύμα, σαν επίγνωση..

Συνμπεράσματα: Πνεύμα και ύλη είναι το ίδιο πράγμα, αν και διαφορετικής μορφής. Το πνεύμα προηγείται της ύλης και ποιοτικά και στην εξέλιξη της δημιουργίας. Η επίγνωση που αναδύεται από την ύλη (τον ανθρώπινο εγκέφαλο), είναι η νοητική ενέργεια που απελευθερώνεται. Η επίγνωση, αν κι είναι το ίδιο με την ύλη (τον εγκέφαλο), που είναι παγωμένη νοητική ενέργεια, εν τούτοις, ποιοτικά είναι διαφορετική κι ανώτερη. Η επίγνωση, αν και συνδέεται με την κατώτερη μορφή της, την ύλη (τον εγκέφαλο), δεν έχει ανάγκη την ύλη... και τελικά θα επιβιώσει της ύλης...

Όλα αυτά, θα πείτε είναι μιά όμορφη θεωρία... Είναι η θεωρία όλων των θρησκειών, ξαναδιατυπωμένη... Σύμφωνοι. Πάντως η επιστήμη δεν έχει άλλη κατεύθυνση να πάει... Το προβλημα της σχέσης πνεύματος-ύλης (επίγνωσης-εγκεφάλου) θα λυθεί, επιστημονικά, όχι όταν μάθουμε τι είναι πνεύμα αλλά όταν μάθουμε τι είναι ύλη...

...

Αν όλα αυτά τα πάρουμε στα σοβαρά και προσπαθήσουμε να τα επαληθεύσουμε, τότε θα δικαιώσουμε τον Χέγκελ (ναι, ναι, αυτόν το παλιό φιλόσοφο που είναι ξεχασμένος πιά...)...

 Γιά τον Χέγκελ, το Νοείν, ταυτίζεται με το Είναι (το Είναι, είναι νοείν, δραστηριότητα, νοητική ενέργεια, όχι ουσία)... Το Νοείν εξωτερικεύεται, παγώνει, σε Φύση. Από την Φύση αναδύεται ξανά το Νοείν, σαν Πνεύμα, Επίγνωση..

Είναι η ίδια παλιά θεωρία...

...

Κάποιοι άνθρωποι, λοιπόν, από ένστικτο, κατανοούν ότι η επίγνωση είναι κάτι διαφορετικό και ανώτερο από την ύλη που είναι το ίδιο πράγμα, αλλά κατώτερης μορφής... Κατανοούν ότι η ανάδυση της επίγνωσης από την ύλη, δεν είναι η πρώτη αλλά η τρίτη πράξη της δημιουργίας.. Δυστυχώς εμείς οι άνθρωποι μπήκαμε σε αυτή την φάση του έργου...

Η επίγνωση ούτε ταυτίζεται με την ύλη, τον εγκέφαλο, ούτε τον χρειάζεται, πέρα από το να εκφρασθεί μέσα στο υλικό πεδίο..

Η επίγνωση, είναι η νοητική ενέργεια που είχε προηγηθεί της ύλης, που δεσμεύτηκε στην ύλη και τώρα απελευθερώνεται...

Αυτοί οι άνθρωποι κατανοούν ότι η επίγνωση, δεν είναι οι μηχανισμοί του εγώ, της σκέψης, της αντίληψης... τα ξεπερνά όλα αυτά..

Με την εμπειρία (με την υπερβατική εμπειρία, μυστικιστική εμπειρία, με την απελευθέρωση της επίγνωσης από τους μηχανισμούς λειτουργίας, εγώ, σκέψη, αντίληψη... πείτε το όπως θέλετε..), βεβαιώνονται τελικά (από τις ενδείξεις), ότι η επίγνωση που αναδύεται από την ύλη (που είναι απλά κατώτερη μορφή νοητικής ενέργειας)... δεν είναι κάτι απομονωμένο, αλλά κέντρο επίγνωσης του Παγκόσμιου, του Αντικειμενικού... Αυτή είναι η πρώτη επαφή με Αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό... Κι όσο βαθαίνει η επίγνωση κατανοούν όλο και πιό πολύ την Ενότητά τους με το Παγκόσμιο Νοείν...

Μπορεί το ένστικτο να τους γελάει αυτούς τους ανθρώπους και μπορεί ο Αντικειμενικός Θεός που νομίζουν ότι αντιλαμβάνονται να μην είναι Εκείνο το Πρώτο Νοείν, που ξεκίνησε όλη αυτή την εξέλιξη.. μπορεί οι άνθρωποι αυτοί να είναι απλώς ηλίθιοι.. Αλλά τουλάχιστον βγήκαν να πάνε να βρουν την Ιθάκη τους (όπως λέει κι ο εθνικός μας ποιητής) και δεν φοβήθηκαν τίποτα από τις «διαδόσεις»... δεν έμειναν εγκλωβισμένοι στην απορία: Τι είμαι; Που πάω; Τόλμησαν...

...

Καλές είναι οι θεωρίες... κι εγώ δεν διεκδικώ καμιά πρωτοτυπία σε αυτό τον τομέα... αλλά το γεγονός, αγαπητοί φίλοι, είναι ένα: Το πρόβλημα της σχέσης πνεύματος-ύλης, δεν θα λυθεί, επιστημονικά, όταν μάθουμε τι είναι πνεύμα (αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ): Θα λυθεί όταν μάθουμε τι είναι ύλη..

Μέχρι τότε θα περιμένουμε κάποια μεγαλοφυία σαν τον Αϊνστάιν ή κάποιον άλλον, να μας το εξηγήσει... Και εν τω μεταξύ εμείς οι κοινοί θνητοί θα τσακωνόμαστε γιά το αν η επίγνωση είναι απλά λειτουργία του εγκεφάλου ή όχι...

Πάντως έχει πλάκα... Συγγνώμη... (δεν χρειάζεται να παθιαζόμαστε με τις αντιλήψεις, ούτε να τις κάνουμε σημαίες... απλά μιλάμε...)

Ο Θεός (έτσι, αφηρημένα) να μας φωτίζει... γιατί έχει πολύ σκοτάδι έξω...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ;

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ
Ο Θεός (η Απόλυτη Πραγματικότητα, που δεν έχει θρησκεία, φιλοσοφία, περιγραφές, αναφορές, «χειραγώγηση»…) Είναι η Αρχή και Τέλος κάθε ύπαρξης και κάθε δραστηριότητας… Ο Θεός Είναι η Ενότητα Εντός της Οποίας συγχωνεύονται τα Πάντα και καταλύεται κάθε ατομική δραστηριότητα… Αυτό (αυτή η δήλωση), δεν είναι φιλοσοφική θέση που προηγείται μίας διανοητικής ανάλυσης… αντίθετα είναι καταστάλαγμα μυστικής εμπειρίας που προσπαθεί να εκφρασθεί σε διανοητικό επίπεδο…
Όλοι οι Μεγάλοι Μύστες (οι Μεγάλοι Ιδρυτές των θρησκειών) μίλησαν για την Πραγματικότητα, την Αρχέγονη Ενότητα του Όντος, το Όριο Εξέλιξης κάθε ύπαρξης… Αυτό που Ονομάζουμε Θεό (μία «λέξη» της οποίας δεν γνωρίζουμε το «περιεχόμενο»… γνωρίζουμε μόνο ότι είναι η  «Ύπαρξη»…)… Σκοπός κάθε «Διδασκαλίας» και κάθε δραστηριότητας είναι να οδηγήσει σε Αυτή την Υπερβατική Κατάσταση Ενότητας… Όσοι βιώνουν Αυτή την Κατάσταση αποτελούν μία Φυσική Κοινότητα. Η Ιερή Κοινότητα έχει την έννοια μίας χαλαρής ένωσης ανθρώπων που οδεύουν από το ατομικό στο Παγκόσμιο κι Ολοκληρώνονται στο Παγκόσμιο που Μένει Μόνο Αυτό Παρόν… Πρόκειται δηλαδή για μία Δυναμική Κοινότητα που Ανυψώνεται στο «Αιώνιο Τώρα της Θεότητας»… όπου δεν εισχωρεί κανένα βέβηλο «εγώ»…
Η τεχνητή ένωση ατόμων που υιοθετούν μία διδασκαλία κι οργανώνεται σε ιεραρχίες και δραστηριότητες (μία θρησκευτική κοινότητα) δεν έχει καμία σχέση με την Φυσική Ιερή Κοινότητα του Θεού… Οι «Δάσκαλοι των Ουπανισάδ», ο Βούδας, ο Λάο Τσε, ο Ορφέας, ο Ιησούς, μίλησαν για την Ιερή Κοινότητα και «προσπάθησαν» να οδηγήσουν τους ανθρώπους πίσω στην «Φυσική Πηγή» τους, δεν οργάνωσαν θρησκευτικές κοινότητες… οι άνθρωποι, οι «οπαδοί» που αδυνατούσαν να διατηρήσουν την Καθαρότητα του Ευαγγελίου μετέτρεψαν το Ζωντανό Μήνυμα σε θεωρία, διδασκαλία, θρησκεία, θρησκευτική κοινότητα… Όλες αυτές οι θρησκείες είναι δημιούργημα ανθρώπων που εκμεταλλεύτηκαν το Όνομα του Ιδρυτή κι έφτιαξαν ανθρώπινα υποκατάστατα της Φυσικής Ιερής Κοινότητας, για να επικρατήσουν, να χειραγωγήσουν, να εκμεταλλευτούν και να κερδίσουν… Στην πραγματικότητα, όλες οι θρησκείες αποτελούν ένα «ξεπεσμό», είναι «μυστικά σκουπίδια» και «φιλοσοφικές αερολογίες του τίποτα»… Αν αναφερόμαστε ακόμα σήμερα στις θρησκείες είναι απλά για να ξεχωρίσουμε τα λίγα χρήσιμα της παράδοσης, παραμερίζοντας όλο το «σκουπιδαριό» θεωριών και ανθρώπων που έχουν την θρησκεία επάγγελμα…
Ο «Άνθρωπος» θα πρέπει Μόνος του, Μέσα του να Βρει τον Δρόμο προς την Αρχέγονη Ενότητα της Ύπαρξης, προς το Όντως Ον, πέρα από τις επιφανειακές δραστηριότητες της ύπαρξης… Όσο η Ύπαρξη λειτουργεί μέσα στην ατομική της διάσταση και αντίληψη, ο «δρόμος» δεν μπορεί παρά να είναι ατομικός, προσωπικός, μοναχικός… Η έξοδος όμως από τον μοναχικό δρόμο του εγώ Οδηγεί στο Παγκόσμιο, στο Όλον όπου όλα Γίνονται Ένα… Εδώ, στην Άπειρη Πραγματικότητα του Όντος, δεν υπάρχει μοναχικότητα, μοναξιά, απομόνωση, αλλά Ενότητα των Πάντων στο Ένα…
Είναι ανόητο να θέλει κάποιος να βρει τον Δρόμο της Λύτρωσης, της Φώτισης, μέσα σε ανθρώπινες οργανώσεις , ή μέσα από ανθρώπινες δραστηριότητες. Μονάχα όταν όλα τα ανθρώπινα εγκαταλειφθούν μπορούμε να Αναδυθούμε στο Φως της Πραγματικότητας, στην Αληθινή Ύπαρξη, στην Αληθινή Ζωή, στο Παγκόσμιο Πνεύμα που Βρίσκεται μέσα στην Καρδιά όλων των ζωντανών πλασμάτων… Η «Αληθινή Θρησκευτική Πράξη», ο «Αληθινός Διαλογισμός», η «Αληθινή Προσευχή» είναι το «τέλος των δραστηριοτήτων της (ατομικής) ύπαρξης», όχι δραστηριότητα, τεχνική, ή οτιδήποτε άλλο… Η «Αληθινή Θρησκευτική Πράξη» είναι η Σιγή της ύπαρξης…




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ;

ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Όταν η Επίγνωση (ο αληθινός θεατής) ταυτίζεται με την λειτουργία του εγώ, ή απορροφιέται στην διαδικασία της σκέψης, ή της αντίληψης... χάνεται σε όλα αυτά...

Αληθινός Διαλογισμός είναι η απλή, πλήρης, επίγνωση, που είναι μία άμεση ενέργεια κι όχι μία δραστηριότητα ή μία βαθμιαία εξέλιξη, και οποία αντιλαμβάνεται αυτό που είναι (χωρίς παρεμβάσεις) σε όλα τα επίπεδα (και τα εξωτερικά και τα εσωτερικά...)......

Είναι σχετικά εύκολο να αποδεσμευτούμε από τις επιλογές της αντίληψης... μπορούμε ακόμα να διευθετήσουμε την σκέψη, να μην διασκορπίζεται εδώ ή εκεί, αλλά όσοι ταυτίζουν την επίγνωση με την δραστηριότητα του εγώ, προβληματίζονται γιά το πως είναι δυνατόν να σταματήσουν όλα αυτά... Αφού είναι ταυτισμένοι με αυτή την δραστηριότητα, το σταμάτημα αυτής της δραστηριότητας σημαίνει να πάψουν να «υπάρχουν», να αντιλαμβάνονται μέσα από το κέντρο ύπαρξης (όπως είναι το εγώ), που παρέχει «αυτοσυνειδησία»... Πως μπορεί να γίνει αυτό;

Όλα αυτά όμως δεν αναφέρονται στην Πραγματικότητα... ισχύουν μόνο στον χώρο της αντίληψής μας, στο ερμηνευτικό σύστημα γιά την Πραγματικότητα, που έχουμε φτιάξει με την σκέψη (δεν αναφέρονται δηλαδή στο χώρο του Βιώματος, αλλά στην σκέψη, σε αυτά που αντιλαμβάνεται η σκέψη...)... Όταν όλα αυτά εγκαταλειφθούν, δηλαδή ό,τι αναφέρεται στο εγώ, οι ερμηνείες της Πραγματικότητας, μέσω του εγώ, κάθε δραστηριότητα,
 το ίδιο το εγώ σαν οντολογικός πυρήνας... η συνείδηση δεν βυθίζεται στην ανυπαρξία... η επίγνωση αναδύεται ελεύθερη από την διαδικασία του εγώ, καθαρή, άπειρη, άχρονη, απρόσωπη... Καθαρό Είναι...

Ο Αληθινός Διαλογισμός είναι Βίωση του Είναι, πέρα από την δραστηριότητα του εγώ, την σκέψη, την επιλεκτική αντίληψη...

Στον Αληθινό Διαλογισμό δεν υπάρχει κάποιος που φωτίσθηκε, δεν υπάρχει διαλογιζόμενος, δεν υπάρχει κάποιος που έχει εμπειρία (προσωπική)... όλα αυτά είναι δραστηριότητες του εγώ, της σκέψης... Η ανώτερη επίγνωση βρίσκεται πέρα από αυτά... στο Χώρο του Είναι...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΗ ΦΩΤΙΣΗ;

ΦΩΤΙΣΗ
Όταν πριν 25 αιώνες ο Σιντάρτα Γκοτάμα έλεγε ότι τα πάντα είναι οδύνη, δεν αναφερόταν, ούτε σε μία προσωπική διάθεση, ούτε στην κατάσταση της Ινδίας εκείνης της εποχής... αναφερόταν στην ανθρώπινη κατάσταση διαχρονικά.
Όλα όσα μπορούμε να αντιληφθούμε, υλικά πράγματα, αισθήσεις, αντιλήψεις, νοητικές διαδικασίες, συνείδηση του εγώ, είναι εξελικτικές διαδικασίες, που ρέουν συνεχώς. Η εμμονή σε αυτά μπορεί να διατηρήσει την ροή τους (και την ψευδαίσθηση μίας προσωπικής ύπαρξης) μέχρι την φυσική τους εξάντληση (που μπορεί να διαρκέσει εκατοντάδες ζωές, στον υλικό, και σε άλλους κόσμους).
Η Αλήθεια όμως (σαν Υπερβατικό Βίωμα της Πραγματικότητας, κι όχι σαν νοητική σύλληψη), δεν μπορεί να βρεθεί σε όλες αυτές τις εξωτερικές δραστηριότητες. Η Άπειρη Πραγματικότητα αποκαλύπτεται όταν σβήσουν όλα αυτά. Κι αυτό (το νιρβάνα, το σβήσιμο της ροής μίας προσωπικής ύπαρξης), μπορεί να συμβεί ενόσω ζούμε. Η Βίωση λοιπόν της Υπερβατικής Πραγματικότητας (εφόσον πραγματοποιείται εν ζωή) σημαίνει την πραγματοποίηση μίας «ανώτερης επίγνωση» κι όχι εξαφανισμό της ύπαρξης.
Τι είναι λοιπόν, Φώτιση; Από την άποψη της «βουδιστικής ορθοδοξίας» το να μιλάμε για «Φώτιση» είναι ανόητο. Δεν υπάρχει «κάποιος» να φωτισθεί, δεν υπάρχει «κάτι» να πραγματοποιηθεί. ... Τότε λοιπόν; Είμαστε όλοι φωτισμένοι, και δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα; Όχι ακριβώς. Στην πραγματικότητα, όλα τα πλάσματα, ήδη, κάνουν κάτι, είναι σε διαδικασία, σε τροχιά σύγχυσης (μεταφυσικής άγνοιας)... Δεν χρειάζεται λοιπόν να φτάσουμε στην Φώτιση, να πραγματοποιήσουμε κάτι, χρειάζεται μόνο να σταματήσουμε τις διαδικασίες σύγχυσης... Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε, ο τρόπος που σκεφτόμαστε, ο τρόπος που διαχωρίζουμε το εγώ από τον κόσμο, όλα αυτά οδηγούν στην παραποίηση της τελικής αντίληψης που έχουμε για τον κόσμο. Όλα αυτά πρέπει να αλλάξουν... Να βλέπουμε «αυτό που είναι πραγματικά», να μην «σχολιάζουμε» διανοητικά, να «αναφέρουμε «ό,τι συμβαίνει» στην «επίγνωση» κι όχι στο «εγώ»... Αυτό είναι στάση ζωής, εσωτερική εργασία, διαλογισμός, (πείτε το όπως θέλετε)... Το νήμα προς την Αλήθεια, την έξοδο από τον «λαβύρινθο της σκέψης», θα τον βρούμε μέσα μας, ούτε σε δασκάλους, ούτε σε ειδήμονες, ούτε σε εξωτερικές δραστηριότητες, ούτε σε εξωτερικές ασκήσεις, ούτε πληρώνοντας κάποιους, να κάνουν τη «δουλειά» για μας...
Αλλά ποιός νοιάζεται για την Απώτερη Πραγματικότητα; Είμαστε τόσο άρρωστοι κι αγαπάμε τόσο πολύ την αρρώστια μας που είμαστε ευχαριστημένοι μέσα στην δυστυχία μας. Κι οι μεταφυσικοί προβληματισμοί μας δεν πάνε ποτέ πέρα από την περιστασιακή περιέργεια...
Ποιός νοιάζεται για την Φώτιση;




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΖΕΝ;

ΖΕΝ ΧΩΡΙΣ «ΖΕΝ»
Η Πραγματικότητα Είναι Μία, γιά όσους έχουν Πλήρη Αντίληψη... και δεν υπάρχει άγνοια, ούτε διαχωρισμός σε φώτιση και μη-φώτιση...
Γιά όσους εκφράζονται στην γλώσσα των ανθρώπων, της διττότητας, υπάρχουν δύο καταστάσεις, της Φώτισης και της μη-φώτισης, που δεν συνδέονται (ως προς τα χαρακτηριστικά τους) αλλά αποτελούν δύο όψεις της πραγματικότητας, δύο δυνατότητες της συνειδητότητας, δύο δρόμους, δύο τρόπους αντίληψης και ζωής...
Μία «Πύλη» χωρίζει κι ενώνει δύο πραγματικότητες. Μπορείς να είσαι είσαι μέσα και να κοιτάς «εξω», ή μπορείς να είσαι «έξω» και να κοιτάς «μέσα»...
Υπάρχουν δύο τρόποι να Βιώσεις το ΖΕΝ και να μιλήσεις γι’ αυτό: Ή να είσαι μέσα και να κοιτάς «έξω», ή να είσαι «έξω» και να κοιτάς «μέσα».
Κάποιος που «όντως αντιλαμβάνεται», αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει τίποτα μέσα, δεν υπάρχει κάποιος που έχει φωτιστεί, δεν υπάρχει κάτι που έχει πραγματοποιηθεί, δεν υπάρχει τίποτα που πρέπει να μεταδοθεί. Έτσι δεν έχει τίποτα να πει.... Κι αν πει κάτι θα είναι γιά την ανθρώπινη ανοησία, που περισσεύει «έξω»... Ένας τέτοιος άνθρωπος, ακόμα κι αν βρεθεί στην θέση του «δασκάλου», δεν διδάσκει τίποτα (τι να διδάξει;), δεν βοηθά κανένα(ποιόν να βοηθήσει;), απλά «χειρίζεται» την ανθρώπινη ανοησία που τον προοσεγγίζει αναζητώντας, μάταια, την σοφία... Γι αυτόν δεν υπάρχει «Πύλη», είναι η Άπυλη Πύλη...
Υπάρχουν κι άλλοι, που όταν τους δοθεί ευκαιρία, έχουν κάτι να πουν γιά το ζεν, κάτι να διδάξουν, κάτι να πληροφορήσουν... κι υπάρχουν και κάποιοι που παραπλανημένοι νομίζουν πως είναι κάποιοι που πρέπει να φωτιστούν, πως υπάρχει φώτιση, σωτηρία, μία άλλη ζωή... Τυφλοί που οδηγούν τυφλούς... Αν δεν πέσουν σε λάκο, θα γυρίζουν γύρω-γύρω, ή θα περιπλανιούνται στο τίποτα... Μάταια προσπαθούν να περάσουν την «Πύλη», δεν καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει «Πύλη»...
Τι είναι λοιπόν ΖΕΝ; Ποιός το ασκεί; Σε ποιά φώτιση μπορεί να οδηγήσει; Ποιά ή ποιές δραστηριότητες πρέπει να εκτελέσει;... Όταν κάποιος προσπαθεί να το αναλύσει το έχει χάσει...
Το ΖΕΝ είναι μη-σκέψη, σαν Κατάσταση που ρέει... όχι σαν δραστηριότητα!
Το ΖΕΝ είναι μη-σκέψη; Κάποια δραστηριότητα; Αποδόμηση της διαλεκτικής σκέψης, της λογικής ανάλυσης, της διττότητας της αντίληψης, που χειρίζεται τα αντίθετα; Μπορεί να είναι... αλλά αυτό το ζεν οδηγεί στην φαντασία...
Το ΖΕΝ είναι η ήρεμη ενατένιση όσων συμβαίνουν στη σκέψη, στην αντίληψη, στο κόσμο, χωρίς να εμπλεκόμαστε; Κι οι πέτρες δεν εμπλέκονται αλλά δεν είναι φωτισμένες...
Όσο κι αν ψάχνεις δεν το βρίσκεις... Όχι γιατί δεν Υπάρχει, αλλά επειδή ψάχνεις με λάθος τρόπο... το ζεν που ψάχνεις είναι μία φαντασία...
Το ΖΕΝ είναι Κάτι πολύ πιό ουσιαστικό. Είναι τόσο απλό που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί εύκολα να αντιληφθεί τι συμβαίνει στην πραγματικότητα... Όταν προσπαθείς να καταλάβεις, δεν καταλαβαίνεις. Όταν προσπαθείς να πραγματοποιήσεις δεν πραγματοποιείς. Όταν προσπαθείς να «παραιτηθείς» από όλες τις προσπάθειες, μπλέκεσαι ακόμα πιό πολύ... Όταν προσπαθείς να εξηγήσεις απλά φλυαρείς...
Το ΖΕΝ είναι ένα Βήμα στο Κενό! Τι θα συμβεί; Θα μείνεις όπου είσαι, ένα με τον κόσμο, ή θα πέσεις; Μία απάντηση υπάρχει σε αυτό. Δώστην... ή ασχολήσου με κάτι άλλο! Η ολοκληρωτική παραίτηση δεν έχει επιστροφή...
Το ΖΕΝ είναι Στιγμιαία Μετατόπιση, στην Πλήρη Αντίληψη, δεν είναι διαδικασία! Πως καταργείται ο χρόνος; Το Μυστικό δεν σου αποκαλύπτεται αν δεν αποφασίσεις να το κάνεις!
Το ΖΕΝ δεν είναι πρακτική, δεν είναι άσκηση, δεν είναι δραστηριότητα, απλά το ΖΕΝ δεν υπάρχει. Όλες οι εξωτερικές δραστηριότητες, ζα-ζεν, τζορίκι, κένσο, μουζόντο...σατόρι, δεν είναι ΖΕΝ, είναι παρωδία...
Ερευνώντας σε βιβλία, στο δίκτυο, μπορείς να βρεις πολλές πληροφορίες γιά το ζεν... Όλα αυτά δεν είναι γιά το ΖΕΝ, αλλά γιά το «τι» νομίζουν οι άνθρωποι πως είναι το ζεν.
Ποιός είναι αυτός που θα περάσει την Άπυλη Πύλη; Αυτό είναι το μόνο κοάν που υπάρχει.... Ποιός είναι ελεύθερος; Σε αυτό δεν υπάρχει απάντηση...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΑΟΪΣΤΙΚΟΣ ΜΗ-ΝΟΥΣ

ΜΗ-ΝΟΥΣ
Ο Λάο-Τσε ήταν ένας κινέζος Σοφός (ή ηλίθιος, κατά τα λεγόμενά του: Ταό Τε Κινγκ, 20), που δεν «έκανε» τίποτα, κι «άφηνε» τα πράγματα να τραβούν το δρόμο τους... Αν νομίζετε πως αυτό είναι εύκολο, δοκιμάστε! Δοκιμάστε να καθίστε ήσυχα και να μην κάνετε τίποτα, και να αφήσετε το νου να «ρέει» ελεύθερα, χωρίς να αρπάζεστε από πουθενά, χωρίς να καθυστερείτε πουθενά. Θα δείτε ότι είναι αδύνατο!
Κατ’ αρχήν ο νους είναι όχι απλά αρπαγμένος, αλλά «φρεναρισμένος», σε μία ηλίθια αντίληψη περί εαυτού, γύρω από την οποία συγκεντρώνεται ένα πλήθος από ψυχολογικά συμπλέγματα, αντιλήψεις, δραστηριότητες, συνήθειες. Μετά ο νους αρπάζεται και καθυστερεί σε διάφορες αντιλήψεις, σε ανθρώπους, σε σχέδια, σε δραστηριότητες, στο παρελθόν, στο μέλλον...
Το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο, τελικά, είναι να αφήσουμε το νου να ρέει ελεύθερα, να ανυψωθεί, χωρίς τα φορτία της έγνοιας, της μνήμης, των δεσμεύσεων, στον ελεύθερο ουρανό του Τώρα, που δεν γνωρίζει προέλευση, δεν γνωρίζει προορισμό, όπου είσαι ελεύθερος να πας όπου θες, όπου όλοι οι ορίζοντες είναι δικοί σου...
Κι όμως Εδώ βρίσκεται η Αλήθεια, Εδώ Αποκαλύπτεται η Πραγματικότητα... Όταν ο νους σκαλώνει η Πραγματικότητα παραμορφώνεται και δημιουργούνται επιπλοκές... όλο το σύμπαν πηγαίνει κουτρουβαλώντας.
Το να είσαι Ελεύθερος δεν είναι απλά το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο, φαίνεται να είναι και τρομερά δύσκολο! Και που είναι η δυσκολία; Μόνο στην εμμονή μας στον «εαυτό», στην φαντασία μας... Περίεργο πράγμα ο νους... Οι ανόητοι νομίζουν ότι με την σκέψη θα πετύχουν κάτι, και το μόνο που πετυχαίνουν είναι να μπλέκονται όλο και πιο πολύ στα δίχτυα της σκέψης... Και το να είσαι σοφός, όπως ο Λάο-Τσε, ή ηλίθιος κατά τους ανθρώπους του κόσμου, ελεύθερος, τελείως ελεύθερος από όλα, έχει πλάκα.. Τόσο που μπορεί να σε δουν να χορεύεις μόνος κάτω από τον ουρανό, ή να πηγαίνεις στο δρόμο χοροπηδώντας, ή να απαγγέλεις ποίηση στο φως των αστεριών... Ηλίθιος είσαι, ό,τι θέλεις κάνεις...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ;

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ
Η διευθέτηση της νόησης απαλλάσει το Συνειδέναι (τον νου των νηπτικών) από την κατώτερη, μηχανική λειτουργία της νόησης, την απελευθερώνει κι έτσι γίνεται δυνατή μία «εξωδιανοητική» αντίληψη της Πραγματικότητας... Αναδύεται έτσι μέσα μας η Καθαρότητα του Συνειδέναι, η Επίγνωση... Είναι η Πρώτη Αντίληψη του Είναι, του Παγκόσμιου, του Λόγου...
Σύμφωνα με την Ορθοδοξία, ο Θεός Είναι
1) Το Απόλυτο (Ακατάληπτος, Άγνωστος, Απρόσιτος στην Ουσία Του – Κατανοητός μόνο στις Θείες Ενέργειές Του, που απλώνονται σε όλη την Δημιουργία και φτάνουν μέχρις εμάς, εδώ, στον φυσικό κόσμο...)...
2) Επίγνωση, Καθαρό Συνειδέναι, Είναι ο Παγκόσμιος Λόγος των Χριστιανών, στην εξωτερική Του Δράση, και Προβολή, μέσα στην δημιουργία, Εικόνα του Πατέρα, Προσιτή σε μας (και που στους κόλπους του συγκεντρώνει σε μία Ενότητα, όλους όσους έχουν Επίγνωσή Του, έτσι ώστε να είναι Ένας ποιμήν, ένα ποίμνιο)....
3)Με την Θεία Ενέργεια (που «παραμένει» σαν «Πνεύμα») δημιουργείται ο νοητικός κόσμος των νοερών όντων, κλπ...
4) Με περαιτέρω περιορισμό η Θεία Ενέργεια δημιουργεί, ένα παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο-κόσμο... είναι ο φωτεινός κόσμος, ο αστρικός κόσμος, άλλων διδασκαλιών (μεταθανάτιος κόσμος, επίσης...)....
5) Με περαιτέρω «επιβράδυνση» της παγκόσμιας ενέργειας, «εμφανίζεται» ένα φυσικό, παγκόσμιο, ενεργειακό, πεδίο... Σύμφωνα με τον Αϊνστάιν, δεν υπάρχει παρά μόνο αυτό το παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο... Οι «συμπυκνώσεις» του πεδίου εκδηλώνονται σαν «τοπικός χωροχρόνος»... Κι εντός αυτών των χωροχρόνων, δημιουργούνται, υπάρχουν, κι εξελίσσονται, όλα όσα βλέπουμε με τα μάτια μας... Αλλά τι είναι όλα αυτά; Η επιστήμη, ερευνώντας την ύλη που πιάνουμε με τα χέρια μας, ανακαλύπτει (στην κβαντική φυσική) ότι η ύλη αναλύεται ξανά και ξανά σε μικρότερα σωματίδια τα οποία τελικά έχουν την συμπεριφορά της ενέργειας... Κι έτσι η ύλη είναι ενέργεια, σε συνεχή δραστηριότητα, οργάνωση, αποδιοργάνωση, εξέλιξη, κλπ...
Έτσι ο Θεός (όχι με την Ουσία αλλά) με τις Θείες Ενέργειές Του εκδηλώνεται, φανερώνεται, σε όλη την δημιουργία, μέχρι τον πιό μικρό κόκο ύλης
Στον άνθρωπο τώρα, εδώ στον φυσικό κόσμο...
1) Ο Θεός, σαν Πανταχού Παρών,Είναι πάντα εδώ, μαζί μας, αλλά δεν έχουμε αφυπνίσει την ανώτερη επίγνωση γιά να τον Αντιληφθούμε... κι  έτσι γίνεται Απών...
2) Η Επίγνωση,το Καθαρό Συνειδέναι, που μας «αποκαλύπτει» τον Θείο Λόγο, είναι επίσης σε αναστολή καθώς είναι «απορροφημένο» στις κατώτερες νοητικές διαδικασίες...
3) Λειτουργεί κανονικά, η νόησή μας, που εκδηλώνεται σαν διαδικασία εγώ, σαν διαδικασία σκέψη, σαν διαδικασία αντίληψη...
4) Λειτουργούν επίσης ενέργεια, αισθήσεις, αντιδράσεις, που είναι φαινόμενα της ζωής
5) Τέλος ζούμε την ζωή στον κόσμο με ένα φυσικό οργανισμό...
Βλέπετε, ότι υπάρχει μία πλήρης αντιστοιχία ανάμεσα στο Παγκόσμιο (το Κοσμικό) και το «ανθρώπινο»... Αλλά οι Παγκόσμιες (Κοσμικές) Ενέργειες, Δυνάμεις, σε μας τους ανθρώπους λειτουργούν «περιορισμένα» και μάλιστα μέσα από κατάλληλα φυσικά όργανα (εγκέφαλος, νευρικό σύστημα, οργανισμός)...
Πως ο χριστιανός νηπτικός (ο ησυχαστής), ο μυστικός που βιώνει τον χριστιανισμό, μπορεί να ανέλθει, να Ενωθεί με τον Θεό;
(Πέρα απο την διευθέτηση του σώματος, με την τήρηση κανόνων απλής ηθικής και υγιεινής... Πέρα από την αποβολή κάποιων έντονων παθών και εκτροπών της φύσης... στα οποία το χρυσό μέτρο είναι το «παν μέτρον άριστον», των προγόνων μας... και που αποτελούν απλή προετοιμασία...)...
Οι χριστιανοί μυστικοί κατευθύνουν την προσοχή τους στην νοητική λειτουργία...
Υπάρχουν τριών ειδών διαδικασίες που πρέπει να διευθετηθούν:
1) Η αντίληψή μας είναι επιλεκτική, μας απορροφά εδώ κι εκεί, μας αποσπά από το εδώ και τώρα: πρέπει να διευθετεθεί..
2) Η διανόησή μας είναι μηχανική, ανοργάνωτη και συχνά εκτρεπόμαστε στην φαντασία και την μνήμη: πρέπει να διευθετηθεί
3) Όλες οι πληροφορίες αναφέρονται στο ψυχολογικό εγώ, που είναι ένα σύμπλεγμα (που μας βοηθά να επιβιώσουμε σαν όντα... αλλά ταυτόχρονα μας «περιορίζει»)... μία σύνθετη διαδικασία: κι αυτή η διαδικασία πρέπει να διευθετηθεί και να ξεπερασθεί...
Αυτά είναι τα τρία στάδια της νοεράς προσευχής που ασχολούνται με τα τρία είδη λογισμού που πρέπει να ξεπερασθούν, σύμφωνα με τους χριστιανούς πατέρες: σύνθετοι-εμπαθείς λογισμοί, ανθρώπινοι λογισμοί, αγγελικοί λογισμοί....
Η διευθέτηση της νόησης απαλλάσει το Συνειδέναι (τον νου των νηπτικών) από την κατώτερη, μηχανική λειτουργία της νόησης, την απελευθερώνει κι έτσι γίνεται δυνατή μία «εξωδιανοητική» αντίληψη της Πραγματικότητας... Αναδύεται έτσι μέσα μας η Καθαρότητα του Συνειδέναι, η Επίγνωση... Είναι η Πρώτη Αντίληψη του Είναι, του Παγκόσμιου, του Λόγου... Υπάρχουν τρία στάδια στη Βίωση του Λόγου.... και μόνο μέσω του Λόγου, μπορούμε να φτάσουμε ως τον Πατέρα...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ;

Η Χριστιανική Μυστική Θεωρία
Η Νηπτική παράδοση, που αποτυπώνεται ως ένα σημείο στην «Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών» (σε πέντε τόμους, ιερά κείμενα που γράφτηκαν στην διάρκεια αιώνων, από διάφορους ασκητές της ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης) αποτελεί κατά την ταπεινή γνώμη μας τον κύριο και ίσως μόνον εκφραστή της χριστιανικής πνευματικότητας, παγκόσμια, (μολονότι υπήρξε και στην Δύση μία αξιόλογη πνευματική παράδοση -Άγιος Φραγκίσκος της Ασσίζης, Μάιστερ Έκαρτ, Αγία Θηρεσία, Άγιος Ιωάννης του Σταυρού, κλπ). Η «διάκριση» της ύπαρξης από την Πηγή της, τον Θεό, που θεμελιώνεται δογματικά για να διαφυλαχθεί η Καθαρότητα και Υπερβατικότητα του Θεού, ξεπερνιέται στην Ένωση με τον Θεό, στην Θέωση, που γίνεται δυνατή μέσα από την νηπτική άσκηση.
1. Όταν ο άνθρωπος έχει περάσει πλέον την Στενή Πύλη, το εξωτερικό στάδιο της Απάρνησης του κόσμου (όταν έχει απαρνηθεί μέσα του αληθινά, ειλικρινά και ολοκληρωτικά τον κόσμο των αισθήσεων)… τότε μόνο μπορεί να βαδίσει τον Δρόμο του Θεού.
2. Ο Αληθινός Δρόμος του Θεού, η Τεθλιμένη Οδός, είναι το μονοπάτι της Απάθειας και μόνον όταν ο άνθρωπος έχει διασχίσει την πεδιάδα των επιθυμιών, φτάνει στο Ιερό Βουνό του Θεού… Μόνον τότε αρχίζει πραγματικά η «Άνοδος Προς Τον Θεό»… ο Εσωτερικός Δρόμος που Οδηγεί στον Ουρανό.
3. Η Ένωση με τον Θεό είναι δυνατή μόνο όταν ο νους, το πνευματικό στοιχείο της δεδομένης ύπαρξης, ξεπερνά κάθε δραστηριότητα και γίνεται τελικά άμορφος. Μόνο τότε μπορεί να αντιληφθεί τον Θεό.
Σε αυτή την πορεία, πέρα από την εξωτερική πειθαρχία και το σταμάτημα της αισθητηριακής δραστηριότητας (στην διάρκεια της νηπτικής άσκησης), υπάρχουν τρεις νοητικές καταστάσεις που πρέπει να επιτευχθούν και σχετίζονται με τις νοητικές λειτουργίες και τα είδη του «λογισμού»:
α) Ξεπέρασμα της  εξωτερικής αντίληψης (του εμπαθούς λογισμού),
β) Ξεπέρασμα της σκεπτοδιαδικασίας (του αγγελικού λογισμού),
γ) Ξεπέρασμα της αντίληψης του εγώ (του απλού λογισμού).
4. Στην συνέχεια πρέπει να βιώσουμε μία ακόμα πιο εσωτερική κατάσταση που σχετίζεται με την εσωτερική νόηση, την απαλλαγμένη από λογισμούς και την Θεώρηση του Δημιουργικού Λόγου, του Λόγου σε Δραστηριότητα, που Διακρίνεται από τον Λόγο στους Κόλπους του Πατέρα. Υπάρχουν τρεις ποικιλίες αυτής της εμπειρίας:
α) Η Κατάσταση του άμορφου νου που μας Ενώνει με τον Δημιουργικό Λόγο, που Απλώνεται σε όλο τον χώρο,
β) Η Κατάσταση του ασχημάτιστου νου που μας Ενώνει με τον Δημιουργικό Λόγο που Είναι Άπειρος,
γ) Η Κατάσταση του ανείδεου (μονοειδούς) νου που μας Ενώνει με τον Δημιουργικό Λόγο Καθεαυτόν.
5. Έτσι από στάδιο σε στάδιο και μέσω του Δημιουργικού Λόγου φτάνουμε στο Κατώφλι του Θεού. Η εγκατάλειψη οποιασδήποτε αντίληψης, οποιασδήποτε ύπαρξης μας φέρνει μέσω του Λόγου στους Κόλπους του Πατέρα κι Ενωνόμαστε μαζί με τον Λόγο με τον Πατέρα, τον Θεό και Θεωνόμαστε κατά χάριν (σύμφωνα με την δογματική διδασκαλία – κατά φύσιν πιστεύουμε εμείς).




ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ;

Η «ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ»
Οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι της ιστορίας, όπως ο Βούδας, ο Ιησούς, κλπ., δίδαξαν την ΑΛΗΘΕΙΑ όχι σαν μία διανοητική ερμηνεία της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ αλλά σαν Βίωση της Απώτερης Πραγματικότητας, Μίας Πραγματικότητας πέρα από τις αισθήσεις και τον νου... Ίδρυσαν ιερές κοινότητες στις οποίες αυτοί που συμμετείχαν είχαν εμπειρία Αυτής Της Απώτερης Πραγματικότητας. Με το πέρασμα του χρόνου όμως η παράδοση χάθηκε. Οι θρησκευτικοί οργανισμοί που ίδρυσαν οι συνεχιστές των Διδασκάλων εξελίχθηκαν σε τυπικές οργανώσεις στις οποίες μπορεί κάποιος να συμμετάσχει είτε με κάποια χειροτονία, είτε με κάποια τελετουργία... κι ας μην έχει εμπειρία της Απώτερης Πραγματικότητας. Έτσι οι άνθρωποι έγιναν τυπικά βουδιστές, τυπικά χριστιανοί, τυπικά θρησκευόμενοι... Οι παλιές θρησκείες έκλεισαν τον ιστορικό κύκλο τους...

Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ΜΙΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ... Οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να έχει Εμπειρία Της Πραγματικότητας, να διατυπώσει μία θεωρία περί της Πραγματικότητας και να ιδρύσει μία θρησκεία στα πρότυπα των παλιών θρησκειών... Αυτή όμως η θρησκεία αργά ή γρήγορα θα ξεφτίσει... Αυτό που χρειαζόμαστε λοιπόν είναι όχι απλά μία νέα θρησκεία αλλά ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ...

Αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε σήμερα, σε μία εποχή κρίσης, σε μία εποχή που έχουν καταρεύσει όλα τα συστήματα, όλες οι γνώσεις, όλα τα πρότυπα, είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. Χρειάζεται να ΒΙΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΩΤΕΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Αυτή και μόνο η ΕΜΠΕΙΡΙΑ θα δημιουργήσει ένα κοινό πνεύμα σε όσους έχουν την ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΜΙΑ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ πρακτικά. Δεν χρειάζονται ούτε συστήματα, ούτε οργανώσεις, ούτε καταστατικά, ούτε τελετουργικά, ούτε ονόματα να ονομάσουμε τα πράγματα... ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, Βιώνει το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΝΕΥΜΑ, Εμπνέεται και Καθοδηγείται Από ΑΥΤΟ, Ταυτίζεται μέ όλους όσους έχουν την ΙΔΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Επικοινωνεί πνευματικά, αόρατα με όλους... κι αναγνωρίζει ο ένας τον άλλον...

Αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά είναι ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ, Ταπεινότητα και Εργασία... Υπάρχει Ένα Έργο που Πρέπει να γίνει σε αυτόν τον πλανήτη της αγριότητας, της αδικίας και της δυστυχίας...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ;

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΥΠΑΡΞΗ
Το ότι ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΥΠΑΡΞΗ που Στηρίζει τα πάντα, κι Είναι Παρούσα, Πίσω και Διαμέσου και Μέσα στα Φαινόμενα, αυτό μπορεί να ΥΠΟΔΕΙΧΤΕΙ ΕΜΠΡΑΚΤΑ από κάποιον που ΓΝΩΡΙΖΕΙ σε κάποιον που “ενδιαφέρεται”. Αυτή η Εμπειρία (το Μυστικό Βίωμα των Θρησκειών), επειδή ακριβώς είναι υπερβατική και υπερνοητική, δεν μπορεί ούτε να περιγραφεί με σαφήνεια στο νοητικό επίπεδο και με νοητικούς όρους, ούτε να αποδειχτεί στα πλαίσια της νόησης η “αλήθεια” της. Γιά να ΓΝΩΡΙΣΕΙ κάποιος πρέπει να ανυψωθεί πάνω από τον νου, να απλωθεί στον Ωκεανό του Πνεύματος, χωρίς δικά του (νοητικά ή άλλα) εφόδια, τελείως άδειος, και να δεχτεί την ΓΝΩΣΗ (τις πληροφορίες) κατευθείαν από την ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Ό,τι εμπειρία έχει (αυτός γνωρίζει), όποια κατάλοιπα κι αν αφήνει στην σκέψη του είναι ΙΕΡΟ ΜΥΣΤΙΚΟ, ΑΠΑΡΑΒΙΑΣΤΟ. Ούτε υπάρχει τρόπος να το “ανακοινώσει”. Το μόνο που μπορεί να κάνει κάποιος που ΓΝΩΡΙΖΕΙ είναι να ΥΠΟΔΕΙΞΕΙ ΕΜΠΡΑΚΤΑ σε όποιον “ενδιαφέρεται” ΠΩΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΕΔΩ (που είναι κι αυτός). Όλες οι φιλοσοφίες, οι θεολογίες, οι χιλιάδες τόμοι της παγκόσμιας φιλοσοφικοθρησκευτικής γραμματείας, είναι όλα άχρηστα. Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Είναι Παρούσα Πάντα Παντού, Πίσω από, Διαμέσω, και Μέσα στα Φαινόμενα. Το ΑΠΟΛΥΤΟ είναι μία “ανάσα” μακριά μας και δεν είναι το τέλος μίας πορείας (αυτό συμβαίνει μόνο σε όσους είναι αργόσχολοι και βραδυπορούντες...)...
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ
Το ΑΠΟΛΥΤΟ, (η Βίωση του Απολύτου, η Βίωση της Μοναδικής Υπερβατικής Ύπαρξης, Μέσα μας, σαν Ουσίας μας, σαν να Είμαστε Εμείς), είναι Προσιτό σε όλους. Αλλά το Βρίσκουν μόνο όσοι “ενδιαφέρονται”. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ασχολούνται με την Φιλοσοφία και την Θρησκεία αλλά όχι με την “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ”. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ από τις θεωρίες, τις απόψεις, τις συζητήσεις, τον εξωτερικό προσανατολισμό και την εξωτερική λατρεία. Η “Βίωση του Απολύτου” είναι Δυνατή γιατί στην πραγματικότητα (κι αυτό μπορεί να το ΒΕΒΑΙΩΣΕΙ όποιος ΓΝΩΡΙΖΕΙ) είμαστε “όλοι” ΑΥΤΟ. Οι αντιλήψεις ένός “ξεχωριστού” πνεύματος, ενός νοητικού πυρήνα, μίας ψυχοδυναμικής παρουσίας, μίας ψυχοσωματικής ύπαρξης, χωρίς να είναι μη-πραγματικές, δεν είναι και πραγματικές (στην ύστατη πραγματικότητά τους, αφού “στηρίζονται ΑΛΛΟΥ). Απλά είναι “άλλο από αυτό που φαίνονται”. Στην πραγματικότητα πίσω από όλες αυτές τις οντολογικές καταστάσεις Υπάρχει η ΜΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΥΠΑΡΞΗ που τα “στηρίζει”... και χωρίς ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΡΧΗ όχι μόνο δεν θα υπήρχε τίποτα από όσα υπάρχουν στους αόρατους και ορατούς κόσμους αλλά και όλα αυτά θα κατέρεαν αυτοστιγμής αν “απέσυρε” την “υποστήριξή” Της...
Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
Το ΑΠΟΛΥΤΟ ΠΝΕΥΜΑ (Αυτό που στις θρησκείες ονομάζουν Απόλυτη Πραγματικότητα, Θεό, Υπέρτατη Δύναμη... και στις φιλοσοφίες, Πρώτη Αρχή, Υπερούσιο, Τελείως Είναι...) όχι μόνο Υποστηρίζει τα πάντα αλλά Είναι Παρούσα σαν Βαθύτερη Ουσία του Όντος... Αποκαλύπτεται όμως μόνο όταν το ον στραφεί ΕΣΩ κι Αναζητήσει την Ουσία του, κι όχι όταν προσανατολίζεται κι αναλλώνεται έξω, στο φαινόμενο. Σε όλες τις οντολογικές βαθμίδες, σε όλους τους κόσμους, το ΑΠΟΛΥΤΟ ΠΝΕΥΜΑ “εκδηλώνεται φανερά” μέσα σε κάποια όντα κι έτσι δημιουργείται μία “ΦΥΣΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ” ανεξάρτητη εξωτερικών εκδηλώσεων και εξωτερικής οργάνωσης... Και σε αυτόν τον ασήμαντο πλανήτη, ενός γαλαξία, άγνωστου, χαμένου μέσα σε ένα απέραντο υλικό σύμπαν, πάντα υπήρχε (εκδηλωνόταν) η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, και πάντα υπήρχαν άνθρωποι που ΒΙΩΝΑΝ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ (κι από αυτό το Πρωταρχικό Μυστικό Βίωμα προέκυψαν οι Θρησκείες κι οι Φιλοσοφίες...)...
Το ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, η ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, είναι ακριβώς “αυτή η Πνευματική Κατάσταση κι Εμπειρία (της Πνευματικής Πραγματικότητας) που βιώνουν όσοι ανυψώνονται πάνω από την κοινή συνειδητότητα πρός μία Διευρυμένη Υπερνοητική Συνειδητότητα”. Αυτή η Πνευματική Κοινότητα δεν έχει σχέση με τους κοσμικούς θρησκευτικούς οργανισμούς (και εξωτερικές μυστικές ή μη οργανώσεις) που ιστορικά στηρίζονται όχι στο ΒΙΩΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ, αλλά σε θεωρίες περί Θεού, Πραγματικότητας, κλπ, σε εξωτερικές ανθρώπινες οργανώσεις και σε εξωτερική λατρεία και ζωή.
Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ είναι η “Θεία Πραγματικότητα” που Βιώνουν όσοι “προσέρχονται” στο Θεό. Περιεχόμενο της Εμπειρίας Είναι ο Ίδιος ο Θεός (ή όπως κι αν Ονομάσουμε την Θεία Πραγματικότητα). Αυτός Είναι ο Εμπνευστής, κι Αυτός Υπάρχει Ολόκληρος, χωρίς να μοιράζεται, Μέσα σε όλους. Σε αυτή την “Αληθινή Πνευματική Εκκλησία”, Υπάρχει Άμεση Επικοινωνία με τον Θεό... Δεν χρειάζονται “μεσολαβητές” με το Θεό, δεν χρειάζονται “τελετουργικές πράξεις”, λατρεία, δεν χρειάζεται καν πνευματική άσκηση, καμία προσπάθεια... ακόμα κι η “προσευχή” ολοκληρώνεται στην “Σιωπή”... Τελείως απλά, χρειάζεται μόνο να “θέλεις” να “εισέλθεις” σε Αυτή την Θεία Πραγματικότητα, γιά να εισέλθεις... Αλλά η Θεία Πραγματικότητα δεν είναι Απροστάτευτη. Κανένας βέβηλος δεν μπορεί να “εισέλθει”. Πρέπει απλά, γιά να Περάσεις από την Πύλη, Προς την Εσωτερική Πραγματικότητα, να αφήσεις απ' έξω τις μέριμνες του κόσμου, τις ψυχοδυναμικές θύελες και πάθη, και τους τόνους νοητικής ανοησίας που σου φορτώνουν η κοινωνία και το εγώ... Δεν μπορείς να μπεις σε μία “πνευματική κατάσταση χωρίς εγώ”, με το εγώ σου. Το “ψυχοσωματικό εγώ”, αποτέλεσμα της σύνδεσης της “πνευματικής οντότητας”, της ψυχής, με το σώμα, συνδιασμένο με την βιολογικής προέλευσης αυτοσυντήρηση, μπορεί να λειτουργεί και να κυριαρχεί στον εξωτερικό κόσμο. Στον “πνευματικό κόσμο” δεν υπάρχει εγώ... Σε ένα ανώτερο (και πιό εσωτερικό) επίπεδο το εγώ εκφράζεται σαν ψυχοδυναμικός προσανατολισμός... και μονάχα όταν εγκαταλείπουμε οποιοδήποτε προσανατολισμό , εξω από την επιθυμία του Θεού, μπορούμε να ανυψωθούμε ως την πραγματική οντότητα... Σε ένα ακόμα πιό ανώτερο (και πιό εσωτερικό) επίπεδο το εγώ εκφράζεται σαν νοητικός πυρήνας ύπαρξης που γεννά αενάως την αντίληψη μιάς “ξεχωριστής ύπαρξης”... όλα αυτά πρέπει να εγκαταλειφθούν (κάθε αντίληψη εγώ και διασπαστική δραστηριότητα) γιά να Μπούμε στην Θεία Πραγματικότητα που είναι χωρίς εγώ... Εδώ υπάρχει μόνο “ατομικότητα σε Συνειδητή Εξάρτηση από το Παγκόσμιο”. Το Αληθινό Εγώ, είναι διαφορετικό από την ανθρώπινη (εξωτερική) προσωπικότητα (διαφορετικό από το νοητικό εγώ, το ψυχοδυναμικό εγώ, το ψυχοσωματικό εγώ...)...
Έτσι λοιπόν, στην Αληθινή Πνευματική Κοινότητα, όσοι Βιώνουν την Θεία Πραγματικότητα, είναι άνθρωποι που έχουν ξεπεράσει το εγώ (σε όλα τα επίπεδά του), ατομικότητες σε Συνειδητή Εξάρτηση από το Παγκόσμιο Πνεύμα, ίσοι μεταξύ τους, χωρίς ιεραρχία, χωρίς εξωτερική οργάνωση, εξωτερική λατρεία, κι εξωτερικές δραστηριότητες και πράξεις...
Η ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Στην πραγματικότητα αυτή η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ υπήρχε από όσο ο άνθρωπος “θυμάται” τον εαυτό του. Και γι' αυτή την “Πνευματική Κοινότητα” μίλησαν όλοι οι “Μεγάλου Μύστες”, άσχετα αν λόγω φιλοσοφικοθρησκευτικής παιδείας και κουλτούρας μίλησαν “διαφορετικά”. Γι' αυτή την “Πνευματική Κοινότητα” μίλησε ο Βούδας, ο Λάο Τσε, ο Πλάτωνας (Μύστης των Ελευσινίων Μυστηρίων), ο Ιησούς, και άλλοι πολλοί... Το “Βασίλειο του Ασαμσκρίτα”, η “Θεία Πολιτεία”, η “Βασιλεία των Ουρανών” αναφέρονται ακριβώς σε αυτή την “πνευματική κατάσταση” που είναι εκτός χρόνου, κι όχι σε ένα τόπο, ή σε κάποιο χρόνο τελείωσης των πάντων... Αν οι “Μεγάλοι Μύστες” περιγράφουν τον Δρόμο διαφορετικά μιλούν γιά την Ίδια Πραγματικότητα, χρησιμοποιούν την Ίδια Βασική Ηθική και υποδεικνύουν τον Ίδιο Βασικό Τρόπο γιά να “Φτάσεις” στην Θεία Πραγματικότητα, την “ανύψωση” πάνω από την “ψεύτικη προσωπικότητα” στην Διεύρυνση της Συνείδησης προς την ΑΛΗΘΙΝΗ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΟΥΣΙΑ της.
ΙΕΡΗ ΠΡΟΣΚΟΛΗΣΗ
Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, η Πνευματική Εκκλησία γιά την Οποία μιλάμε εδώ, είναι η ΘΕΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ που μπορεί να Βιώσει όποιος “ενδιαφέρεται” (χωρίς την “μεσολάβηση” κανενός). Δεν πρόκειται γιά μία θεωρία, ούτε γιά μία εξωτερική θρησκευτική οργάνωση, όπως οι οργανωμένες εκκλησίες (ή οι φιλοσοφικοθρησκευτικές οργανώσεις...)... Μιλάμε γιά μία ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, γιά ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ, όχι γιά εξωτερικές αντιλήψεις και δραστηριότητες...
Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ είναι Αδιάκοπος και κάθε άνθρωπος δέχεται το ΦΩΣ και μπορεί να το αφήσει να “διεισδύσει” μέσα του, και να Αναδυθεί (μόνος του) στην ΘΕΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Δεν θεωρούμε λοιπόν την εξωτερική δραστηριότητα τόσο σημαντική. Υπάρχουν όμως κι άνθρωποι που ίσως χρειάζονται κι εξωτερική πληροφόρηση γιά να “στραφούν” προς την Εσωτερική Πραγματικότητα, μία εξωτερική σπίθα που θα “ανάψει” την Εσωτερική Φωτιά (που δεν είναι παρά το ΘΕΙΟ ΦΩΣ)... Έτσι η εξωτερική δραστηριότητα που έχουμε την ευθύνη να ξεκινήσουμε περιορίζεται μόνο στην “επικοινωνία” και στην “πληροφόρηση”, και στην αδελφωσύνη των ανθρώπων, όχι σε θεωρητικές διακηρύξεις αλλά “εμπρακτα” (και μη οργανωμένα)... Δεν θέλουμε να μετατρέψουμε την Θεία Πνευματική Κοινότητα σε οργανωμένη εκκλησία ή οργάνωση (όπως επιχείρησε να κάνει η Ε. Μπλαβάτσκυ, την οποία όμως θεωρούμε, κατά τα άλλα, Σεβαστή Μυσταγωγό)... αλλά να μαζέψουμε όσους ανθρώπους “ενδιαφέρονται” να Περάσουν την Πύλη Προς την Εσωτερική Πραγματικότητα, γιά να έχουν και “όσες πληροφορίες χρειάζονται”, και να “επικοινωνήσουν μεταξύ τους”, γιά να “βοηθήσουν” ο ένας τον άλλο... (αφού δεν μπορούν να Βαδίσουν τον Εσωτερικό Δρόμο με Μόνη Συντροφιά το Θεό...)... Ο Σκοπός μας είναι Μόνο Πνευματικός κι η εξωτερική δραστηριότητα περιορίζεται μόνο σε “όσα” έχουν ανάγκη οι άνθρωποι...
Έτσι, άγνωστε άνθρωπε εικόνα του Θεού, που διαβάζεις αυτή την στιγμή, αυτό το κείμενο, κι ενδιαφέρεσαι πραγματικά γιά το ΦΩΣ, την ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, την ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, αν απλά θέλεις να ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ την ΘΕΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, και να “ενωθείς” με τα “παιδιά” του ΦΩΤΟΣ, ή αν κατανοείς πως η ανθρωπότητα δεν βγήκε ποτέ (πορ' όλες τις προσπάθειες που έκαναν οι “Μεγάλοι Διδάσκαλοι”) από την άγνοια, την αδικία, την βία, την ψευτιά και την υποκρισία (και συνεπώς πρέπει να κάνουμε όλοι κάτι γι' αυτό), αν ζητάς “μία αληθινή κοινωνία αληθινών ανθρώπων” κι όχι να ζεις σε μία ζούγκλα αλληλοσπαρασόμενων τεράτων, αν διψάς γιά Δικαιοσύνη κι Αλήθεια, αν απλά θέλεις να “συνεισφέρεις πνευματικά” σε ένα πνευματικό σκοπό, είναι ώρα να “έρθεις” κοντά μας, να “δουλέψεις” μαζί μας, τα έργα του ΦΩΤΟΣ, αφήνοντας πιά τις πράξεις του σκότους...
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον πλανήτη (που είναι παραδομένος σε σκοτεινές δυνάμεις, που υπηρετούν σκοτεινοί άνθρωποι με σκοτεινές πράξεις)... μπορούμε όμως να ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, τον διπλανό μας... Μία σπίθα αρκεί γιά να απλωθεί η Φωτιά...
“Προσωπικά” δεν έχουμε καμία ανάγκη να κάνουμε κάτι ή να κερδίσουμε κάτι. (Εντολές εκτελούμε κι από σεβασμό ενεργούμε, ταπεινοί υπηρέτες κι όχι επαρμένοι δάσκαλοι...)... Κι ούτε ζητάμε από κανένα να “δώσει” κάτι... Αντίθετα, ζητάμε να “πάρει” αυτό που θεωρεί χρήσιμο και να το μοιραστεί με τους ανθρώπους... Γιά μας δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ, την Γνώση του Θεού, και την Ζωή Εν Θεώ...
ΑΥΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ
Ο Θεός που Στηρίζει τα Πάντα, ο Θεός που Είναι Παρών Παντού, Κρυμένος μέσα στην ΕΣΩΨΥΧΗ κάθε πλάσματος, Ολόκληρος έξω από τον κόσμο, κι Ολόκληρος μέσα στον κόσμο, και στο πιό ταπεινό πλάσμα της γης, Αυτός ο Θεός που Δίνει Ζωή και Μέσα στην Ζωή που Δίνει Ενοποιεί τα Πάντα, Αυτός ο Θεός που η ΟΥΣΙΑ Του είναι η ΑΓΑΠΗ, Αυτός ο Θεός μας Φωτίζει και μας Οδηγεί, όπως πάντα και σήμερα...
Υπάρχουν δύο τρόποι να “εμπλακείς” στον κόσμο. Όταν Είσαι του Θεού χωρίς εγώ, τότε ούτε κακό μπορείς να κάνεις, ούτε “αμαρτάνεις”... Όταν δεν είσαι του Θεού και λειτουργείς μέσα από το εγώ, γιά προσωπικό συμφέρον, και κακό κάνεις και “αμαρτάνεις”...
Αλλά η μεγαλύτερη αμαρτία που κάνουμε είναι ενάντια στον εαυτό μας, Όταν δεν δίνουμε ευκαιρία στον εαυτό μας να αναπτυχθεί πάνω από το εγώ και να γίνει ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, με αληθινές αρετές, με Ορθοφροσύνη (μέσα στον κόσμο), Σωφροσύνη (μέσα στην Ζωή), Αληθινή Ανδρεία (που θυσιάζει το εγώ), και προπάντων με ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ (που Αποκαθιστά τα πάντα)... Ο Αρχαίος Σοφός θεωρούσε την Δικαιοσύνη σαν Υπέρτατη Αρετή κι ο Μεγάλος Ιεροκήρυκας φώναζε πάντα “Δικαιοσύνη μάθετε όσοι κατοικείτε στη γη”...
Η ΕΞΟΥΣΙΑ ανήκει μόνο στο ΘΕΟ... κανένας άνθρωπος δεν έχει εξουσία...




ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ;


Το Βασίλειο του Θείου

της Συνείδησης που Βιώνει την Πραγματικότητα,
πέρα από την νοητική διαδικασία,
πέρα από την ψυχοδυναμική δραστηριότητα,
πέρα από τις ψυχοσωματικές λειτουργίες…

Το Βασίλειο του Θείου Είναι Μία Κατάσταση
πέρα από τον χώρο και τον χρόνο.
Δεν υπάρχει δρόμος να φτάσεις Εδώ,
ούτε τρόπος να το παραβιάσεις.
Φτάνεις Εδώ με την "παραίτηση"
από όλες τις μάταιες δραστηριότητες του νου,
της ψυχής,
του σώματος...

Το Βασίλειο του Θείου Είναι Μέσα μας.
Αποκαλύπτεται μόνο  όταν "επανερχόμαστε" στον Εαυτό,
στο Άπειρο, στο Υπερβατικό…
ξεπερνώντας όλες τις εξωστρεφείς δραστηριότητες...

Ελευθερία είναι η Ανύψωση της Συνείδησης στο Άπειρο Θείο,
πέρα από τους περιορισμούς του νου,
της ψυχοδυναμικής δραστηριότητας ,
της υλικής ζωής...

Η Ελεύθερη Συνείδηση, Άπειρη, Άμορφη, Αιώνια, Καθαρό Είναι,
"αντιλαμβάνεται" ότι όλες οι σφαίρες του "αντικειμενικού"
βρίσκονται Μέσα Της...

Το Βασίλειο της Πραγματικότητας Είναι Τόπος Ιερός,
Μία Κατάσταση Αιωνιότητας, Μακαριότητας, που δεν ταράζει τίποτα...

Το Βασίλειο του Είναι, Είναι Ασύλληπτο σε όλες τις προσπάθειες,
δεν έχει προσδιορισμούς, ιδιότητες...

Εωθινό Ευαγγέλιο / 1

Η Συνείδηση Είναι Άπειρη, δεν είναι εδώ ή εκεί,
Είναι τελείως έξω από τον κόσμο,
αλλά μπορεί να είναι εδώ ή να ταξιδεύει εκεί,
να βυθίζεται στην "πραγματικότητα", στην παραίσθηση του κόσμου.

Η Συνείδηση Είναι έξω από τον κόσμο,
η μέσα στον κόσμο, σε ό,τι "ονομάζει" πραγματικότητα.
Δεν υπάρχει δρόμος που να οδηγεί έξω ή μέσα,
απλά είναι έτσι ή είναι αλλιώς.

Ανήκει στον κόσμο της παραίσθησης κάθε αντίληψη
για το πέραν και το εδώ.
Κάθε θρησκεία είναι μάταιη φασαρία της αγοράς
κι όλες οι πνευματικές προσπάθειες πάνε χέρι-χέρι με την ανοησία.

Η Συνείδηση Είναι Ελεύθερη, δεν απελευθερώνεται,
η Συνείδηση είναι σκλαβωμένη με ψεύτικα δεσμά.
Είναι γεμάτη ΦΩΣ, η γλιστράει στην σκιά Της,
απλά είναι έτσι, ή αλλιώς.

Εωθινό Ευαγγέλιο / 2

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΡΗ, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο,
Είναι Παντού,
Αιώνια.
Είναι Ένας Τόπος Ιερός,
δεν υπάρχει δρόμος γιά να φτάσεις σ' Αυτόν Τον Τόπο,
πρέπει μονάχα να εγκαταλείψεις το "εδώ"
(ό,τι κρατάει την Συνείδησή σου δέσμια "εδώ"),
μα πριν, πρέπει να έχεις μαζέψει την σκέψη σου από το "εκεί",
το "πριν" και το "μετά".

Αληθινά, δεν είναι δρόμος, μήτε σκαλοπάτια
ό,τι πρέπει να διαβείς,
πρέπει απλά να αφήσεις την ίδια σου την ύπαρξη εδώ
για να την ξαναβρείς στο Άπειρο
και στην Αιωνιότητα.


Εωθινό Ευαγγέλιο / 3

Καθώς ξυπνάς μέσα στο πρωινό
κι αντικρύζεις το "που", το "τι" και το "γιατί",
το "πότε" και το "πως",
που υφαίνουν το σχήμα του κόσμου,
στάσου μια στιγμή κι αναρωτήσου...

Αλήθεια! που θα τραβήξεις την γραμμή
που χωρίζει την Πραγματικότητα από το όνειρο;
και πως θα μάθεις να αναπνέεις τον αέρα της Αλήθειας
κι όχι την μολυσμένη σκόνη
της φαντασίωσης;

Καθώς ξυπνάς μέσα στο πρωινό...
άφησε τον "Ήλιο" να υψωθεί μέσα σου κι η ομίχλη θα διαλυθεί,
τα σχήματα κι οι εικόνες θα χάσουν την υπόστασή τους,
η "πρωινή δροσιά", ύστατη ουσία των πραγμάτων,
θα χαθεί στο έδαφος του μυαλού σου...

Στην θάλασσα των λογισμών οι "σειρήνες" έχουν κοιμηθεί,
η γραμμή του ορίζοντα σβήνει στο "Άπειρο",
όλα γίνονται "Ένα",
μόνο το "Φως" απλώνεται παντού,
σε ολόκληρη την δημιουργία.

Καθώς ξυπνάς μέσα στο πρωινό...
δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει εδώ ή εκεί,
όλα βυθίζονται μέσα στην "Αιωνιότητα"
και συγχωνεύονται μαζί Της,
αγγίζεις το ΙΕΡΟ.

Εωθινό Ευαγγέλιο / 4

Το "Βασίλειο του Θεού" δεν είναι "εδώ" ή "εκεί",
Είναι πέρα από τον χρόνο...

Δεν υπάρχει δρόμος να οδηγεί σε Αυτό το Βασίλειο...
όσο αναζητάς, αγωνιάς, προσπαθείς, τρέχεις ή στέκεσαι,
αναρωτιέσαι ή απελπίζεσαι, κάνεις "αυτό" ή το "άλλο",
είσαι πάντα μέσα στον χώρο της αυταπάτης, δεν περνάς ΠΕΡΑΝ...

Όταν ο νους ηρεμήσει
κι οι σκέψεις γυρίσουν στο πουθενά, στο τίποτα...

όταν δεν υπάρχει πιά νοητική δραστηριότητα,
συνειδητοποιείς ότι "είσαι" μέσα στο Βασίλειο του Θεού,
στο κέντρο και στην περιφέρεια,
γιατί δεν υπάρχει χρόνος Εδώ, ούτε "απόσταση" καμιά...

Εωθινό Ευαγγέλιο / 5

Όταν μέσα στην "Άπειρη Συνείδηση" ανατέλλει το "ΦΩΣ",
η Ηρεμία, η Γαλήνη κι η Σιγή,
απλώνονται σε ολάκερη την δημιουργία,
δεν υπάρχει "σκέψη" να θολώσει την "όραση",
βλέπεις τα πράγματα όπως είναι...

Ακόμα κι όταν η "σκέψη" δημιουργεί "θύελλες", "ανεμοστρόβιλους",
η "όραση" μένει ακλόνητη,
όλα "αυτά" δεν είναι παρά αντικατοπτρισμοί
κι ο κόσμος απλώνεται στον ορίζοντα γαλήνιος,
μέσα στο πρωινό φως...

Αυτή η Αυγή δεν μοιάζει με τις άλλες αυγές
γιατί φέρνει μαζί της την απουσία του χρόνου,
την έλλειψη διάκρισης ανάμεσα στο "εδώ"
και το "εκεί",
σου Αποκαλύπτει την Αιωνιότητα...

Εωθινό Ευαγγέλιο / 6

Στ΄ αλήθεια, Υπάρχει Ένας Τόπος Ιερός κι Απαραβίαστος...
όσο κι αν προσπαθείς κι ό,τι κι αν κάνεις, δεν φτάνεις Εδώ...
Μονάχα οι Σοφοί φτάνουν Εδώ,
κανείς δεν ξέρει πως, από που και γιατί.
Φτάνουν μέσα από ένα δρόμο χωρίς απόσταση,
στον χρόνο της αστραπής, χωρίς καμία διαδικασία.

Οι Σοφοί φτάνουν και μένουν
σ΄ Αυτό Τον Τόπο της Ειρήνης και της Μακαριότητας,
στον Τόπο της Λαμπρότητας, όπου δεν εισχωρεί σκιά,
στον Τόπο όπου χωρίς κίνηση Είσαι παντού,
στον Τόπο όπου όλα "Είναι",
για Πάντα...

Μονάχα οι ανόητοι ψάχνουν μάταια σε όλους τους δρόμους,
μέσα από κάθε είδους προσπάθεια
και χάνονται στα σκοτάδια της άγνοιας...
Το "ΚΛΕΙΔΙ" που Ανοίγει την Πόρτα του Απείρου
είναι βαθιά θαμμένο, μέσα τους...
Μάταια ψάχνουν αλλού... μάταια... απελπισμένα...

Εωθινό Ευαγγέλιο / 7

Πέρα από τις μάταιες δραστηριότητες του νου...
πέρα από τις φλυαρίες των αισθήσεων...
Υπάρχει Ένας Τόπος Ιερός...
Εδώ Βασιλεύει η Αιώνια Σιωπή,
η Ατέλειωτη Ειρήνη, η Απέραντη Μακαριότητα...

Σαν τον "Λωτό" που υψώνεται επάνω από το νερό,
ο Τόπος Είναι Ιερός, Απαραβίαστος...
δεν φτάνει Εδώ ο θόρυβος της ύπαρξης,
μήτε οι ψευδαισθήσεις της ζωής
μπορούν να σε πλανέψουν...

Εδώ Βασιλεύει η Αιωνιότητα,
η Πληρότητα Της Ζωής,
η Τελείωση της Ύπαρξης...
Πέρα από το όνειρο,
Βρίσκεται η ΑΛΗΘΕΙΑ…


Created with Artisteer
ΕΠΟΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ

...

ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ

Copyright © fftsoe 2010-2017.All Rights Reserved

123

Δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το σύνολο του περιεχομένου του Δικτυακού μας τόπου, συμπεριλαμβανομένων, ενδεικτικά αλλά όχι περιοριστικά, των κειμένων, ειδήσεων, γραφικών, φωτογραφιών, σχεδιαγραμμάτων, απεικονίσεων, παρεχόμενων υπηρεσιών και γενικά κάθε είδους αρχείων, αποτελεί αντικείμενο πνευματικής ιδιοκτησίας (copyright) και διέπεται από τις εθνικές και διεθνείς διατάξεις περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας, με εξαίρεση τα ρητώς αναγνωρισμένα δικαιώματα τρίτων.
Συνεπώς, απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή, αναδημοσίευση, αντιγραφή, αποθήκευση, πώληση, μετάδοση, διανομή, έκδοση, εκτέλεση, «λήψη» (download), μετάφραση, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, τμηματικά η περιληπτικά χωρίς τη ρητή προηγούμενη έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος. Γίνεται γνωστό ότι σε περίπτωση κατά την οποία το Ίδρυμα συναινέσει, ο αιτών υποχρεούται για την ρητή παραπομπή μέσω συνδέσμων (hyperlinks) στο σχετικό περιεχόμενο του Δικτυακού τόπου του Ιδρύματος. Η υποχρέωση αυτή του αιτούντος υφίσταται ακόμα και αν δεν αναγραφεί ρητά στην έγγραφη συναίνεση του Ιδρύματος.
Κατ’ εξαίρεση, επιτρέπεται η μεμονωμένη αποθήκευση και αντιγραφή τμημάτων του περιεχομένου σε απλό προσωπικό υπολογιστή για αυστηρά προσωπική χρήση (ιδιωτική μελέτη ή έρευνα, εκπαιδευτικούς σκοπούς), χωρίς πρόθεση εμπορικής ή άλλης εκμετάλλευσης και πάντα υπό την προϋπόθεση της αναγραφής της πηγής προέλευσής του, χωρίς αυτό να σημαίνει καθ’ οιονδήποτε τρόπο παραχώρηση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας.
Επίσης, επιτρέπεται η αναδημοσίευση υλικού για λόγους προβολής των γεγονότων και δραστηριοτήτων του Ιδρύματος, με την προϋπόθεση ότι θα αναφέρεται η πηγή και δεν θα θίγονται δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, δεν θα τροποποιούνται, αλλοιώνονται ή διαγράφονται εμπορικά σήματα.
Ό,τι άλλο περιλαμβάνεται στις ηλεκτρονικές σελίδες του Δικτυακού μας τόπου και αποτελεί κατοχυρωμένα σήματα και προϊόντα πνευματικής ιδιοκτησίας τρίτων ανάγεται στη δική τους σφαίρα ευθύνης και ουδόλως έχει να κάνει με τον Δικτυακό τόπο του Ιδρύματος.

SEARCH TERMS

TRANSLATE

FACEBOOK
 
((( f )))